Het lijkt een eeuwigheid geleden, want er is in de tussentijd alweer van alles gebeurd, maar zaterdag 11 april organiseerden Uniek Sporten | Fonds Gehandicaptensport samen met ons, op het parcours van wieler- en skeelercentrum De Nedereindse Berg in Utrecht, de landelijke trainingsdag. Dit ter voorbereiding op de HandbikeBattle, die op 25 juni wordt gehouden in Oostenrijk. Zo’n dag gaat natuurlijk niet vanzelf en vraagt nogal wat voorbereidingen, maar eindelijk was het dan zover.
Landelijke trainingsdag
Om 08.00 uur aanwezig zijn…
Aangezien de sponsorbijeenkomst om negen uur zou starten, hadden we afgesproken tegen achten op locatie te zijn om het terrein op te leuken met spandoeken en beachflags van de sponsoren en onszelf. De grote tent en de MIVA (mindervalide) dixies waren al eerder die week geplaatst. Niet dat ze met de opbouw veel aan mij hebben – ik heb gelukkig andere kwaliteiten, haha – maar goed ik stond die ochtend dus wel om half zeven naast mijn mandje. De rolstoel had ik de dag ervoor al in de auto gezet, zodat ik, na twee snelle koppen koffie, zonder gedoe kon vertrekken.
Trots en koud.
Het was heerlijk rustig op de weg en nadat ik slechts één keer verkeerd gereden had (schouderklopje voor mijzelf ☺️) parkeerde ik de auto op de toen nog lege parkeerplaats. Een teamlid kwam aanlopen, hielp mij met uitladen en gaf mij een HandbikeBattle-polo. Binnen in het clubhuis pruttelde de koffie al en kreeg ik de rest van de officiële HandbikeBattle outfit. Vooraf had ik natuurlijk bedacht wat ik daaronder zou aandoen. Broeken draag ik niet echt, (sport)leggings wel, het liefst met een rokje eroverheen, zodat mijn beperking minder zichtbaar is. Ik weet het, het klinkt stom en alsof ik het niet geaccepteerd heb, maar daar voel ik mij gewoon prettiger bij.
Ook in een omgeving waar iedereen wat heeft. Of mist, als je begrijpt wat ik bedoel.😉
Omdat de weersvoorspelling best goed was, had ik dus mijn lange spijkerrok aangetrokken, dat zou leuk staan met het nieuwe trainingsjasje en windjack. Helaas viel het weer wat tegen, er stond een straf windje – lekker voor de deelnemers -, maar ik heb het de hele dag koud gehad. Wel kan ik je vertellen dat ik met trots de HandbikeBattle kleding heb gedragen, want ik blijf het heel bijzonder vinden om deel uit te mogen maken van dit grensverleggende event en het leuke enthousiaste team.
Battle nieuws.
Bijna alle partners waren aanwezig en luisterden aandachtig naar onze voorzitter, die alle ins & outs over de week in Oostenrijk vertelde. Daarna was het tijd om de handen uit de mouwen te steken en te helpen waar nodig. Zo was een aantal sponsoren ingedeeld als verkeersregelaar bij de parkeerplaats, de catering want er moesten maar liefst vierhonderd broodjes gesmeerd worden, het inrichten van de EHBO post en natuurlijk het ontvangst van de deelnemers bij de grote tent.
Iedereen had een taak en alles verliep op rolletjes.
Nike Boor, directeur van Uniek Sporten / Fonds Gehandicaptensport opende de dag met een welkomstwoord en introductie en gaf het stokje over aan de voorzitter van de HandbikeBattle om de deelnemers mee te nemen in het programma van de Battleweek in Oostenrijk. Het was wel jammer dat de presentatie op het grote doek door teveel licht niet zichtbaar was, want als je nieuw bent heb je werkelijk geen idee wat je te wachten staat. Maar ja, niks aan te doen. Het is wat het is en het verhaal was gelukkig ‘sprekend’ genoeg.
Er deden ruim 120 handbikers mee vanuit de revalidatiecentra-teams en individuele deelnemers.
Helaas had één van de paralympische toppers zich ziek gemeld, waardoor het programma last minute iets moest worden aangepast. Onder begeleiding van twee (ex-)paralympiërs en met technische ondersteuning van onze partner Frontline werd er in twee groepen getraind. Daarbij was er aandacht voor bochtentechniek en klimmen. De training werd afgesloten met twee rondes op hoog tempo. En terwijl er keihard werd gebikkeld op de baan, zat ik ook niet stil. Mijn taak was om foto’s te maken en korte filmpjes te draaien van onze hoofd-, gouden- en zilveren partners. Daarin vertelden zij waarom zij de HandbikeBattle een warm hart toedragen en wat ons verbindt. Mijn fietsmaatje Bart doet dit jaar opnieuw mee met team HelioHeroes, dus er moest natuurlijk ook een kiekje van ons gemaakt worden!
