Wat. Een. Week.

Eigenlijk weet ik niet eens waar te beginnen en waar te eindigen. We zijn net terug van een geweldige week in het Kaunertal voor de 12 editie van de HandbikeBattle. Zaterdags zijn we in alle vroegte met flinke onweer vertrokken uit Nederland en kwamen afgelopen zaterdag terug met pittige bliksemschichten en donderklappen. In Oostenrijk was het heerlijk zomers. Tropisch zelfs, maar prima te doen. Voor mij was het mijn tweede Battleweek; vorig jaar als deelnemer, nu als teamlid van de organisatie. Totaal verschillend van elkaar, maar beiden keren echt super gaaf.

Ik heb het organisatie shirt met heel veel trots gedragen!

De week stond volledig in het teken van de HandbikeBattle, ik heb geen anders nieuws gezien of gehoord. Ik zat daar in het ‘hier & nu’, behalve dat ik natuurlijk elke keer even checkte of er al wat gaande was bij mijn zoon en schoondochter, die in haar laatste weken van haar zwangerschap zit. Heel spannend om dan van huis weg te zijn, want je weet nooit wanneer de kleine zich aandient…so fingers crossed!
Van ’s ochtendvroeg tot ’s avonds laat zat ik met mijn neus op het beeldscherm. Mijn eigen telefoon, de Battle telefoon en mijn laptop, daar was het voor mij te doen. Ik was o.a. verantwoordelijk voor de contacten met de deelnemers, e-mail, website en social media en geloof me die laatste is totaal ontploft!. Ik heb zoveel geschreven, dat je zou denken dat ik het hier ook even ophoest. Copy, paste. Maar zo is het niet, daar schrijf ik toch hele andere dingen dan ik hier wil vertellen.

Het is een lang verhaal geworden (sorry), ik had het in tweeën kunnen splitsen, maar heb dat niet gedaan. Volgens Chat kost het een kwartiertje leestijd, dus heb je even? Neem gerust een kopje koffie (of twee), thee of iets verfrissends. Een kijkje achter de schermen…

Battle-week

Let’s go, we zijn begonnen!

Met gezonde spanning stond ik zaterdag in alle vroegte op mijn teamleden Mechteld en Ellen te wachten, die mij rond half vijf in de nacht zouden ophalen. Het onweerde erop los, dus tijdens het inpakken van de auto haalden we meteen even een nat pak. Lekker! Pas toen we Nederland uitreden werd het eindelijk wat rustiger. Onze ambassadeur Jetze Plat (de nieuwe Chef de Mission van TeamNL voor de Paralympische Spelen van Los Angeles 2028) stuurde mij een filmpje vanaf de berg, als welkom voor onze deelnemers. Het eerste social media bericht was snel gemaakt en op onze kanalen gedeeld. De reis verliep verder voorspoedig en de eerste HandbikeBattle beachflags stonden al langs de kant toen we het dal in kwamen rijden. Abel was er al een paar dagen en was enthousiast begonnen met de eerste klusjes. Tegen half vier ’s middags kwamen we aan bij hotel Weisseespitze.

Het voelde als thuiskomen. Niet veel later zaten we op het prachtige terras aan ons eerste biertje. ‘Prost!’ 🍻

De spullen werden naar boven gebracht en ik kreeg werkelijk een prachtige kamer op de vijfde etage met een enorm uitzicht. Niet normaal. In een woord ‘WAUW!’ Hier kan ik wel aan wennen hoor… Ik vond het zelfs jammer dat ik hem de dagen (totdat mijn broer zou komen) niet kon ‘delen’ met iemand, want delen maakt blij. Daarover later meer, want ik kreeg toch onverwacht een slaapmaatje op de kamer. Na een heerlijk luxe diner en een uitgebreide blik op de week die voor ons lag, keken we natuurlijk hoe oranje met maar liefst 5-1 won van Zweden. En oké, er werd een klein schnapsje geschonken. 😜 Die avond doken we op tijd ons mandje in, zodat we fris en fruitig waren voor het ontvangst van de teams die zondagmiddag zouden arriveren.

