‘Wat zou jij doen, als je weet dat je tijd eindig is?‘, vroeg mijn zus toen we op de fiets stapten terug naar huis.

We hadden net een hele mooie en bijzondere avond gehad bij Frank Boeijen in Openluchttheater Caprera. Het zat hem deze keer niet het optreden zelf, maar in het contact dat we hadden met onze buren op de eerste rij. Zonder uitgebreid in te gaan of het persoonlijke verhaal, zagen we dat er veel emotie was bij het stel dat naast ons plaatsnam. Dat raakte ons, zochten oogcontact en zo ontstond er vrijwel direct een intensief gesprek. De dame had een aantal maanden daarvoor een verschrikkelijke diagnose gekregen en ja, hoe ga je daarmee om? Ga je bij de pakken neerzitten of probeer je elke dag opnieuw te plukken? Zij koos duidelijk voor het laatste en de kracht en levenslust spatte ervan af. Dat was mooi om te zien. Tegenslag verbind, want ondanks dat onze verhalen zo verschillend zijn, was er veel herkenning in een deel van het (acceptatie)proces. We voelden denk ik beiden meteen echt diep respect voor elkaar.

There is no ‘right time’, there is just time and what you choose to do with it… 

En om antwoord te geven op de eerste vraag; wat ik zou doen als de tijd zeer beperkt was? Dat doen wat mij gelukkig gemaakt met de mensen die ik liefheb. En weet je wat het mooie is? Eigenlijk doe ik dat al. Ook in de regen kun je dansen!

Frank Boeijen

‘Zeg me dat het niet zo is…’

Frank Boeijen zijn stem was trouwens niets veranderd, zijn coupe ook niet, maar de zanger was wel duidelijk ouder geworden. Met een hoed op en een ietwat te groot colbert aan, oogde hij met zijn gebogen schouders erg breekbaar. Tja, de tijd staat bij niemand stil, al gaat het bij de ene wat harder dan bij de ander. Hij leek wel 78 in plaats van 68. 😉 Samen met zijn band (allemaal in het zwart gekleed, wat een vrolijkheid… 😜) vulden zij het podium. Of ik een volgende keer weer naar zijn optreden zou gaan weet ik niet, want ik vond met name het eerste stuk best ‘zwaar’. Als je niet depressief bent, zou je het hier ter plekke worden. Sommige nummers raakten zo de essentie van de liefde, het leven en het loslaten, dat het bijna pijnlijk werd. Gelukkig kwamen naast zijn nieuwe nummers ook de bekende klassiekers aan bod, waarmee de lucht weer wat lichter kleurde en we toch nog een beetje konden meezingen. Je kent ze wel; Kronenburg Park, Zeg Me Dat Het Niet Zo Is (dat nummer heb ik veel geluisterd toen ik de diagnose kanker kreeg), De Verzoening en Zwart Wit. 

Op de foto met Frank.

Het zal je niet verbazen dat we wederom als laatsten het theater uit gingen. Deze keer lieten de vrijwilligers ons even gaan, omdat ze zagen wat er tussen ons speelde. Samen ‘liepen’ we richting de uitgang, waar we een tussenstop maakten om een plasje te plegen bij het (invalide)toilet. Terwijl ik uit de rolstoel stapte kwam Frank Boeijen himself aanlopen, stak zijn hand uit en schudde de hand van mijn zus. Vervolgens keek hij mij aan en vroeg; ‘Wat heb jij gedaan?, Heb je je enkel gebroken?‘ Voor de duidelijkheid, ik had een lange witte zomerjurk aan, dus niet gek dat het hem niet opgevallen was dat ik een been miste. Toen ik lachend zei dat mijn volledige been was ‘afgebroken’, schrok hij zich rot en verontschuldigde zich door tien keer ‘sorry’ te zeggen. Fluisterend in mijn oor vroeg hij hoe dat zo gekomen was en ik vertelde dat kanker de boosdoener was. Maar ik zei er ook meteen bij dat ik blij en dankbaar ben, want hé, ik leef! Hij gaf me een dikke knuffel en zei dat hij het knap vond hoe ik in het leven sta en met mijn beperking omga. Lief. Mijn zus aarzelde geen moment en vroeg meteen of ze een foto van ons mocht maken? Je moet het ijzer smeden als het heet is, haha. Ja, en daar kon hij natuurlijk geen nee tegen zeggen!

Roxeanne Hazes

‘De tijd gaat mooie dingen doen’.