Aan het einde van de dag keek iedereen tevreden terug op de inspirerende clinics van de topsporters en ging met goede tips terug naar huis. De reacties waren zeer positief en dat is als organisatie altijd erg goed om te horen. Moe maar voldaan verlieten ook wij, na wat opruimwerkzaamheden, het terrein. De kachel in mijn auto ging op tien, heerlijk even opwarmen. En thuis…met het beentje omhoog! 🥱
Vergadering
Op de vooravond van onze vakantie, had ik ook nog een overleg staan.
Woensdag einde middag hadden we bij Revalidatiecentrum De Hoogstraat in Utrecht een overleg met de HandbikeBattle en aangezien ik de volgende ochtend vroeg met dochterlief naar Malaga zou vliegen, twijfelde ik even of dat slim was. Het lijkt soms misschien dat ik de hele wereld aankan, maar dat is zeker niet het geval. Mijn lijf en vooral mijn rug ‘schreeuwen’ met grote regelmaat om beweging, rust en aandacht. Daar moet ik mee dealen en dat is niet altijd even makkelijk. Pijn komt gewoon nooit uit. Mijn koffer had ik al wel gepakt, de hond was onder de pannen en het overleg te belangrijk om te laten schieten. Dus ik was er gewoon bij. Na afloop eten we meestal met het team een klein hapje, zodat we niet regelrecht de file in rijden. Ook hier twijfelde ik even, maar de verleiding van een pizzaatje kon ik niet weerstaan, daarbij was mijn koelkast thuis zo goed als leeg.
Na een lange dag en een kort nachtje, ging de wekker. Yes, we gaan op vakantie!
Nerja
De parel van de Costa del Sol.
Wat ben ik toch een geluksvogel. In het afgelopen half jaar heb ik al verschillende reisjes mogen maken en nu stond er een vrij spontane vakantie samen met mijn dochter naar Nerja op de agenda. Waarom we toch iedere keer weer een vroege ochtendvlucht boeken, snap ik eigenlijk nooit als de wekker midden in de nacht afgaat. Ja, we willen de dagen natuurlijk vol benutten, vroeg heen en laat terug, maar het is altijd wel een gedoe met opstaan, brengen en halen. Ik moest mezelf wel even aanzetten om mijn bed uit te komen hoor. Lynn, die voor het gemak bij mij logeerde, volgde na mij op de badkamer en niet veel later werden we opgehaald door Frank en vertrokken we goed gemutst naar Schiphol.
Heerlijk van die spontane snoepreisjes!
Na de vaste prik, een cappuccino en een ijskoffie bij Starbucks (altijd lekker!), gingen we naar de gate. Daar mochten we als één van de eersten boarden en zochten ons plekje op in de Boeing 737. Het toestel zat zo goed als vol en het was grappig dat Danny de Munk bij ons op rij 5 zat. Niet dat we een woord gewisseld hebben hoor, want er zat een gangpad tussen, maar toch. Het had pas echt leuk geweest als hij een moppie in het vliegtuig had gezongen. 😉 Alles vertrok mooi op tijd en we landden dan ook precies volgens schema. Nadat ze de rolstoel naar de ingang van het toestel hadden gebracht en wij de koffer van de band hadden geplukt, gingen we buiten op zoek naar de chauffeur met ons naambordje.
Mrs. van Hooijdonk.
Taxichauffeurs genoeg, maar niemand had een bordje met mijn naam erop. Via de booking.com app zocht ik contact en met succes, want even later zaten we in een minibus en werden we binnen het uur naar ons hotel La Puerta de Nerja Boutique gebracht, waar we vriendelijk ontvangen werden. De kamer was nog niet klaar, dus mochten we ons om omkleden op het toilet van de bar en daar de spullen voor de time-being achterlaten.
Zomerjurk aan, smeren en gaan!
De ligging van de accommodatie bleek briljant, want het was gelegen direct aan de Plaza de España oftewel hartje centrum. Beter kon het niet! Wij streken neer op een gezellig terras en genoten van de heerlijk warme zon. Wat een leven! Via de app kregen we het bericht dat de kamer klaar was, dus nadat we heerlijk in het zonnetje een koffietje en een smoothie hadden genuttigd, meldden we ons bij de receptie om de sleutel in ontvangst te nemen en kamer 209 te betrekken. Een mooie ruime kamer met een groot bed, fijne badkamer en – niet geheel onbelangrijk – een douchestoel. Wij waren super content!
