07.41 uur: Lieve familie, het is inmiddels allemaal op gang aan het komen, de vliezen zijn gebroken en de weeën zijn gestart.

Met dit geweldige berichtje in de ‘baby Moerkerk’ app werd ik vrijdag 3 juli wakker. Yes, het gaat hoogstwaarschijnlijk vandaag gebeuren! Er gaat van alles door me heen. Ik weet niet hoe snel ik m’n bed uit moet komen en eigenlijk wil ik Sven bellen met duizend en één vragen, maar in een appje geeft hij aan dat het beter is van niet. Snap ik, dit is HUN dag. Hij heeft nu wel wat anders aan zijn hoofd, dan zijn moeder gerust te stellen. Een enorm gevoel van blijdschap en opwinding gaat door mijn hele lijf. This is D-day! Als een kip zonder kop hups ik door het huis, al sta ik niet echt stabiel op mijn krukken. Geen idee wat ik moet doen. Ja, ik moet me inhouden om het niet van de daken te schreeuwen ‘ik word oma!’ Het liefst wil ik Lynn meteen bellen, maar zij heeft nachtdienst gehad, dus ligt nog lekker te slapen en weet nog van niks.

Met een glimlach van oor tot oor ga ik met Sim naar buiten.

Voor mijn gevoel staat het op mijn voorhoofd geschreven, maar niemand die ook maar iets opmerkt natuurlijk. Ik neem alle details in mij op. De kleine wolkjes in de blauwe lucht, de aangename temperatuur, het briesje dat waait, de geur van buiten en de vogeltjes die vrolijk fluiten. Dit wil ik vasthouden. Bewaren. Het is heerlijk zomerweer voor een nieuw begin. Wat gaat deze dag ons brengen? Ik ben blij en gespannen tegelijk. Ik kruis mijn vingers en zeg hardop ‘laat het alsjeblieft goed gaan allemaal…’. 🤞🏼

10.40 uur: Wij zijn in het ziekenhuis Spaarne Zuid. Joos doet het super!

Jeetje wat fijn om dit appje te lezen en ik stuur snel een berichtje terug: ‘Zet hem op daar met z’n tweetjes, dit is jullie DAG, jullie MOMENT’. Ondertussen heb ik met Lynn, die inmiddels wakker en ook helemaal hyper is, afgesproken in de stad om een geboortecadeautje te kopen. Het eerste wat we halen is een fles alcoholvrije bubbels met een lichtblauwe verpakking en een felicitatie kaartje erbij. Daarna duiken we als twee stuiterballen de Prénatal in en ja, ik weet dat je dit eigenlijk niet moet doen als je op het punt staat oma of tante te worden. Het is net als met heel veel honger naar de supermarkt gaan om boodschappen te doen. We zouden het liefst die hele winkel leeg kopen, want het is allemaal te ‘schattig’ voor woorden.

Je smelt bij alles en dan is de kleine nog niet eens geboren… dat belooft wat.

Naast een mooie ronde box die ik eerder al heb gegeven, kopen we er een muziekmobiel bij en natuurlijk kunnen we de ooievaar die ‘dwars door het raam vliegt’ niet laten liggen. Een boek voor het eerste levensjaar en een wagenspanner met leuke knuffels voor de Maxi-Cosi. Ongevraagd delen we het blije nieuws met de verkoopster, dat ‘onze’ baby elk moment geboren kan worden. Helemaal blij gaan we de deur uit en precies op dat moment verschijnt er weer een berichtje van de aanstaande papa in de baby Moerkerk app.

13.58 uur: Alles gaat goed.

Sven is een man en duidelijk iets minder lang van stof dan zijn eigen moeder, haha. Honderden vragen schieten door mijn hoofd, maar we moeten het doen met de informatie die we aangereikt krijgen. Snel doen Lynn en ik nog een paar boodschapjes en halen we haar spullen op, zodat ze bij mij kan blijven slapen. We weten immers niet hoe lang deze dag gaat duren.

Je gelooft het misschien niet, maar ik heb deze datum als geboortedag voorspeld hè?! Zij zijn getrouwd op 3 maart (3-3-2026) om 15.00 (3) uur. Zij hebben dus iets met drieën, dus het kan ook bijna niet anders. 3 Juli staat bij mij al met potlood ingetekend, sterker nog, ik heb gezegd dat hij om drie uur in de middag geboren zou worden. En wat denk je, precies op dit tijdstip zitten we in de auto en gaat de telefoon over. We kijken elkaar geschrokken en hoopvol aan. Niet! Zou het? Ik neem op via de autospeaker en hoor Jorn zijn stem. ‘Jeetje broer, jij bent het maar…’ zeg ik teleurgesteld. We houden het kort, want de lijn moet vrij blijven voor het mogelijke grote nieuws.