Dagstart.

Elke dag ontvingen we een appje van onze voorzitter Rogier met het tijdstip waarop we werden verwacht voor het gezamenlijke ontbijt. Daarna volgde een korte briefing waarin we de planning doornamen: wat er moest gebeuren, wie welke taken oppakte en waar extra handjes nodig waren. Daarna bespraken Rogier en ik kort één op één wat er gecommuniceerd moest worden richting de teams, de deelnemers en de buitenwereld. Maar voor het zover was, hadden we (voor de waterrakkers onder ons) de stille afspraak om rond zeven uur lekker even te zwemmen. Het hotel heeft een prachtig infinity pool buiten. Nou, ik kan je vertellen, een betere start van de dag kun je niet hebben. Echt heel fijn en goed voor mijn pijnlijke rug. Daarna snel douchen, aankleden, ontbijten en….an die arbeit!

De organisatie van de HandbikeBattle bestaat normaalgesproken uit 10 leden; Rogier. Abel, Luc, Luciën, Mechteld, Ellen, Michel, Ed, Anja en ik, maar deze week was de ploeg uitgebreid en waren er partners en familieleden aangesloten om ons team te versterken. Dat doen zij overigens ook al jaren. Echt heel tof. Wij droegen donkerblauwe shirts, de extra crew-leden groene en de medische dienst rode. Toen het welkomsttentje voor de deur van het hotel was geplaatst, maakten we wat groepsfoto’s en een kort filmpje voor de socials om aan te geven dat we er klaar voor waren!

Battle-look.

Niet alleen de parkeerplaats moest opgebouwd worden en een Battle-look krijgen, maar ook de hoofdweg van het dorp en de hele Kaunertaler Gletscherstrasse moest worden voorzien. Overal hingen spandoeken, sponsordoeken, tenten, linten, beachflags en verkeersborden met ‘Achtung Handbiker’. Een deel van alle materialen lag al in de opslag in Oostenrijk, de rest was met de TeamNL-bus vanuit Nederland meegekomen. Ook binnen was aan alles gedacht. Bij de receptie en het VVV-kantoor draaide het programma op de beeldschermen en de parkeergarage werd met lint verdeeld in teamvakken, zodat iedere handbike een vaste plek had. Aan werkelijk elk detail was gedacht. Wat een logistieke operatie en wat een werk!

Het lastigste voor mij?

Dit super team kent elkaar al jaren en is volledig op elkaar ingespeeld. Daarbij zijn ze allemaal afkomstig uit de revalidatiewereld. Ik ben de enige vreemde (en nieuwe) eend in de bijt, al kom ik natuurlijk ook uit de revalidatie, maar dan van de andere kant. 🙃 Iedereen stak letterlijk de handen uit de mouwen: sjouwen, opbouwen, ophangen en regelen. En ik kon alleen maar ‘zittend’ toekijken. Natuurlijk had ik ook een taak, foto’s, video’s en verslag maken voor de socials, maar toch voelde dat soms als een tekortkoming. Dat gevoel zit vooral in mijzelf dat weet ik wel; want ik denk niet dat iemand anders dat zo heeft ervaren, maar toch. Ik moet dat accepteren, het is wat het is. Uiteindelijk draagt iedereen op zijn eigen manier een steentje bij. En dat is precies waar teamwork om draait.

Welkom!

De tent met de welkomstdrankjes stond klaar en de muziek ging aan. Die middag druppelden de teams en sponsoren binnen en werden na een lange reis feestelijk door ons onthaald. Echt heel leuk om iedereen te zien, helemaal toen de HelioHeroes aankwamen en ik mijn maatje Bart, die voor de tweede keer mee deed en waar ik samen mee getraind heb, een dikke welkomstknuffel kon geven. Ook mijn buddy Marc en Petra, die vorig jaar was uitgeroepen tot de  ‘Rookie van 2025′ stapte vrolijk uit de bus. Haar doel was om haar tijd van zeven uur (OMG!) te verbeteren. Stoer hoor!

