Het is onmogelijk
om iemand te vergeten
die zoveel gaf
om te herinneren. 🌟

Het is onmogelijk om deze blog ‘gewoon’ te openen met mijn dagelijkse bezigheden, wetende dat er mensen direct om mij heen diep geraakt zijn door het verlies van iemand die hen ontzettend dierbaar was. Totaal onverwacht. Een groot gat geslagen. Een leegte achtergelaten. Ook ik ben in shock. Kippenvel. Woorden schieten tekort.
Er is onbegrip, ongeloof en vooral het enorme besef dat het leven zo ontzettend oneerlijk kan zijn. Op zulke momenten voelt alles wat normaal zo belangrijk is, ineens klein en onbelangrijk. Plannen, lijstjes, ergernissen, dagelijkse beslommeringen, gedoe en pijntjes, ze verdwijnen allemaal naar de achtergrond.

Misschien een schrale troost, maar probeer kracht te halen uit dat wat overblijft: een verzameling van dankbare herinneringen. De momenten die je samen hebt beleefd, de verhalen die steeds opnieuw verteld zullen worden, de lach en energie die je nooit vergeet en de liefde die niet verdwijnt. Want iemand kan uit het leven verdwijnen, maar nooit uit je hart. Voor altijd.

Herinneringen die je later wilt hebben, moet je nu maken.

Ja, we worden allemaal regelmatig met onze neus op de feiten gedrukt en herinnerd aan het gegeven dat het leven eindig is. Soms gebeurt dat heel dichtbij in onze directe omgeving, maar we worden er ook via de media mee geconfronteerd. Mensen die we kennen, volgen of die ons inspireren en die ineens wegvallen. Zoals onlangs bijvoorbeeld Bartina Koeman en Ben Saunders. Het raakt ons.

We zeggen het zo makkelijk: ‘Leef alsof het je laatste dag is.’

Klinkt heel mooi, maar laten we eerlijk zijn: dat is natuurlijk een utopie. Elke dag een feestje bouwen, alleen maar leuke dingen doen en zoveel mogelijk tijd doorbrengen met de mensen van wie je houdt. Wie wil dat nou niet? Maar dat is simpelweg niet vol te houden. Life goes on. En misschien is het zelfs maar goed ook. Want je weet tenslotte nooit wanneer jouw tijd hier stopt. Misschien word je wel honderd en dan is een buffertje en een redelijk functionerend lijf toch wel heel fijn.
Als je zou weten wanneer je laatste dag zou zijn, zou je ongetwijfeld andere keuzes maken; stoppen met werken, je spaargeld verbrassen, alles eten en drinken wat lekker maar ongezond is, alle stomme verplichtingen ‘gewoon’ negeren en dat doen wat al heel lang op je bucketlist staat. Maar ja, dat is niet vol te houden en niet goed voor je lijf en portemonnee… 😬

Te leven is een gunst, te weten hoe is een kunst. Toon Hermans

Misschien zit de kunst dus niet in leven alsof iedere dag je laatste is, maar in je realiseren dat iedere dag er wél eentje is die je nooit meer terugkrijgt. Dus soms gewoon die slingers ophangen. Dat wijntje drinken of taartje eten. Die vriendin bellen. Dat weekendje weg boeken. Die kus geven en zeggen dat je van iemand houdt. Een beetje minder ‘moeten’ en wat vaker ‘willen’ of ‘mogen’. En ondertussen gewoon blijven sparen voor later. Je weet maar nooit. 😉 Het helpt je in elk geval wel weer even om te relativeren. Te focussen op wat echt belangrijk in het leven is, zoals familie, vrienden en je eigen geluk. Het leert ons dromen durven doen en kleine, alledaagse momenten nog meer te waarderen. Het maakt je klein en dankbaar tegelijk en de conclusie is duidelijk: Pluk elke dag en LEEF vandaag!

Familiereünie

Iedere dag is de juiste dag om het leven te vieren.

Ook wij als familie maken nieuwe herinneringen. Want samen maken we de mooiste en tegelijkertijd halen we herinneringen op van dat wat ooit was.
Nu woont het gros van de familie van Hooijdonk ‘gewoon’ (met een zachte G) in het mooie en gezellige Brabant, maar toch koos mijn tante ervoor om haar 88ste levensjaar te vieren met de hele familie bij onze neef Guido in Wemeldinge of all places. Leuk idee, maar voor mij een mijl op zeven om daar te komen. Het ligt niet naast de deur laten we maar zeggen. Ondanks dat ik deel uitmaak van de feestcommissie, had ik over de locatie weinig inspraak. Ach wat maakt het ook uit? Maak ik er toch ‘gewoon’ een Zeeuws weekendje van! En zo vroeg ik mijn zus of ze het leuk vond, gezien de afstand, daar te overnachten en een hotelletje te boeken. Zo gezegd. Zo gedaan. De reservering van een luxe kamer met uitzicht op de haven bij hotel Smits was snel geregeld!

