Neem maar de tijd
om te groeien, te stralen.
Om tijdens het ontdekken,
soms te verdwalen.
Te beleven, te verwonderen
met jouw blik en hart open.
En weet dat wij altijd
met je mee zullen lopen.
#JIP

Bedankt nog voor alle lieve berichtjes, kaarten, cadeautjes en felicitaties voor mijn prille oma-schap. Super lief!

Als ik een ijsje was, was ik al lang volledig gesmolten.

Keer op keer smelt ik als ik de kleine nieuwe wereldburger zie. Als een aasgier duik ik boven de MaxiCosi of kinderwagen om een glimp op te vangen van onze jongste (meestal slapende) telg. Daarbij vergeet ik met gemak om ook de ouders even een knuffel te geven. Dat haal ik overigens met de nodige verontschuldigingen wel weer in hoor, maar het zegt alles. Alle aandacht is er voor de kleine man. Zijn boertjes klinken als muziek in mijn oren en zijn volle luier ruikt naar roosjes. 😁 Het liefst zou ik onze Liam natuurlijk elke dag even willen zien, voelen en ruiken, maar ja er zijn meer kapers op de kust. Daarbij heeft het jonge gezin ook gewoon rust, reinheid en regelmaat nodig, de bekende drie R’s, waar wij in onze tijd ook steeds aan herinnerd werden. De kleine man weet nu ook hoe lekker en voedzaam de (moeder)melk is, dus laat hij zich in de nacht gerust om de twee of kleine drie uur horen. Dat zijn gebroken nachten voor de kersverse ouders. Ach het hoort er allemaal bij en straks lachen ze erom, nu even doorbijten en soms in de middag gewoon mee ‘op stok’ voor een kleine siësta.

Oma zijn betekent niet dat je oud bent, maar dat je gezegend bent met het mooiste wat er is. 💖

Natuurlijk ben ik inmiddels al verschillende keren de trap naar hun appartement op de derde verdieping omhoog gesprongen. En eerlijk? Dat is helemaal niet zo erg als je weet dat er boven zo’n mooi ventje op je wacht. Gelukkig hebben we ook andere manieren gevonden om elkaar met grote regelmaat te zien. Sven en Joos zijn al een paar keer met Liam bij mij thuis geweest. En ja… oma is inmiddels goed voorbereid. Er ligt een aankleedkussen van Takkie, er zijn hydrofiele doeken met Nijntje en billendoekjes. Daarbij heb ik al wat leuke cadeautjes gekregen voor mijn babyuitzet en de rest zal ongetwijfeld vanzelf volgen. Hmmm… misschien had ik toch een huis met iets meer opbergruimte moeten kopen. 😉

We hebben ook al heel wat gezellige terrasjes gepikt en samen mooie wandelingetjes gemaakt door het Schoterbos. Sven met de kinderwagen, Sim deels aan de lijn, deels los, en ik in mijn rolstoel. Dat gaat hartstikke goed, maar stiekem heb ik nog steeds die ene grote wens. Hoe mooi zou het zijn als ik binnenkort, al is het maar een klein stukje, zelf achter de kinderwagen zou kunnen lopen. Het ziet er nu naar uit dat we het in elk geval gaan proberen…

Caprera

Ook in de regen kun je dansen!

Maar deze oma zit natuurlijk niet stil… 😉 Het is zomervakantie en mijn vrijwilligerswerk staat even op een lager pitje. Ook wel eens lekker. Daardoor heb ik extra tijd om te genieten van de kleine dingen die de zomer zo fijn maken: lekker buiten de deur lunchen, een boek lezen in de tuin, gezellig shoppen, een middagje naar het strand of gewoon een avondje uit.

Broer had mij (net als mijn zus) met kerst een geweldig cadeau gegeven: een concert naar keuze, inclusief een hapje eten vooraf. Kortom: een compleet avondje uit. Echt supertof! Voor mij werd het Clouseau.
Vorig jaar zijn we naar Doe Maar de Musical geweest. Wat hebben we genoten, gezongen en gelachen… vooral toen mijn broer voor de camera van een spectaculaire knieval maakte en keihard onderuitging. 🤭 Dit jaar kwam Clouseau voorbij op mijn socials. En ja, vroeger was ik fan… en eerlijk is eerlijk: ik was ook smoorverliefd op zanger Koen Wauters. 😉 De keuze was dus snel gemaakt. Dit zou ‘mijn’ avondje uit worden. Al in januari boekte ik kaarten voor hun concert in Caprera. Een soort thuiswedstrijd. Het is trouwens niet alleen een prachtige locatie, maar ook een theater waar toegankelijkheid goed geregeld is. Geen gedoe en daar houd ik van.