Uitgebreid stond ik tegen mijn maatje te vertellen dat ik zo’n mooie kamer had voor mij alleen en hoe zonde dat eigenlijk was om hem niet te kunnen delen. Wat bleek, zij zaten met een kamerindeling-probleem en ik had dus de oplossing! Hoe mooi is dat? Zo logeerde mijn fietsmaatje Bart, de eerste nachten bij mij in de huiskamer. Op de bank. Heel gezellig. Geluk kun je vermenigvuldigen door het te delen en dat hebben we gedaan!

Die avond was iedereen uitgenodigd voor het welkomstwoord in het ‘Uniek Sporten huis’ oftewel de bar van het hotel. Het was volle bak en iedereen hing aan de lippen van de voorzitter, die vertelde wat hen die week te wachten stond. En hoe pittig de berg wel niet is. De wisseltrofee van het beste team van 2025 werd onder groot applaus teruggegeven, zodat deze opgepoetst kon worden voor de nieuwe winnaars. Na al deze (sterke) verhalen en indrukken, was het tijd om te relaxen.

Maandag

De beslissing is gevallen: de kogel is door de kerk!

Afgelopen jaar is de Battle vanwege onweersvoorspellingen een dag naar voren gehaald en hebben ze het hele programma moeten omgooien. Daar waren we deze keer natuurlijk goed op voorbereid, want ook plan B stond al in de steigers. Het verlossende woord kwam van onze lokale weerman Reggie van Haus Renate: groen licht voor de HandbikeBattle op donderdag 25 juni! Dat betekende dat de deelnemers en hun buddy’s zich mochten gaan voorbereiden om de indrukwekkende Kaunertaler Gletscherstraße op D-day te gaan bedwingen en ik deze boodschap vanuit mijn communicatierol de wereld in mocht slingeren.

Workshop klimmen en bochtentechniek.

Sport betekent vrijheid, kracht en zelfvertrouwen. Met zijn motto ‘Alles of alles’ en ‘Dromen durven doen’ haalt Jetze in iedereen het beste naar boven!

De eerste kennismaking met de berg is verschrikkelijk. Voor iedereen. Ik weet nog dat ik me de tandjes schrok bij het zien van de berg en de hoogte. Serieus? Moeten we dit fietsen? Op armkracht? Onmogelijk! Het Kopje van Bloemendaal is hier natuurlijk een lachertje bij. Ik lachte wel, maar kon wel janken. Toch gaf de training mij toen best wat zelfvertrouwen en dat wilde ik graag ook nu bij de deelnemers zien. Daarom had ik mijn leen e-bike meegenomen vanuit Nederland om mee te kunnen doen aan de clinic, georganiseerd  door Uniek Sporten | Fonds Gehandicaptensport i.s.m. Team NLparacycling. Vandaaruit zou ik mooi verslag kunnen doen en meevoelen met de deelnemers van deze editie.

De werkzaamheden aan het wegdek aan de linkerkant van het stuwmeer zorgden voor de nodige uitdagingen.

Op de dag van de HandbikeBattle zou alleen verkeer dat direct bij het evenement betrokken was – zoals de deelnemers, medische hulpdiensten, de technische ondersteuning van Frontline Handbikes en de organisatie – via de rechterkant mogen rijden. Al het overige verkeer zou worden omgeleid via de linkerkant.

Tijdens de trainingsdag was de linkerkant echter volledig afgesloten, waardoor al het verkeer over de rechterzijde moest. Dat zorgde in de ochtend voor flink wat chaos en opstoppingen. Mijn plan was om met de eerste groep van de Helioheroes mee te trainen. Helaas stonden we met onze bus, waarin mijn handbike lag, lange tijd vast door de drukte. Daardoor misten we die start en kon ik pas aansluiten bij de tweede groep. Maar niet getreurd, ik was al lang blij dat ik mee kon doen.

Vlak voor vertrek gaf Jetze nog tips over hoe de deelnemers de eerste klim met de vele hoogtemeters het beste konden aanpakken en hoe ze de haarspeldbochten slim konden nemen.