Geen geschikte douchestoel of krukje…

Een paar dagen voor vertrek kreeg ik nog een belletje van het hotel, of ik wel wist dat de geboekte kamer op de tweede verdieping lag en er geen lift in het gebouw was. Gelukkig had ik dat al wel gehoord en bij eerdere navraag lieten ze weten een trap met een stevige leuning te hebben. Nu moest ik er maar vanuit gaan dat het voor mij voldoende zou zijn. Nou ja, uiteindelijk kom ik wel boven. Linksom of rechtsom. Vervelender was het berichtje dat er geen douchestoel of iets dergelijks in huis was. Dat verbaast mij toch altijd weer, want er zijn vast veel meer douche-zitters dan ik alleen. Anyway, aangezien ikzelf een ingebouwd bankje heb in de douche, vroeg ik zus het campingkrukje mee te nemen. Tja, ik ga een nachtje weg en neem mee….een rolstoel, een handbike, een douchekrukje, een toilettas, nachtponnetje, een föhn en schone kleding voor zowel warm als koud weer. Resultaat; een tjokvolle auto.

Een rustig, karakteristiek Zeeuws dorp met een maritieme sfeer en volop natuur.

Wemeldinge is een sfeervol dorp in de provincie Zeeland, op het schiereiland Zuid-Beveland, in de gemeente Kapelle. Het ligt aan de Oosterschelde en staat bekend om zijn gezellige jachthaven, historische dorpskern en prachtige omgeving. Langs de dijk kun je heerlijk uitwaaien en genieten van het uitzicht over het water. Het dorp heeft bovendien een rijke geschiedenis, met onder meer de monumentale Maartenskerk en oude straatjes.

Zonder al te veel oponthoud zou ik er ruim twee en een half uur over doen om op de plaats van bestemming te komen. Onderweg pikte ik mijn zus op bij het tankstation in Barendrecht, wat niet alleen beter was voor het milieu, de portemonnee en de doorstroming op de weg, maar ook een stuk gezelliger. Tegen half één in de middag reden we de oprit op van een prachtig vrijstaand huis met een enorme tuin eromheen. 

We werden hartelijk ontvangen door de gastheer en gastvrouw des huizes en konden bij binnenkomst onze ‘side dish’ op de keukentafel zetten. De tante had voor alles gezorgd, de nichten en neven was alleen gevraagd iets lekkers mee te nemen voor op het buffet. Zo kwam de een met een salade, de ander met gevulde eitjes en weer iemand anders met een taart als toetje. Geloof me, met zoveel nichten en neven was het buffet rijkelijk gevuld. De hele huiskamer was omgebouwd tot een waardig restaurant, waar vijf grote tafels waren ingedekt. Na een rondje door de tuin, kon het feest beginnen.

Het leven is wat je vandaag viert.

De jarige job (onze tante Mieke) zat aan de tafel en genoot van alles om haar heen. Toen iedereen binnen was werd ze in het zonnetje gezet, toegezongen en kreeg ze haar cadeau. Naast een heel waardevol boek vol met foto’s en herinneringen van ons allemaal, kreeg ze kaartjes voor de voorstelling van ‘Het Zwanenmeer’ in het Chassétheater in Breda, waar ze samen met de enige broer die nog ‘over’ is naar toe mag. Het ontroerde haar zichtbaar en dat raakte ons dan weer. Mooi toch? Het was een heerlijke middag, we hebben lekker gegeten, gedronken en bij gekletst. Zo jammer dat ons pap en de broers en zussen die er niet meer zijn, dit niet konden meemaken. Wat zouden ze genoten hebben!

Tegen vijven namen we weer afscheid van elkaar en liep het huis leeg. Iedereen kreeg wat mee van dat wat over was, aangevuld met pompoenen en meloenen uit eigen tuin. Manja en ik bleven nog even hangen, want wij zouden niet ver bij hun vandaan overnachten. En ja, iemand moet het licht uit doen, toch? 😉 Het gaf ons de tijd en ruimte om ook met de gastheer en gastvrouw bij te praten, want zij waren toch wel erg druk geweest met alles in goede banen te leiden. En met succes hoor. Petje af. Tja, je hebt niet elke dag veertig man in huis…

Hotel Smits.

Na deze waardevolle dag reden we naar het hotel letterlijk een paar kilometer verderop. We checkten in bij de bar in de brasserie en kregen een pasje om via de hoofdingang (buitenom) naar binnen te gaan. Eerlijk gezegd verwachtten wij een mooie entree met een rode loper ofzo, maar het bleek een onopvallende deur, waar je met een pasje toegang kreeg tot het hotel. Daar stuitte ik meteen op de trap, waar we over gesproken hadden. De leuning was inderdaad degelijk, de trap was stijl en de treden best heel smal. Voorzichtig sprong ik dan ook naar boven, terwijl zus (Pietje Pakezel) alle tassen en douchekrukje naar de tweede etage sleepte. Arm meid.🤭 De kamer was prachtig en we doken gezellig op bed met een drankje, een chipje en een gezichtsmaskertje op, om onze huid weer te laten stralen voor de volgende dag.