16.11 uur: Daar is onze kleine man, om 15.31 uur is onze grote vriend geboren!
16.12 uur: De jongen en zijn moeder maken het goed.

En dan ineens het verlossende appje. Tranen schieten in onze ogen en Lynn en ik dansen en springen uitgelaten door de kamer. Yes!!!  We zien een prachtige foto van Joos met een piepklein kereltje op haar borst. De naam krijgen we nog niet cadeau, maar dat lag al in de lijn der verwachting, dat we de naam pas te horen zouden krijgen in het ziekenhuis. Wel zo mooi en heel persoonlijk. Maar de nieuwsgierigheid mag de pret niet drukken; Lynn is officieel tante en ik ben ‘gewoon’ oma! Jihoe!

Sven belt. De telefoon krijgt amper de kans om over te gaan. De luidspreker gaat aan en we beginnen euforisch te joelen ‘je bent papa!’

Sven zelf is duidelijk aangeslagen en zwaar onder indruk van wat zij samen deze dag hebben meegemaakt. De oerkracht van de bevalling. Het is zo intens geweest, dat hij er helemaal stil van is. Zijn stem klinkt lager dan ooit, maar hij is ook super trots op zijn lieve Josefien die het geweldig heeft gedaan. Sven vond het lastig om te zien hoe zwaar zij het had en heeft haar alle support gegeven die zij op dat moment nodig had. Het is een staaltje teamwork van het hoogste niveau. Bevallen is iets heel natuurlijks, maar respect voor alle moeders, want het is niet niks. Al heb je er nog zoveel over gelezen en gehoord, dan nog heb je werkelijk geen idee wat je echt te wachten staat. Het is een ervaring die je nooit zult vergeten, sterker nog, het is de dag die je altijd zal herinneren alsof het gisteren was.

Om zeven uur in de avond mogen we (eindelijk 🤭) naar de kleine man komen kijken.

De bedoeling is dat Frank en ik eerst naar binnen gaan en Lynn aansluitend met de zus van Joos, want er mogen officieel maar twee bezoekers per keer. Toch rijden we helemaal in de gloria met z’n drietjes naar het Spaarne Gasthuis Zuid. Frank parkeert de auto, nadat hij ons voor de deur heeft afgezet. Geen idee waar de kraamkamers zijn, maar op de vraag of ik een rolstoel van het ziekenhuis wil, is het antwoord natuurlijk ‘nee!’ Op dit moment kan ik zelfs op mijn krukken rennen, denk ik. Ik ben zo nieuwsgierig en in de wolken en kan niet wachten mijn kleinzoon te ontmoeten. Met de lift gaan we naar de tweede etage. Lynn blijft met een dosis tegenzin op de gang wachten, terwijl wij voorzichtig de kamerdeur open doen…

Welkom!

Ontroerd tot op het bot.

Woorden schieten tekort bij het omschrijven van wat ik voel nu ik Sven zie zitten in de fauteuil van de kraamkamer in het ziekenhuis met de kleine man op zijn blote borst. Ik krijg een brok in mijn keel en tranen prikken achter mijn ogen. Als eerste geef ik de kersverse mama die keihard gewerkt heeft een dikke knuffel. Dan hups ik naar de kersverse papa om ook hem te feliciteren met dit kleine wonder en geef hem een dikke kus. ‘Mag ik jullie voorstellen aan Liam Laus‘, zegt hij zachtjes. Het is een prachtig kereltje. Ik kijk naar de kleine en verwacht ergens iets van herkenning te zien. Een ieniemienie Svennie, maar ik zie het (nog) niet. Wat een mooie naam zeg! Mijn hart stroomt over van trots en liefde. Mijn bloedeigen zoon is nu gewoon papa. En ik oma. Hoe dan? (Nou ja, dat weten we allemaal wel, haha.) En dat terwijl ik me nog zo goed kan herinneren hoe het was toen hij geboren werd. Als een klein wurmpje van amper 2700 gram, nu heeft hij er zelf één in zijn armen liggen.

Dit is goud!

