Set a goal
that makes
you want to
jump out of
bed in the morning 🌞

Het is altijd goed om iets te hebben om naar uit te kijken, nou en dat heb ik! Mijn schoondochter is met zwangerschapsverlof gegaan, dus het aftellen voor de aanstaande papa en mama is begonnen. Zij valt onder de categorie ‘mooi zwanger’. Haar buik is prachtig rond en aan de achterkant zie je niet eens dat ze in verwachting is. Bij mij was dat tijdens mijn zwangerschap van Sven wel anders, daar was ik bijna 25 kilo aangekomen. OMG! Het was er godzijdank ook weer snel af, maar ik viel dus duidelijk in een andere categorie. Een paar weken geleden mocht ik met het stel mee naar de verloskundige voor de echo en ik kan niet anders zeggen, dat het me raakte, zo bijzonder. Ergens binnen nu en vijf weken wordt Joos mama, mijn zoon papa en ik oma! 🤗

Update.

De ruggenprik met een uitgebalanceerde cocktail om de pijn in mijn onderrug te bestrijden is ruim twee weken geleden gezet. De eerste dagen was ik er eerlijk gezegd vrij sceptisch over. Bij mij hebben de verschillende behandelingen tot nu toe nog geen verschil gemaakt, dus waarom zou deze dat wel doen? Overtuigd ben ik nog niet, maar heel soms betrap ik mezelf erop, dat de pijn echt een beetje naar de achtergrond lijkt te verdwijnen. Nu ‘loop’ ik ook regelmatig met een TENS – een compact apparaatje dat ik aan de tailleband klem en dat via elektroden op mijn huid, milde elektrische stroompjes afgeeft. Deze blokkeren de pijnsignalen naar de hersenen en stimuleert de aanmaak van endorfine, lichaamseigen pijnstillers – dus weet niet precies welke aanpak wat doet. Maar…er lijkt iets van beweging in te zitten. Toen de endocrinoloog ook nog belde dat mijn bloedwaardes goed waren en het effect van het infuus tegen osteoporose lijkt aan te slaan, was ik natuurlijk wel heel erg blij. Misschien zit er schot in de roos! 😀

Loopwheels

Eigenlijk ben ik super blij met mijn Loopwheels. Je weet wel die hippe rode wielen die mijn ogen overtreffen. En dan bedoel ik dat in de zin van de veel gehoorde opmerking ‘Wat heb je mooie wielen‘, in plaats van ‘Wat heb je mooie ogen’.🙄 Toch fietste het al een tijdje helemaal niet lekker meer. Waar het precies aan lag wist ik niet, misschien wel aan de enorme slag in beide wielen, maar één ding was duidelijk, het was onverantwoord rijden. In snelheid kon ik amper mijn fiets recht op de weg houden. Doodeng, want ik zwabberde als een dronken dropje over straat. Het voelde heel onveilig en onstabiel. Er zat niks anders op dan contact te zoeken met Multi-Adapt en het probleem voor te leggen. De wielen zijn inmiddels ook alweer zeven jaar oud, dus misschien gewoon aan vervanging toe.

Loopwheels zijn ontworpen om te helpen over ongelijke straten, kasseien, gras, hobbelige paadjes en grindpaden te rijden, met minder inspanning. De samengestelde veren geven extra kracht om stoepranden op of af te rijden. Ze zijn comfortabeler dan standaard wielen: ze absorberen vermoeiende trillingen, evenals hobbels en schokken. En mij levert het minder fantoompijn op!

De beste reclame wordt gemaakt door tevreden klanten.

Harry, de man van het bedrijf (een aardige Brabander) belde mij de volgende dag meteen terug en wilde graag langskomen om te kijken wat er loos was. Hij beloofde een ‘vervangende’ set wielen mee te nemen. Hij liet er geen gras over groeien en kwam de volgende dag al naar Haarlem. Nu bleek dat naast het slag wat erin zit mijn banden totaal niet op spanning stonden en dat helpt natuurlijk ook niet echt in een stabiele ligging op de weg. De wielen werden vervangen en de man nam de mijne mee ter controle. Even afwachten wat daar uitkomt, maar mocht het nodig zijn, dan ga ik mijn vrienden van de WMO weer eens bellen. Kijk zo kan het dus ook. Als dat geen service is!

Opening IPSO Informatiepunt Heemstede

De levensboom staat voor verbondenheid, groei, kracht en het leven zelf.

Zoals je weet zet ik mij in voor het IPSO Huis Kennemerland, omdat zij mij in de jaren van ziek zijn enorm geholpen hebben. Zo’n plek gun ik natuurlijk iedereen. vandaar vond ik het ook een mooi en goed initiatief om een steunpunt in Heemstede te starten. Voor deze pilot van één jaar was geld nodig en de gemeente kwam ons al tegemoet door een ruimte beschikbaar te stellen, maar er was meer nodig. Het IPSO Huis is een stichting en afhankelijk van donaties en subsidies, daarom had ik vanuit mijn rol als ledenraadslid van Rabobank Haarlem IJmond, voorgesteld een Coöperatieaanvraag te doen voor dit project. En met succes! Dat noem ik nog eens het cirkeltje rond breien.