I’m on a seafood diet. I see food and I eat it! 😋
Vakantie vieren is ook een beetje een Bourgondisch gebeuren, want de zomervibes gaan nu eenmaal ook door de maag. Via het prachtige ‘Balkon van Europa’ (een spectaculair uitzichtpunt), kwamen we uit bij een gezellig druk en levendig straatje. Alle bars waren voorzien van hoge tafels met van die wankele krukken. Dat is voor mij altijd een uitdaging, maar… ik ben niet voor één gat te vangen. Ik legde het rolstoelkussen erop en nam voorzichtig plaats op mijn ene bil. Stilzitten en vooral niet bewegen, anders zou ik eraf vallen. De knoflookluchten kwamen overal vandaan, wij kozen verschillende tapas met een lekker glaasje vino erbij. A disfrutar!
Met een bolle buik rolde ik naast Lynn door de straatjes naar het ‘Balkon’ en het daaronder gelegen Playa El Salon.
We vroegen aan de politie die op de hoek stond te posten, hoe ik daar met mijn ‘silla de rueda’ kon komen. Helaas bleek dit strand niet rolstoeltoegankelijk en alleen bereikbaar via enorme trappen. Hij wees ons een ander strandje vlakbij, waar we via een hellende weg rollend konden komen. Nou die policía had duidelijk nog nooit in een rolstoel gezeten, want het was me een partij steil naar beneden. Niet normaal. Ik hing vol in de remmen, mijn handschoentjes brandden bijna door en ook Lynn probeerde mij niet als een raket naar beneden te laten schieten.
Eenmaal op het strand wilden we absoluut niet aan de terugweg naar boven denken. Een klim van ruim 17%. Als het niet meer was. OMG! Het zonnetje deed ons goed en na een korte siësta smaakte ons eerste ijsje voortreffelijk. Nadat we voldoende energie hadden opgedaan, begonnen we huiverig aan de klim. Lynn duwde met alles wat zij in zich had en ik lag geheel dubbelgevouwen in de stoel om krachtige slagen te kunnen maken. Dit was battelen op vakantie. 🥵
De hobbelende keitjes maakten het niet erg makkelijk, maar hè, we hebben het wel geflikt!
Na een verfrissende douche maakten we ons klaar voor ons eerste avondje uit in Nerja. We begonnen op een terras met een aperitiefje en een potje Yahtzee, waarna we een tapasbar binnenstapten. Bij veel restaurants krijg je daar een gratis tapa bij ieder drankje dat je bestelt. Wil je iets extra’s, dan betaal je vaak maar een paar euro per hapje, al wisten wij dat op dat moment nog niet. 😬
De ober, een klein en ietwat opdringerig mannetje, bracht onze drankjes en vroeg wat we erbij wilden hebben. Hij wees naar een menukaart aan de muur. Zonder erbij na te denken kozen we meteen vier tapas, in de verwachting dat we goed gevulde bordjes zouden krijgen, zoals we gewend waren. Maar telkens verscheen hij met een piepklein hapje aan tafel. We keken elkaar lachend aan: zulke kleine tapas zouden onze honger niet kunnen stillen. Braaf deelden we ieder hapje en vroegen ons ondertussen af of er misschien ook een ‘grote-mensenportie’ bestond. Pas later kwam de echte menukaart op tafel. Na wat navraag bij Chat begrepen we eindelijk hoe het tapasconcept werkte en wat eigenlijk de bedoeling was. Ach ja, blond hè?!
Vriendin
‘Ilse deed een symbolisch bod.’
‘Een huis bemachtig je niet altijd met het hoogste bod. Soms kan iets kleins net het verschil maken. Sanne, Ilse, Mirella en Saskia deden een stapje extra voor hun droomhuis.’
Even wat anders… Weet je nog dat ik vertelde over een oproep voor een portrettenserie over je droomhuis in een bekend vrouwenblad? Na een fijn telefonisch interview ergens in januari heb ik zelf wat foto’s moeten aanleveren en was het verhaal compleet. De Vriendin (week 16) is inmiddels uit en ligt in de schappen. Nieuwsgierig? Kijk dan hier!
Wordt vervolgd.
De rest van onze vakantieavonturen – en geloof me, dat zijn er genoeg – lees je in mijn volgende blog. Van een helse wandel- en rolstoeltocht naar Playa Burriana, een etentje bij het bekende Chiringuito de Ayo met mijn vriendin Lonneke, die sinds kort in Spanje woont, en haar man Greg, tot veel gedoe met de rolstoel, een verloren iPhone op de laatste vakantiedag 🙄 en een mooi gesprek op de terugvlucht met een wel héél bekende programmamaker. Tot dan!
Spreuk van de week
De mooiste dingen
in het leven
kun je niet zien of aanraken.
Ze worden
gevoeld met het hart. 💖