Gelukkig mag ’tante’ Lynn, die staat te popelen om binnen te komen, ook kennismaken met haar neefje. Zo mooi om broer en zus zo samen te zien. We luisteren aandachtig naar het verhaal van de bevalling, zonder ook maar één oog op de kleine man te verliezen. Ik tel tien vingertjes en tien teentjes. Zijn huid is gaaf en de haartjes die onder het mutsje uit piepen zijn donkerblond. Alles zit erop en eraan, maar wat is hij klein! Zachtjes streel ik zijn handjes, zijn voetjes en wangetje en fluister tegen Liam ‘welkom op deze wereld kerel’. Het bezoek kan mij niet lang genoeg duren, maar het feit is dat de ouders natuurlijk wel toe zijn aan wat rust. En stilte. Er zit niks anders op dan het jonge gezinnetje alleen te laten en met een heel bijzonder en rijk gevoel naar huis te gaan.

Twee nachtjes ziekenhuis.

Helaas mogen ze de zaterdag toch nog niet naar huis. De kleine man drinkt niet en plast daarom ook nog niet. Poepen wel, als de beste. Van wie zou hij dat hebben… 😜 In de middag mogen Lynn en ik nog even langskomen, maar we moeten wel beloven ‘rustig’ te blijven, want de dag ervoor waren we misschien ietwat te druk. Noem het een overdosis aan enthousiasme! We beloven het plechtig. We doen alles om de baby weer te mogen zien. Al moet ik op mijn kop staan. We gaan met de lift naar dezelfde etage en appen Sven dat we er zijn. Na een tijdje (on)geduldig wachten belt hij ons en vraagt waar we blijven. ‘Eh gewoon, op de gang’. Blijken ze op een andere afdeling te liggen. Tja, dat is ons niet verteld. Dus, met de lift terug naar beneden, de hal door en met de andere lift weer naar boven. Daar staat Sven ons op te wachten. Als we de kamer binnenlopen zien we Liam bij Joos liggen. Ik smelt meteen. Zachtjes pratend vragen we hoe het gaat en deze keer houden we het bij ‘kijken met de ogen, niet met je handen’. Al kost dat enige moeite…

Onder begeleiding van verplegend personeel oefenen moeder en zoon samen met de borstvoeding. Langzaam gaat het drinken met behulp van een pipetje beetje bij beetje de goede kant op en zo wordt het gezinnetje op zondagochtend ‘ontslagen’ uit het ziekenhuis. Op naar huis. Met z’n drietjes!

Nieuw hoofdstuk

Een prachtig nieuw hoofdstuk is geboren.

Een kleinkind zorgt voor een lach op je gezicht, een brok in je keel en een warm gevoel in je hart.

Sven en Joos (en wij) hebben hier negen maanden naar toegeleefd. Vol verwachtingen, dromen en natuurlijk ook de nodige vraagtekens. Wanneer zal hij komen? (Godzijdank was ik op tijd weer terug van de HandbikeBattle in Oostenrijk) Hoe zal het gaan? En op wie zal hij lijken? En dan is de dag daar. De geboorte van het mooiste kindje (oké, even mooi als mijn eigen bloedjes van kinderen 😉) van de hele wereld. Een nieuw leven. Een nieuw begin. Zo klein, kwetsbaar en puur. Er wordt nu al van hem gehouden. Onvoorwaardelijk. En daar hoeft hij niks voor te doen. Alleen maar te zijn wie hij is. De kersverse paps en mams (en wij) zijn de koning te rijk. En wat doen ze het goed samen. Liefdevol, zorgzaam en geduldig, alsof het altijd zo geweest is. Geloof me, ik ben ongelooflijk trots op deze twee kanjers!

Leuke weetjes.

• De naam Liam betekent ‘wilskrachtige beschermer‘ of ‘vastberaden krijger’;
• De tweede naam ‘Laus’ is afkomstig van Josefien haar vader en is een verkorte vorm van de naam Nicolaus (of Nicolaas), wat ‘overwinnaar van het volk’ betekent;
• Liam is als sterrenbeeld een Kreeft: zorgzaam, liefdevol, loyaal en sterk verbonden met familie;
• Zijn geboortesteen is de robijn, wat symbool staat voor liefde, moed en kracht;
• De geboortebloem van juli is de ridderspoor (Delphinium), deze staat voor een open hart, positiviteit en nieuwe mogelijkheden;
• Liam is op de 184ste dag van het jaar geboren;
• In Nederland zijn er ongeveer 450 baby’s geboren op deze 3 juli;
• Haarlem heeft er op deze dag 4 inwoners bijgekregen.
• Op 6 juli mocht oma het eerste (gekolfde melk) flesje geven, zo schattig! En op 15 juli kwam de kleine man voor het eerst bij oma thuis. Heerlijk! Ik ben verliefd! 🥰

Lieve Liam

‘Oma en ik’

How wonderful life is, now you’re in the world.