Daarna startte de groep en ik sloot achteraan. Al snel zag ik iedereen vrijwel meteen tegen ‘een muur’ oprijden. Tja, dat eerste stuk is echt even wennen. Voor iedereen. Langzaam fietste ik achter de groep aan en genoot met volle teugen. Kijk mij hier nu fietsen. Hoe gaaf is dit?! Het was aanpoten, zwoegen en zweten, maar iedereen haalde het eindpunt van de training, waar de muziek uit de luidsprekers knalde en de collega’s van Uniek Sporten / Fonds Gehandicaptensport de deelnemers opvingen met een Dextrootje en koud water. Aangezien ik nog geen vervoer terug had, ging ik op zoek naar een lift. Mijn fiets kon gelukkig mee in één van de bussen, zelf mocht ik met de fotograaf mee naar beneden rijden. Goed geregeld dus!

Sponsorborrel.

Einde van de middag was het tijd voor de sponsorborrel met de organisatie en alle partners en werd er geproost op de twaalfde editie van de Battle. Voor mij waren vele gezichten nieuw, al kende ik sommigen van de trainingsdag en anderen via de socials. Het is bijzonder te noemen dat de meeste partners al jaren trouwe sponsor zijn en gedurende de week helpen met allerlei hand en spandiensten. Het spreekwoord vele handen maken licht werk, is hier zeker van toepassing. De champagnekurk knalde zowat het dak uit en onder een groot applaus en gejuich werden de glaasjes gevuld met bubbels. Gingen we weer…. Prost! 🥂 Dat hebben we eigenlijk de hele week met (grote 🤭) regelmaat herhaald… haha. Het leven moet je tenslotte vieren!

Aansluitend werden de medisch paspoorten getekend door de deelnemers, het wedstrijdshirt uitgedeeld en was de sponsormarkt geopend. Zo kon elk bedrijf een gesprek aangaan met de deelnemers (hun doelgroep) en een goody uitreiken. Van een bidon tot aan een lippenbalsem; van een opvouwbaar parapluutje tot aan een kwartet; van een paar sokken tot een sporthanddoek. Er werd van alles uit de kast getrokken. Mensen ontvangen nu eenmaal graag cadeautjes en dit zorgt voor een warm gevoel en een positieve (eerste) indruk van de sponsor. Iedereen blij, ik zeg win-win.

Dinsdag

Opbouw van de finish

Wat komt er veel bij kijken zeg. Weet je dat ik het als deelnemer gewoon heel normaal vond, dat alles er spik en span uitzag? Als vanzelfsprekend, maar geloof me als ik zeg dat het een hoop mankracht kost om werkelijk alles op zijn plek te krijgen. Lang leve de draaiboeken, foto’s en een flinke dosis ervaring van voorgaande jaren. Terwijl iedereen zich in het zweet werkte, keek ik ‘zittend’ toe en ging live op Insta om onze volgers mee te nemen in de opbouw van de grote tent op de Ochsenalm. Binnen afzienbare tijd was de klus geklaard. Wat een teamwork!

Johan Reekers.

Johan vertelde in de middag zijn verhaal tijdens een bijeenkomst van onze hoofdpartner, waar zowel deelnemers als zorgmedewerkers voor waren uitgenodigd. Johan werd geboren zonder benen, maar heeft zich daar nooit door laten beperken. Met een enorme dosis doorzettingsvermogen en passie haalt hij alles uit het leven. Sport speelt daarin een centrale rol. Na indrukwekkende prestaties in verschillende sporten heeft hij ook in het handbiken grote successen behaald. Zijn indrukwekkende sportcarrière bereikte een absoluut hoogtepunt met maar liefst negen deelnames aan de Paralympische Spelen, niet normaal toch? Zelf heb ik Johan leren kennen tijdens de trainingsdag in Utrecht. Een gezellige ‘Tukker’, met liefde voor de handbike-sport en de HandbikeBattle. Mooi om zijn levensverhaal te horen.

Pubquiz.