Ze kennen me daar inmiddels wel. 😉

Zo kwam grootoom (ja zo heet dat officieel) Jorn de dag van het concert, na de kraamvisite bij zijn achterneefje, naar mij thuis om eerst wat klusjes te doen. Echt heel fijn, want sommige dingen kan ik gewoon niet zelf. Hulp vragen blijft een dingetje, dus spaar ik de klusjes een beetje op, zodat hij zich niet hoeft te vervelen. Hij vindt het leuk om nuttig bezig te zijn en ik ben er enorm mee geholpen. Ik zeg win-win. Nu is mijn tuin best groot, mooie groen, maar soms ook een beetje overwoekert. Het werd dus een middagje heerlijk tuinieren. Lynn die kwam lunchen heeft meegeholpen en dat maakte dat de groenbak snel tot de nok gevuld was en mijn tuin er weer helemaal tip top uitzag.

Clouseau ofzo…

Na een opfrisbeurtje sprongen we op de fiets en doken bij Locael in Bloemendaal het terras op voor een lekker hapje. We gingen voor de ‘shared dining’ en hebben echt heerlijk gegeten. Het hele terras vulde zich grotendeels met vrouwen, die allemaal om zeven uur het eten achter de kiezen wilden hebben om op tijd richting Caprera te gaan. Er zijn geen gereserveerde plekken, behalve dan voor ‘mensen zoals ik’. Wij hadden iets minder haast. Eenmaal aangekomen bij het bostheater werden de entreekaarten gescand en gingen we begeleid, via de artiesteningang, richting de tribune. Ik koppelde mijn bike af, rolde naar de eerste rij, pakte mijn zitkussen en een kleintje voor in mijn rug, om mij goed te kunnen installeren en broer zette de rolstoel terug aan de zijkant. Nu ik weet dat ze een krukje hebben om mijn linkervoet wat hoger te kunnen zetten, waardoor ik de druk en dus de pijn een beetje van mijn rechterkant afhaal, vroeg ik of ik hier weer gebruik van mocht maken. Terwijl Jorn boven bij de bar een flesje wijn ging halen en ik achter het toneel naar de invalidetoilet ging, snorde de vrijwilliger in kwestie, het krukje op. Top!

Er zijn hier geen vreemden; alleen vrienden die je nog niet hebt ontmoet.

Op de één of andere manier raak ik toch vaak aan de praat met mensen op de eerste rij. En heel soms voel ik een connectie die heel bijzonder is. Zo zat er nu een super leuk en lief echtpaar naast ons. De vrouw had iets kwetsbaars wat mij enorm raakte. Vraag me niet waarom, het gebeurde gewoon. We kletsten een beetje over koetjes en kalfjes, maar ook over de optredens waar we waren geweest en hoe mooi en fijn het wel niet is in Caprera. Toen ik aangaf dat de kaarten vaak al uitverkocht waren als ik een mail kreeg, lieten ze weten dat ze kaarten te koop had voor het concert van Frank Boeijen half augustus. ‘Nou, dan neem ik die toch van jullie over?’ Snel keek ik in mijn agenda en aangezien ik die avond niets op het programma had staan, kocht ik de kaarten via Ticketmaster van hen over. Zij opgelucht, ik blij!

Het werd een optreden met wat haken en ogen.

Blij als een klein kind zag ik Koen en zijn band op het podium verschijnen. Niets veranderd. Nog altijd even leuk en spontaan als vroeger. Ze zongen de grootste hits en klassiekers uit hun veertig jarige carrière. Je kent ze wel, nummers als: Daar gaat ze, Domino ofzo, Anne en Laat me nu toch niet alleen. Heerlijke meezingers, al had ik vooraf iets beter kunnen oefenen, want ik kreeg niet meer alle songteksten opgelepeld. Het optreden werd even gestaakt, toen iemand uit het publiek onwel werd. Vrijwilligers met EHBO tassen waren er snel bij en de dame werd in een rolstoel afgevoerd terwijl de ambulance werd opgeroepen. Iedereen dacht aan een hartstilstand, maar het bleek achteraf dat ze haar schouder uit de kom had (waarschijnlijk door het zwaaien tijdens één van de liedjes) en van de pijn out was gegaan. Dat viel dus reuze mee. Nou ja, gelukkig maar. Een flinke regenbui zorgde voor een tweede commotie, omdat iedereen in de weer ging met regencapes en jassen.