Wat bof ik met een kleinzoon zoals jij.
Je bent zo mooi en puur en eerlijk gezegd kan ik niet stoppen om naar je te kijken. Als het kon zou ik elke dag bij je langskomen, maar dat kan ik je vader en moeder niet aandoen. Jouw ouders zouden verplicht een live stream moeten hebben, zodat ik niks van jou hoef te missen.😉 Maar weet je, wij gaan elkaar gewoon heel vaak zien. Samen knuffelen, huilen, lachen, slapen en spelen.

Bijzondere momenten.

Van jouw oud tante, mijn zus, heb ik het boek ‘Oma en ik’ gekregen en dat boek gaan we samen schrijven.
Het verhaal begint op 8 november. Het was een prachtige warme herfstdag, we konden zelfs buiten in het zonnetje zitten. Jouw papa en mama kwamen die middag op ‘de borrel’. Tante Lynn was er ook en die had wat lekkere hapjes gehaald. Heel onverwacht kreeg ik een cadeautje, terwijl ik niet eens jarig was. Voorzichtig pakte ik het uit en wat denk je? Daar zat de zwangerschapstest in waarop stond ‘zwanger’. Een slabbetje met de tekst ‘I 💖 oma’, een rompertje van Nijntje en een boekje voor je eerste levensjaar. De boodschap was duidelijk: ‘We zijn in verwachting!’ Kippenvel. Vragend en met een brok in mijn keel keek ik jouw papa aan. ‘Niet! Echt waar? Echt?’ Wat een enorme verrassing! Oma moest heel hard huilen. Van blijdschap hoor!

Vroeger was alles anders.

Mijn opa’s en oma waren echt oud. Stokoud. Misschien niet in leeftijd, maar wel in hun doen en laten. Mijn opa’s (de Vooght en van Hooijdonk) waren beiden kaal en droegen sjieke driedelige pakken. Elke dag. Oma de Vooght had grijs kort haar en droeg jurken met bloemetjes erop. Tegenwoordig is dat heel anders. De opa’s en oma’s van nu, anno 2026, zijn over het algemeen jong, vitaal en hip. Nou ja, dat vind ik, maar dat kan ook niet anders als je jonge ouders hebt. Eén dingetje moet je weten, deze oma ziet er toch net even iets anders uit dan de ‘doorsnee’ oma. Laten we zeggen dat jouw oma een beetje bijzonder is, omdat ze maar één been heeft. Zij springt, hupst en rolt door het leven. Cool hè?! Zo’n Flamingo-oma heeft echt niet elk kindje hoor. 🦩

Leuk voor later!

Ik ben dus jouw oma (je mag mij ook omi noemen!) en wil graag met je delen hoe de wereld er nu (rond jouw geboortedag) uitziet. Misschien lees je dit pas over tien, twintig of zelfs vijftig jaar. Een ding is zeker, er zal tegen die tijd heel wat veranderd zijn. Daarom lijkt het me zo bijzonder om een klein stukje van ‘nu’ voor je vast te leggen.