Eerlijk gezegd vond ik de pubquiz afgelopen jaar geen succes. Veel te druk, erg rommelig, chaotisch en het geluid liet te wensen over. Er werd vals gespeeld bij het leven (wij natuurlijk niet 😜), antwoorden werden ‘gewoon’ gegoogeld. Ik was dan ook erg benieuwd of de sponsoren die dit organiseerden iets met die feedback hadden gedaan. Nou en dat hadden ze! De uitnodiging was ingestoken op de teams en individuele deelnemers met max één introducee, om een overvolle zaal te voorkomen en dat was gelukt. Elk team kreeg een doos om de mobiele telefoons in op te bergen. Check. Het geluid was getest en prima in orde. Het presentatie duo (Heidi & Peter) deden het geweldig leuk. Streng doch rechtvaardig. Het was erg gezellig en toen de winnaar bekend was, ging het dak er nog even af… Tralalie, tralala!

Woensdag

Rusten en koolhydraten stapelen.

Sommige teams fietsten nog een klein rondje om de kerk, anderen pakten hun volledige rust om zich op te laden voor de grote dag. Een beetje chillen, beetje zwemmen, boekje lezen, hangen en eten. Wij waren vooral druk met de laatste puntjes op de ‘i’. De hele middag werd er gesleuteld door Frontline om de fietsen die nog aanpassingen nodig hadden rijklaar te maken; de medische dienst stond opgesteld voor alle pijntjes en kwaaltjes en hielden letterlijk en figuurlijk vinger aan de pols. Gedurende de week waren er wel wat buddy’s tijdens het dalen flink onderuit gegaan, dus een enkeling moest ook echt opgelapt worden. Die schaafwonden zagen er niet heel lekker uit kan ik je vertellen. Au! Het hitteprotocol werd met mij gedeeld, zodat ik dat verder met alle andere informatie kon delen op de socials en binnen de whatsapp-groepen. De contactpersonen van de teams en vrijwilligers werden tijdens verschillende bijeenkomsten ook nog helemaal bijgepraat door Mechteld, Ellen en revalidatiearts Anouk. Niets werd aan het toeval overgelaten.

Even tijd om er zelf op uit te gaan.

Het team ging richting de start om daar alvast alle dranghekken, spandoeken en banners klaar te zetten. Michel (de speakerman in het oranje pak) en ik gingen ook naar de Tolpoort, om daar een geinig filmpje op te nemen en kort een live interview te doen. Super leuk, maar bloody hot. Helemaal voor hem in zijn strakke pakkie. Maar ‘it was a wrap’, hij stond er leuk op! Aan mij de taak de filmpjes aan elkaar te plakken en op onze tijdlijn te droppen. We hadden het er al een paar keer over gehad en terug bij het hotel besloten we dat dit het moment was om zelf een stukje te gaan fietsen. Je wordt daar zo geleefd, dat het moeilijk is om er even tussenuit te gaan en iets voor jezelf te doen. Natuurlijk kwam er nog een klusje tussendoor, maar daarna was het snel naar boven omkleden. Sportoutfitje aan, haar in een staart, helm op, handschoentjes aan en gaan.

En daar was Jorn dan eindelijk.

Iets voor half zeven kwam hij met de motor aan. Gaar gekookt in zijn motorpak, helemaal doorweekt en gesloopt door de hitte. Niet te doen. Ik gaf hem meteen de sleutel om op mijn kamer een verfrissende douche te kunnen nemen. Mijn roomy was daar ook om zijn spullen op te halen, dus de mannen wisselden elkaar mooi af. Bart verhuisde naar het appartement vlakbij het hotel waar zijn vrouw en familie verbleven en zo was iedereen weer onder de pannen en blij.

De peptalk.

De organisatie draagt ten alle tijden het ‘organisatie-shirt’ (behalve als je slaapt) en eet altijd met elkaar. Dat zijn de stille afspraken. Zo ook deze avond. Jorn mocht dus aansluiten bij de vrijwilligers-tafel voor een heerlijke maaltijd. Hij viel met zijn neus in de boter want hij had berehonger na zo’n lange dag op de weg. Daarna konden we een bakkie doen en gezellig bijkletsen. Om half negen stond de peptalk op het programma en liep de bar helemaal vol. Laten we zeggen dat we er warmpjes bijzaten. Luc en ik gingen live op Insta en Facebook, zodat de thuisblijvers en onze volgers konden meekijken. Jetze Plat en Mitch Valize van TeamNL gaven de deelnemers de laatste tips en adviezen. Iedereen dook vervolgens hun mandje in, om uitgerust te zijn voor hun ultieme uitdaging.