Precies een week later, was ik er weer. Nu lijkt het misschien dat ik daar in een tentje heb overnacht (wat overigens best heel leuk zou zijn!), maar dat is natuurlijk niet het geval. Ik heb mezelf gewoon wat avondjes Caprera cadeau gedaan. Tja, iemand moet het doen! 😉 Het leven is mooi, je moet alleen wel zelf de slingers ophangen, dus dat doe ik bij tijd en wijle. Er was vette regen voorspelt en Henk was zo lief om Irene en mij voor de entree van Caprera af te zetten. In de auto zaten we nog blij te vertellen dat de regen van de radar verdwenen was, niets bleek achteraf minder waar. We hadden nog maar net op de eerste rij plaatsgenomen, Irene had een flesje wijn gehaald, of de buurvrouw naast ons, begon de rolstoel van haar vriendin in te pakken. Toen ik vroeg waarom ze dat deed, misschien waren er teveel prikkels of wij te luidruchtig, zei ze dat er regen opkomst was. Niet! 😲

Snel checkten wij buienradar, en verrek ja, de hoge pieken op het scherm waren niet te missen.

Het hele publiek werd onrustig en je hoorde honderden regencapes uit de tassen en verpakking gehaald geworden. De gastvrouw van het theater kwam op, heette ons van harte welkom en vertelde dat als het weer zou overgaan in onweer, het optreden gestaakt zou moeten worden. We hoopten er het beste van. De druppels begonnen al snel te vallen en er was geen ontkomen meer aan. Zo zat ik vorige week in mijn prachtige jurk, deze avond was er van mijn leuke outfit en gestylde haar niets te zien. Als Jut en Jul zaten we verpakt in plastic, om er niet als een verzopen katje vandaan te komen. Roxeanne en haar band maakten veel goed, want eerlijk is eerlijk, die vrouw is enorm gegroeid als zangers. Ze heeft een hele eigen stijl en een prachtige stem. We hebben ondanks alles enorm genoten en waren blij dat we heel luxe met de auto werden opgehaald. De ‘nazit’ hebben we gezellig bij mij thuis gedaan, zo kon ik de chauffeur ook mooi bedanken!

Stom

• Jeetje mina, wat was onze Sim ziek afgelopen week. Hij had dagen last van enorme diarree waar heel veel bloed mee naar buiten kwam. Ik heb mij echt grote zorgen gemaakt, te meer omdat de medicijnen in eerste instantie niet aan bleken te slaan. Vrijdagmiddag om vijf uur heb ik nog contact gehad met de dierenarts, zaterdags wilde ik zelfs naar de dierenkliniek in Amsterdam, zo bang was ik om hem te verliezen. Vijf nachten lang scheurde ik om de twee uur met mijn handbike door de straten, omdat meneer moest poepen. Zo zielig! Godzijdank knapte hij vanaf de zondag langzaam maar zeker weer op. Hij eet weer, heeft eindelijke weer normale ontlasting, pakt zijn speeltjes en… heeft weer gewoon bananen in zijn oren. 🤭 Heerlijk, zo moet een Labrador zijn!
• Vorige week had ik een lekke band van mijn rolstoel, deze week knapte het centreerrubber, centreerelastiek of stuurcentreerriem (give it a name) van mijn aankoppelhandbike.🙄 Deze zorgt ervoor dat het aankoppeldeel/stuur in het midden blijft staan en niet zwaar naar links of rechts wegvalt wanneer je fietst of de handbike parkeert. Tijdelijk viel het mankement een beetje op te lossen met grote elastieken, maar gelukkig had ik al een afspraak met de monteur over de staat van mij Loopwheels, zodat deze reparatie meteen meegenomen kon worden. Ook wel eens lekker!

Mooi

‘Ga jij maar lekker het licht uitdoen in Brabant!’

Ik heb eigenlijk nooit last van heimwee gehad
Maar de mensen ze slapen, de wereld gaat dicht
En dan denk ik aan Brabant, want daar brandt nog licht
Guus Meeuwis

En hier zit ik dan, met mijn laptopje voor de caravan van Camping de Flaasbloem in het vertrouwde en gezellige Brabant. Voor de derde jaar op rij. Het is thuiskomen. We hebben al heel wat neven en nichten gezien en ook bij onze oom Theo en tante Mieke langs geweest. We hebben de nodige worstenbroodjes achter onze kiezen en zijn blij met elke moment buiten en elke zonnestraal. Het is Genieten met een dikke zachte G! (nu schijnt de zon nog..) We gaan zo eerst dochterlief van het station halen, want ook zij voelt zich als een vis in het water in het mooie Brabantse land!

Ik heb ur noit vur gekozze um Brabander te worre. Ik haj gewoon gruwelijk veul geluk! 😜

Spreuk van de week

Misschien is geluk
niet wachten tot
het leven perfect is…
Misschien is geluk
gewoon mens zijn,
midden in alles wat
het leven is. 💖
#hart.volverhalen

Achteraf gezien liep het deze vakantie week helaas toch allemaal even anders dan gehoopt en ben ik enorm geschrokken. Maar daarover in een volgend blog meer, Over dansen in de regen gesproken…