Ik kon lang zoeken, want die van mij lagen natuurlijk thuis. Vergeten.🙄

Jammer genoeg komt er altijd een einde aan zo’n leuke avond. Met een geluksgevoel pakten we onze spullen bij elkaar en wachtten we totdat alle andere mensen van de eerste rij vertrokken waren. Iemand moet het licht uitdoen. 😉 De dame naast ons heb ik een dikke knuffel gegeven. Gewoon. Zomaar. Omdat het zo bijzonder voelde.
Als één van de laatsten verlieten we het bostheater. Geen idee wat er op buiten gebeurd was, maar daar lag ook weer iemand languit midden op straat. De bhv-ers van Caprera werden weer opgetrommeld en de ambu gebeld. Er was hulp genoeg, dus konden wij verder en besloten een laatste afzakkertje te nemen bij ’t Hemeltje. Naast een lekker drankje, raakten we hier ook weer aan de praat met een kei gezellig Brabants stel en kletsten erop los. Het was een heerlijk avondje uit!

Vlekkeloos optreden? Nee, dat niet…

Op de valreep wist ik ook nog middagkaarten te bemachtigen voor Davina Michelle. Ik vind haar echt een wereldster en was dan ook super blij om haar voor de tweede keer in Caprera te kunnen zien optreden. Deze keer ging Lynn met mij mee. Het was werkelijk een spetterende show, maar ook hier gebeurde van alles. Tijdens het zingen en springen op het podium ging ze één keer genadeloos onderuit en belandde zelfs met haar voet in de sloot. Liggend ging ze door met zingen, alsof het de normaalste zaak van de wereld was. De show must go on! Daarnaast ontstonden er rode vlekken in haar gezicht en nek doordat haar blonde pruik met roze onderharen enorme kleur afgaf. Nuchter als ze is, zette ze zichzelf lekker te kakken. Over zelfspot gesproken, dat is toch het mooiste wat er is? Dit ‘slippertje’ heeft zelfs ShowNieuws gehaald van SBS6 en de tijdlijn van de socials stond er vol mee. Arme meid.

Leggy

Op één been kun je (niet) staan…

Oké, naast alle mooie dingen die er zijn, zit ik nog altijd met die verrekte rugpijn. Om moedeloos van te worden. Je leert er mee leven, maar leuk en fijn is anders. Dat was ook de reden, waarom mijn fysio opperde om mijn prothese (Leggy genaamd) weer van stal te halen. Omdat ik al heel lang niet gelopen heb en het korset met de tijd is uitgehard en vervormd, moest er opnieuw gegipst worden bij Livit in Heliomare. Oftewel, er moest een afdruk gemaakt worden van mijn middel tot en met het gebied van de amputatie. Hoe ziet dat eruit? Nou, ik moet dan een gek strak pakkie aantrekken over mijn ondergoed, waar het gips overheen gaat. Zodra dat warm en hard wordt, knipt de prothesemaker het los en als het helemaal droog is, kan hij er mee aan de slag. Het korset wordt uiteindelijk gemaakt van giethars en als het klaar is, kunnen we gaan passen en finetunen. Het duurt altijd even voordat het zover is en nu helemaal, want de boel moet eerst weer voor akkoord naar de verzekering. Nu maar hopen dat deze meewerkt en ik opnieuw kan gaan leren lopen. Het zal nog wel wat voet(en) in aarde hebben…

Stom!

• Als je hond midden in de nacht buikpijn heeft en je wakker maakt (om 03.30 uur 🫩) omdat de nood héél hoog is. Snel ben ik zeker niet. Dus terwijl Sim me wanhopig aankeek toen ik mijn ogen opende, snapte ik de ‘boodschap’ en hoopte vooral dat hij de boel nog héél even op kon houden. Eerst uit bed zien te komen. Vest aan. Hupsend naar de rolstoel. Rollend naar buiten. Handbike aankoppelen. En toen als een speer in mijn nachtgewaad door de donkere straten racen met een viervoeter die aan alle kanten leegliep…💩
• Als je je tuin wilt besproeien en je hond met de tuinslang aan de haal gaat…
  Het gras is altijd ‘groener’ bij de buren 😉 daarom wilde ik in de avond de planten water geven en de tuin besproeien. Hartstikke leuk, totdat Sim besloot dat een tuinslang die water spuit een heel leuk speeltje is. Voor ik het wist, pakte hij hem op en rende triomfantelijk door de tuin. Ik gillend erachteraan… Nat!
• Als je een dubbelwandig glas in duizend stukken laat vallen, terwijl je net op het punt staat om naar bed te gaan. 🙄 Met één pootje moest ik over de scherven springen, de hond op zijn plek houden en de stofzuiger halen om alle splinters op te zuigen en het glaswerk weg te gooien. Daarna was ik klaarwakker. Tot vier uur in de ochtend…

Spreuk van de week

Zoute haren, bruine huid
Hier en daar een zomersproet
Zorgen lijken zoveel kleiner
Echt, de zomer doet mij goed
#SMOOJ