HandbikeBattle

The day!

De wekker ging iets voor half zes. Met gezonde spanning werd ik wakker. Zo anders dan vorig jaar, toen stond ik strak van de spanning. De zenuwen en opwinding gierden door mijn lijf. Nu was ik vooral benieuwd wat de dag in mijn nieuwe rol zou brengen. Om 06.00 uur zaten we aan het ontbijt en werden we kort gebriefd. Broer en ik reden deze dag met de TeamNl bus. Om zeven uur waren we al bij de start, waar het verdere opbouw en indelen van de startvakken begon. Ik ‘zat’ weer eens te zitten, maar goed ieder zijn ding, dus ging ik live filmen voor de thuisblijvers en volgers. Langzaam werd het steeds drukker, de Tolweg werd tijdelijk afgesloten voor verkeer en de DJ zorgde voor opzwepende muziek. Het gaf een bak aan energie en vrolijkheid, waardoor het één groot feest was. De burgemeester gaf om kwart over negen, nadat de Postbus (deze keer wel op tijd) voor ons uit vertrokken was, het startschot. Recht achter mijn oren… 😬

Let’s go! We zijn gestart!

Kippenvel en met een brok in mijn keel. zag ik alle handbikers voorbij komen. Het zou een dag worden van bloed, zweet en tranen. Afzien en doorbijten. Op willen geven en doorgaan. I’ve been there, done that! 🥵
Toen alle deelnemers gestart waren, werd de start snel afgebroken, onze bus volgegooid om als een speer naar de finish te rijden, zodat ze daar de beachflags, spandoeken en andere zooi konden gebruiken. Onze taak was om vóór de eerste finisher (e-bike) boven te zijn, maar zo eenvoudig was dat nog niet. Het was toch een beetje aansluiten achter de mensen die de auto voorbij de start hadden geparkeerd om niet tot na tenen te hoeven wachten, als de Tolpoort weer open zou gaan. Ik hing met mijn camera gewoon uit het raam en ging live op de socials. Ook leuk! En mooi.

En die koeien… te grappig, die gaan gewoon niet uit de weg hè?!

Eenmaal bover werd de bus snel uitgeladen en ging ik aan de finishstraat zitten om live te gaan. De eerste finisher was een e-biker (met een wel hele snelle kar) en kwam na 1.52 uur boven. De laatste werd na 7.10 uur over de finishlijn geschreeuwd. Daartussen in hebben we genoten van iedereen die over de finish kwam. Bart en Petra ontroerden mij het meest, want hun doel was bereikt, zij hadden hun tijd verbeterd en kwamen gesloopt over de blauwe mat. Wat een ontlading. Wat een euforie. Elke finisher raakte me opnieuw. Wat is dit bijzonder en super knap, dat zij daartoe in staat zijn. En ik vorig jaar…  Bikkels zijn het allemaal! Achter de finish heb ik nog wat kleine spontane live interviewtjes gedaan voor het thuisfront. Weliswaar zonder de nodige apparatuur, dus het was een beetje provisorisch en improviseren met alle hectiek eromheen. Stiekem vond ik dat het allerleukste om te doen.

Die verhalen, die emotie…  ik herkende het allemaal!

De regel is dat we met z’n allen boven blijven totdat iedereen binnen is en dat is gezien de gezelligheid op de berg zeker geen straf. De zon stond wel te knetteren daar, dus het was smeren, smeren, smeren. Koelen, koelen, koelen. Drinken, drinken, drinken, ik hoor het nu nog. De DJ sleepte iedereen er doorheen en maakte er één groot feest van. Na zeven uur en tien minuten werd de laatste deelnemer over de finish geschreeuwd, toegejuicht en aangemoedigd. Met een brok in mijn keel en een traan over mijn wang keek ik toe. Dit was hem, de HandbikeBattle 2026. Nog even dansen met zijn allen en foto’s maken onder de finishboog, daarna was het opruimen, inpakken en wegwezen. Na een uur was het net of er niks was gebeurd….