Vorige week was het dan zover, de officiële en feestelijke opening van het nieuwe steunpunt op Plein 1 in Heemstede en wat was het leuk!

Niemand minder dan Heemstedenaar en televisiepresentatrice Irene Moors – die we gestrikt hadden voor deze klus – bracht met haar openheid, humor en betrokkenheid een fijne luchtigheid en bijzondere sfeer mee, waardoor iedereen zich direct welkom voelde. Ilona Koopman, het vertrouwde gezicht van dit nieuwe steunpunt, overhandigde samen met Irene (wat een leuk mens trouwens!), symbolisch de levensboom (die ook in het logo staat) aan wethouder Zorg & Welzijn, Arianne de Wit. Nadat de boom was overhandigd, volgde een warm applaus en was het Steunpunt officieel ‘geopend!’.

Het was een drukbezochte ochtend. Naast alle gasten en betrokken samenwerkingspartners was ook een afvaardiging van het Coöperatiefonds van Rabobank Haarlem IJmond aanwezig, inclusief de directeur. Dankzij hun mooie bijdrage kon dit initiatief mede worden gerealiseerd. Leuk om te zien hoe dingen soms op een goede manier samenkomen.

Enkhuizen

Bootje varen, overlegje plegen.

Ook het aftellen naar de HandbikeBattle is begonnen! Over een kleine 3 weken is het zover. Super leuk, maar ook heel spannend, omdat ik met heel mijn hart hoop dat mijn kleinkind pas komt als ik weer terug ben. Maar ja, daar hebben wij niets over te zeggen en het allerbelangrijkste is natuurlijk dat hij gezond en wel ter wereld komt!

Het leven is zo slecht nog niet. Het laatste overleg, voordat we dus met het hele team van de HandbikeBattle afreizen naar Oostenrijk, stond eind mei gepland. Laat één van onze teamleden nu een prachtige zeilboot in de haven van Enkhuizen hebben liggen én ons hebben uitgenodigd om op het water te vergaderen.. Nou, dat hoefde hij natuurlijk geen twee keer te vragen.

Enkhuizen is prachtig, maar bleek ingewikkeld voor Googlemaps. En voor mij… 😬

De route naar Enkhuizen ging goed, maar eenmaal daar begon het gedoe. Steeds werd ik het zelfde rondje om het water gestuurd, zonder de eindbestemming te bereiken. Zal wel aan mij liggen (blond!), maar ik wist het even niet meer. Met een belletje wisten ze mij de haven in te kletsen. Na een plasje te hebben gepleegd bij het restaurant aan de kade, hupste ik samen met een teamlid die ook net was gearriveerd, richting de boot. De anderen zaten al lekker languit in het zonnetje te genieten. Tja en toen moest ik aan boord. Dat is toch altijd een beetje spannend, want je zou per ongeluk tussen wal en schip belanden… Ik koos voor de veilige optie hoor, zij zorgden ervoor dat de boot goed aansloot bij de steiger, zodat ik zittend op mijn ene billeke, de boot op kon draaien. Alles behalve charmant, maar ’tis wat het tis’. 😉 Daarna gleed ik voorzichtig over de leuning van de bank en installeerde mij met mijn kussen op een lekker plekje.

Even later voeren we uit en gingen het IJsselmeer op, daar werden de zeilen gehesen en hebben we een klein lesje zeilen gehad. Ooit heb ik met Heliomare op het Uitgeestermeer een paar keer met zo’n klein zeilbootje gevaren, maar veel was niet blijven hangen. Bakboord, stuurboord, wie voorrang heeft of het water en hoe je de wind vangt. Iets van; voor de wind en achter de stroom, maar pin mij er niet op vast. Het was niet alleen maar leuk en relaxen, nee, er moest ook ‘gewerkt’ worden. Zo kwam de papieren agenda op tafel en werd er via een hotspot genotuleerd op de laptop. Dat ging eigenlijk prima, zouden we vaker moeten doen!

Een compliment is een feelgood lovebomb met de kracht van duizend schouderklopjes.

We zijn druk bezig om de komende drie weken de laatste puntjes op de ‘í’ te zetten. En zo was er van alles te bespreken; we gingen van medische zaken naar het weekprogramma en van de aanwezige ambassadeurs naar de nieuwe sponsor. Ja, ik mag het hier vast ook wel vertellen; De Nederlandse Loterij heeft zich als Gouden Partner aan de HandbikeBattle verbonden. Hoe mooi is dat?
Ook communicatie stond op de agenda en op de manier waarop het woord uitgesproken werd, dacht ik even ‘o jee, nou komt het…’. Maar het was allesbehalve dat. Ik kreeg toch een mooie veer in mijn reet, voor de manier waarop ik de communicatie had opgepakt. Nou, dat voelde een partij lekker, daar krijgt een mens toch energie van?! Kom maar op met Battle, ik heb er zin in!

Om Enkhuizen uit te komen was op z’n zachtst gezegd een uitdaging!