Sightseeing.

De volgende ochtend checkten we, na een verfrissende douche (op het douchekrukje), uit en haalden de rolstoel en handbike uit de auto, voor een rondje door het dorp: de haven, het oude centrum en via de buitenrand weer terug. Het was mooi weer met een stevige wind, dus we zijn lekker en letterlijk uitgewaaid. Natuurlijk hebben we de lunch en ons koffiemomentje volgens traditie afgesloten met een overheerlijke plakkerige en zachte Zeeuwse bolus met een dikke laag echte Zeeuwse roomboter erop. Dat zorgde voor de ultieme smaakbeleving. Echt smullen! Op de vraag aan de locals of bolussen net zoveel worden gegeten als bij ‘ons’ de Brabantse worstenbroodjes, was het antwoord verrassend ‘nee’. Ik dacht het te snappen, want zo’n bolus zal wel een enorme  caloriebom zijn, maar nu blijkt dat de onze worstenbroodjes veel meer calorieën bevatten. Oeps!

Met een goed gevoel vertrokken we einde van de middag weer richting de ‘bewoonde’ wereld. Onderweg kwamen we zelfs nog een kudde kamelen tegen, dat was wel effe schrikken hoor. Je verwacht van alles, maar dieren met twee bulten op hun rug zeker niet. Zeeuwse kamelen. Het was een fotootje waard. 😜
De afgelopen week heb ik nog volop mogen nagenieten van de meegenomen bolussen, meloenen en pompoenen. De pompoensoep komt bijna mijn oren uit… Wel lekker én gezond!

Vrijwilligersuitje

IPSO Huis Kennemerland: ‘Jullie tijd, aandacht, betrokkenheid en enthousiasme maken iedere dag opnieuw een verschil voor onze gasten’.

Eens per jaar worden alle vrijwilligers van IPSO Huis Kennemerland in het zonnetje gezet als dank voor hun inzet. Deze keer werden ‘we’ uitgenodigd voor een gezellige middag om elkaar op een andere manier te ontmoeten, samen plezier te maken en vooral te genieten! We waren te gast bij Pickleball Haarlem, bij Sportpark Ruud v.d. Geest. Nu heb ik daar al eens een rolstoel-clinic bijgewoond, maar verdere ervaring had ik niet. Niemand hoefde zich overigens zorgen te maken; sportief talent was zeker geen vereiste. 😅

We begonnen met een overheerlijke lunch, buiten op het zonnige terras. Daarna waren we uitgenodigd in de sporthal voor een clinic Pickleball. Deze sport staat trouwens ook op het programma voor onze gasten, dus extra leuk om er zelf eens kennis mee te maken. Om mee te kunnen doen, kreeg ik een sportrolstoel te leen. Superfijn natuurlijk, ware het niet dat de stoel was voorzien van wielen die nét iets te klein waren. Daardoor kwamen de wielen nauwelijks in contact met de ondergrond en kon ik geen meter voor- of achteruit. Het zag er hilarisch uit, maar functioneel was het niet. Gelukkig lagen er in het materialenhok nog een paar grotere wielen die beter pasten.

We kregen wat uitleg over de spelregels en mochten daarna de baan op. Binnen of buiten, de keuze was aan ons.

Tja, daar hoefde ik natuurlijk niet lang over na te denken: ik koos voor een buitenbaan, heerlijk in het zonnetje. Het begin was even zoeken. Waar moet ik staan? Hoe hard moet ik slaan? En vooral: hoe krijg ik deze voor mij onbekende sportstoel in beweging? 😂 Maar ik kreeg de smaak al snel te pakken. Sterker nog: ik was uiteindelijk de laatste die de baan verliet. Het ging namelijk steeds beter. Mijn rug daarentegen steeds slechter… maar het plezier won het ruimschoots van de ongemakken. Gelukkig waren er een paar vrijwilligers om af en toe wat verdwaalde ballen voor ons op te rapen. Kortom: een geslaagde kennismaking met Pickleball. Leuk, fanatiek en laagdrempelig. Ik snap wel waarom deze sport ook een plekje heeft gekregen in het programma voor onze gasten!

Deze fijne middag werd afgesloten met een gezellige borrel, een dankwoord van het bestuur en natuurlijk een groepsfoto. We nemen niet alleen nieuwe energie mee naar huis, maar ook een mooie herinnering aan een bijzondere middag. Een herinnering om dankbaar voor te zijn en die ons eraan herinnert waarom we dit werk zo graag doen: er zijn voor mensen die door kanker zijn geraakt, juist op de momenten dat zij onze steun en aandacht zo hard nodig hebben.