Heeft iedereen het gehaald? Nee.

De grootste overwinning was voor iedereen die de moed had om aan de start te verschijnen en zijn of haar eigen grenzen te verleggen. Voor velen betekende dat het bereiken van de finish, een persoonlijk doel. En voor een enkeling betekende het juist de moeilijke keuze om onderweg te stoppen, omdat het lichaam niet verder kon. Ook dat vraagt enorme moed. Accepteren dat je moet loslaten waar je zo hard voor hebt gewerkt, is zeker geen zwaktebod, maar een krachtige overwinning op jezelf. De HandbikeBattle draait niet om winnen van anderen, maar om luisteren naar je lichaam, je grenzen verleggen én ze soms ook durven respecteren.

Vrijdag

Zouden er überhaupt mensen voetbal komen kijken?

De Battle was nog maar net achter de rug, of het Nederlands elftal stond alweer voor de deur. Nou ja, niet letterlijk dan, maar we hadden het wel een onderdeel van het programma gemaakt. Voor de liefhebbers natuurlijk. Broer die vond het wel gesneden, maar ik wilde dit niet missen. Zo vaak maak je niet mee, dat je in Oostenrijk zit en een WK wedstrijd voorgeschoteld krijgt. Daarbij zit ik in de organisatie en moeten er gewoon een paar even hun smoeltje laten zien. Luc, Luciën en ik vertegenwoordigden ons team, want de rest lag lekker al op één oor. Net als de meeste deelnemers. Logisch trouwens, want wat een dag! Vooraf heb ik wel twee uurtjes plat gelegen hoor, om de socials bij te werken, maar het is bijna onmogelijk om geheel bij te blijven. OMG! Er is zoveel gepost, dat ik niet beter weet dan dat deze week de hele wereld om de HandbikeBattle draaide. Dat is natuurlijk niet zo, maar zo voelde dat wel.

Slaaptekort.

De eerste dertig minuten van de wedstrijd waren nog leuk en werd er lekker gevoetbald, konden we af en toe juichen en uit ons plaat gaan. Daarna werd het saai en kon ik mijn ogen niet meer openhouden. Het was tijd om af te taaien. Het zwemmen sloeg ik in de vroege ochtend ochtend over. Na het ontbijt dook ik weer achter mijn laptopje aan onze ronde werktafel in het café. Er moesten whatsapp berichten uit richting de teams en deelnemers met de high-lights van de dag en er moest een oproep geplaatst worden voor nominaties voor de ‘Rookie’ van het jaar. Heel fit voelde ik mij niet, om dat ik de hele week al slecht en weinig slaap en de korte nacht ervoor was natuurlijk killing. Ik kan je wel uitleggen waarom mijn nachten zo gebroken waren, dat had alles te maken met te lang, te laat op mijn beeldscherm zitten om alle socials te bekijken, te liken en te delen. Kortom, eigen schuld, dikke bult!

Top secret.

Toen ik een soort van klaar was met de belangrijkste taken, leek het mij een goed plan om even te zwemmen. Broer kwam toevallig net terug van een motorrit, dus sloot gezellig aan. Even ontspannen voordat de feestavond los zou barsten. Het was heerlijk in het water en heel even waande ik mij op vakantie. Het is en blijft een prachtige plek!

In de gang rolde ik Rogier en zijn vrouw tegen het lijf. Laat hij nou de man zijn die alle uitslagen van de wedstrijd in zijn bezit had. Op de vraag of ik die gegevens vast kon krijgen om wat voorbereidend werk te doen voor de socials, werd ik uitgenodigd om dat veilig op hun kamer te doen. Het was namelijk top-secret. Er mocht niets, maar dan ook niets uitlekken. Boven mocht ik foto’s maken van de handgeschreven uitslagen en dat was nogal wat. Kak, dat moest ik dus nog allemaal even ‘inkloppen’. Het finger-food diner begon om zeven uur, Jorn zat al lang op mij te wachten en appte ‘kom je nog?’, terwijl ik nog ijverig een bericht aan het tikken was. Lichtelijk gestrest was ik wel….moest ook mijn oranje jurk nog aan.