Dacht ik slim te zijn om tegen één van mijn ‘collega’s’ te zeggen (zal geen namen noemen 🤭) ‘Ik rijd wel achter jou aan’. DAT had ik beter niet kunnen doen. Ook zijn GoogleMaps zat ons te fucken, want we werden een super smal doodlopend straatje aan een watertje ingestuurd. Prachtig, dat wel, maar ja… Natuurlijk zag ik dat bord wel staan, maar volgde blind de auto voor mij, want hij zou het wel weten… Niet dus.
Het ergste moest nog komen, want achteruit rijden was met geen optie. Nee, de enige uitweg was tussen twee paaltjes door, waarbij de doorgang ongeveer één centimeter breder was dan mijn auto. OMG. 😱 Ik heb me de peentjes gezweet en er minuten over gedaan om eruit te komen. Uiteindelijk is het gelukt, zonder schade, maar mijn hartslag had ondertussen wel een record bereikt. Volgende keer vertrouw ik gewoon weer op mezelf. 😬

Parabadminton toernooi

Een thuiswedstrijd.

Vóór de HandbikeBattle speelde ik regelmatig een parabadminton-toernooi ergens in het land, daarna ben ik vanwege allerlei blessures gestopt en heb ik de focus volledig gelegd op het handbiken. Nu heb ik die top bereikt, dus is er weer ruimte voor een potje badminton en aangezien BC Duinwijck deze keer het toernooi organiseerde, kon ik natuurlijk niet schitteren door afwezigheid. Mijn badmintonmaatje en roomy Sandra deed voor het eerst mee en we hadden ons samen ingeschreven voor de Dames Dubbel.

Ik kan niet anders zeggen dan dat het heel leuk was om al mijn ‘sportvrienden’ weer te zien. Helaas ontbrak de hele delegatie uit Brabant, maar ja, die hoop ik een volgende keer weer te ontmoeten. Het was goed geregeld allemaal, er waren vrijwilligers genoeg om te tellen en helpen waar nodig en kregen een heerlijke lunch aangeboden. We hebben lekkere potjes gespeeld en zijn zelfs ook nog in de prijzen gevallen!

Suzan & Freek

Gelredome.

Volgens mij hoef ik niet veel te vertellen over het concert van Suzan & Freek, want iedereen heeft er vast wel iets over gehoord, gezien of gelezen. Of misschien ben jezelf ook geweest. Maar toch even kort.

De prijsuitreiking van het parabadmintontoernooi moest ik voorbij laten gaan, want Lynn en haar vriendin met zus, wilden op tijd vertrekken om het voorprogramma met Ruben (bekend van the Voice) en Hanna Mae niet te missen. Het was druk onderweg en het leek wel of heel Nederland richting het Gelredome ging. Wij hadden tickets geboekt voor P-5, omdat de rest al vol zat. Stom, want ik was gewoon te laat om het goed te regelen. Vanaf de parkeerplaats reed een bus (en deze nam zonder gedoe mijn rolstoel mee!) en binnen tien minuten stonden we op een zonnig feestterrein waar een hoop te beleven was. Gestructureerd als Lynn is, wilde ze op tijd naar binnen, omdat we niet wisten hoe het met de rolstoel zou gaan. Grappig, want ik denk altijd zeeën van tijd te hebben en vind alles leuk en gezellig. Maar Lynn kreeg gelijk.

Wij hadden kaarten voor entree M, maar daar werden we doorverwezen naar ingang L, wat niet alleen voor staanplaatsen, maar ook voor rollers was.

Door de poortjes ging het goed en werden onze tickets gescand, Waarheen we daarna moesten was onduidelijk, dus trokken we één van de crewleden aan zijn jasje. Hij keek naar mijn rolstoel en had geen flauw idee wat hij met ons aan moest. Zelf zag ik geen lift (had ik misschien even kunnen checken 🙄), wel de ingang naar het staanvak en dacht dus dat we fout zaten. Gelukkig schakelde hij een collega in, die ons verder wist te helpen. Via een speciale ingang werden we richting het rolstoelpodium geleid. Dat boek ik bij dit soort concerten nooit hoor, wij hadden plaatsen op tribune Goud, eerste rij. Een dame van security nam het over en toen ik van het toilet kwam en toch een tiental treden op moest hupsen, liep ze voor de veiligheid met me mee, omdat dochterlief naar de bar was. Ook niet onbelangrijk, haha. Die vrouw was super aardig en vroeg oprecht geïnteresseerd of ik geen prothese had. In een notendop legde ik uit hoe het zat. Of nou ja, niet zat.

Lynn kwam terug met twee heerlijk vette pizzapunten, die we met smaak hebben opgegeten. De show kon beginnen. Het was prachtig! Het mooiste moment? Dat Freek aan 40.000 mensen vroeg hun ogen te sluiten en in het moment te zijn. Even niet te denken aan morgen of later, maar gewoon zijn. Hier en nu. Zijn woorden kwamen binnen en zo pinkte ik toch ook hier weer een traantje weg. We hebben GENOTEN!

Spreuk van de dag

Het leven is kort.
Plan die vakantie.
Geef een feestje.
Eet wat je verrukkelijk vindt.
#voorpositiviteit