• Begin juli werd in Nederland vooral veel gemopperd over de aanhoudende hittegolf. De temperatuur liep op tot boven de 35 graden. Voor jouw mama, hoogzwanger met een dikke buik, waren dat behoorlijk pittige dagen.
• Het WK voetbal was in volle gang. Op 3 juli werden de achtste finales gespeeld. Nederland was helaas al snel uitgeschakeld, wat toch een beetje jammer was. En jouw oma? Die liep daarna nog weken voor schut met haar oranje krukken… 😬
• Jouw oma stond 6 juli in de nieuwe Margriet in de rubriek: ‘Mooi dat ik in bikini ga’. Mijn lichaam is niet minder mooi omdat het anders is. Het vertelt een verhaal. Een verhaal van verlies, veerkracht, vallen en weer opstaan. Van opnieuw leren leven. Van accepteren dat mijn lichaam niet perfect hoeft te zijn om goed te zijn, maar dat vertel ik je later nog wel eens. Best stoer hè?! Nieuwsgierig? Kijk hier.
  De Libelle heeft een andere foto gedeeld in de rubriek ‘Kanker raakt ons allemaal’. Klik hier voor het artikel.
• WhatsApp is dé manier waarop we elkaar berichtjes sturen. Zo hielden jouw papa en mama ons ook op de hoogte. Ik denk niet dat ik ooit zó vaak op mijn telefoon heb gekeken. Bij ieder piepje sloeg mijn hart een klein beetje sneller. Zou het zover zijn? En toen kwam eindelijk dat ene bericht waar we zo naar uitkeken: jij was geboren. Dat moment staat voor altijd in mijn geheugen gegrift.
• Bijna iedereen heeft tegenwoordig een smartphone. We gebruiken hem voor werkelijk alles: bellen, foto’s maken, betalen in de winkel, navigeren, muziek luisteren, nieuws lezen en zelfs om onze boodschappen te bestellen. Contant geld (briefjes en munten) zie je steeds minder; de meeste mensen betalen gewoon met hun telefoon of smartwatch. En we schrijven steeds minder met een doodgewone pen, wij typen alles.
• De meeste mensen hebben een televisie, een laptop of iPad in huis en dragen een smartwatch of sporthorloge dat precies bijhoudt hoeveel stappen je zet, hoe goed je slaapt en zelfs hoe snel je hart klopt. Oma draagt er trouwens ook een, maar dat is meer zodat ze kan bellen als er wat misgaat.
• Mode draait tegenwoordig niet meer om één vaste stijl. Comfort, persoonlijkheid en duurzaamheid zijn belangrijk. Wijde broeken, sneakers onder een nette outfit, oversized blazers en natuurlijke kleuren zie je overal. Jouw kledingkast hangt nu al vol en de voorkeur van jouw mama gaat uit naar zachte tinten.
• Op dit moment staat ‘Dai Dai’ van Shakira & Burna Boy bovenaan de hitlijsten. Op nummer twee staat ‘Zwoele Zomernachten’ van Rutger van Barneveld. Niet verder vertellen hoor… jouw oma gaat stiekem helemaal los op de nummer 5 in de lijst: ‘Cheerio’ van Justen de Wild. 💃🏼
• Social media is een belangrijk onderdeel van het dagelijks leven. Jouw papa heeft er niet zoveel mee, maar voor oma is het toch een beetje haar werk als vrijwilliger. We zitten uren op onze telefoon en kunnen bijna niet zonder. Best zonde van de tijd eigenlijk. Via verschillende apps als Instagram, Facebook en WhatsApp delen mensen hun mooiste, grappigste en bijzondere momenten met de wereld en dat is dan wel weer leuk, want zo houdt oma ook contact met haar oud reiscollega’s uit Tenerife.
• We bestellen steeds vaker pakketjes online. Bijna iedere dag rijdt er wel een bezorger door de straat met een bus vol dozen. Boodschappen kun je thuis laten bezorgen en zelfs een warme maaltijd staat soms binnen een half uur voor de deur.
• Elektrische auto’s worden steeds normaler en je ziet steeds meer laadpalen langs de weg. Toch rijden er ook nog veel auto’s op benzine (met een literprijs van €2,30) of diesel.
• Ook kunstmatige intelligentie, oftewel AI, is niet meer weg te denken uit het dagelijks leven. Mensen gebruiken het om samenvattingen te maken, onderzoeken te doen, teksten te schrijven, vragen te stellen, vakanties te plannen, foto’s te maken en zelfs complete gesprekken te voeren. Best gek eigenlijk. Hoe normaal zal dat voor jou zijn als je dit later leest…
• Oh ja, de boodschappen: Een heel brood kost ongeveer €2,10; een liter halfvolle melk ongeveer €1,15; tien scharreleieren kosten nu tussen de €3,30 en €3,90 en een kilo kaas (oma is gek op kaas) tussen de €9,50 en €13,00.

Maar weet je wat misschien wel het allermooiste is? Ondanks alle technologie, schermen en slimme apparaten, blijft het allerbelangrijkste precies hetzelfde als vroeger: dichtbij de mensen zijn van wie je houdt. Een knuffel. Samen lachen. Een arm om je heen. Een verjaardag vieren. Herinneringen maken. Geloof me, wij gaan nog heel wat moois beleven samen.

Ik hou van jou tot aan de maan en weer terug! 🌛
Liefs, Oma

Spreuk van de week

We kregen een zelfgemaakt geboortekaartje met de prachtige tekst:

‘Wij hebben je lief, ons hele leven
’t is veel meer dan houden van
’t is alsof je in ons bloed zit
wij zonder jou niet leven kunnen‘ 💖