Finger-food buffet, prijsuitreiking en Uniek Sporten Oranjefeest.

Eindelijk kon ik dan aanschuiven. Samen met Jorn namen we plaats aan de tafel van de Helioheroes en liepen we langs de buffetten om lekkere hapjes te scoren. Iets voor achten werden we door mijn collega’s (nog altijd gekleed in het organisatie-shirt… oeps, had ik nog geen oranje aan moeten trekken?) verzocht om naar de parkeerplaats te komen voor het hotel. Daar was alles opgetuigd voor de prijsuitreiking. Snel zocht ik een geschikt plekje om live te kunnen filmen voor Instagram. Het was één grote oranje zee, de burgemeester opende in zijn beste Nederlands de avond, iedereen was uitgelaten en de prestaties werden uitgebreid gevierd. De DJ zette de boel op z’n kop. Het was een groot feest!

Wat een avond!

Nadat alle prijzen waren uitgereikt, we hadden gejuicht, geklapt, gezongen en gedanst, ging het feest binnen verder. Voor mij betekende dat toch even terugtrekken in het restaurant, om de winnaars bekend te maken op onze website en social media kanalen. Het was moeilijk om mijn koppie erbij te houden, maar toen alles gedaan en gepubliceerd was, ging ik ook los. We hebben gedanst (arme rug) en gezongen (arme omstanders, haha) en… een paar drankjes (teveel) gedronken, maar fuck it, wat was het leuk! Ik heb genoten!

Zaterdag

Ontbijt met Jorn, zwemmen, inpakken en wegwezen.

Volgens mij was ik erbij toen het licht uit ging. Daarna heb ik zelfs nog de sponsoren getagd in mijn berichten, want dat had ik eerder nog niet gedaan. Is altijd een klusje. Daarna kon ik eindelijk slapen. De volgende ochtend heb ik broer vergezeld bij zijn ontbijt en hem op de motor uitgezwaaid. De meesten vertrokken direct na het ontbijt, wij zouden door de tijdelijk afsluiting van de Fernpas vanwege een staking om één uur gaan rijden. Zo konden we op ons gemak inpakken, nog mooi een plonsje doen in het zwembad, rustig ontbijten en een laatste kopje koffie drinken. Het was tijd om te gaan. De Battleweek zat erop!

Wat. Een. Week. Het was FANTASTISCH! Met dank aan het prachtige, toegankelijke en gastvrije Kaunertal, Hotel Weisseespitze en Haus Renate.

Deze blog wil ik graag afsluiten met een hele dikke shout out aan alle sponsoren, vrijwilligers, medische staf, technische ondersteuning, fotografen en teamleden van de organisatie die alles met liefde, tijd en aandacht VRIJWILLIG doen. Diepe buiging, groot respect! 💚

En weet je wat het allermooiste is? Ik ben op tijd terug voor de bevalling van mijn eerste kleinkind!

Wiederschaugn!

Wil je meer lezen over de HandbikeBattle? Dan weet je meteen wat ik die week gedaan heb!
Check onze socials:
📍 Website: www.handbikebattle.nl
📍 Facebook: www.facebook.nl/HandbikeBattle
📍 Instagram: www.instagram.com/HandbikeBattle/
📍 LinkedIn: www.linkedin.com/company/stichting-handbike-events/
Lees hier het nieuwsbericht op de website.
De uitslagen van de Battle, zie je hier.
Het persbericht, of beter gezegd eindverslag, kun je hier teruglezen. Delen mag! 😉
Nog meer sfeer proeven? Gelukkig hebben we de foto’s nog, met dank Luciën de Louw Fotografie: Kijk hier!

Spreuk van de week

Toen ik mijn grenzen leerde kennen,
heb ik ze meteen een stukje verlegd.
#OmDenken