Je zorgen maken, is de verkeerde kant op fantaseren. Loesje

27-10-2026
Het was oprecht de eerste k-controle waar ik me niet al weken van tevoren druk om heb gemaakt en wakker van heb gelegen. En toch blijft het voelen alsof je weer even ‘verlenging’ krijgt. Of niet… Wennen? Nee, dat doet het nooit.

Vorig jaar was echt verschrikkelijk en ik heb mezelf toen beloofd mij niet meer zo mee te slepen door angst. Alsof ik daar überhaupt ‘controle’ over heb, maar ja het bewust zijn daarvan is al iets, toch? Door de nieuwe heftige fantoompijn-, krampen en lage rugpijn had ik in die tijd een heel slecht voorgevoel. En toen er ook nog een plekje op mijn long gezien was en ik diezelfde dag nog voor een tweede scan terug moest naar het ziekenhuis, was mijn angst groter dan groots. Mijn onderbuikgevoel vertelde dat ik mij schrap moest zetten voor een volgende tegenslag. En dat terwijl ik net had gehoord dat ik oma zou worden. Daar was ik natuurlijk super blij mee, maar was ook bang dat ik mijn kleinkind misschien niet eens zou kunnen zien…

De put waarin ik keek was donker en diep, maar godzijdank zat mijn gevoel er compleet naast.

Deze keer was ik een stukje relaxter. Gespannen ontspannen. Fijn dat mijn zus met mij mee ging naar de jaarlijkse controle. Twee horen tenslotte meer dan één en ik wilde het gesprek aangaan over pijnbestrijding. Een beetje steun kon ik wel gebruiken, omdat ik – zodra ik hoor dat de uitslag goed is – het hele pijnstuk altijd stoer weet te bagatelliseren. Want ik mag tenslotte blij zijn dat ik leef…maar ja, minder pijn zou het leven wel een stuk lichter maken.

Natuurlijk is er altijd wel een stemmetje wat onrust zaait.

‘Wat als…? Het zal toch niet?‘ En ja, ook deze keer heb ik me ’s nachts heus een paar keer omgedraaid in bed. Maar opvallend genoeg was ik deze keer meer bezig met de pijn in mijn rug. Mijn onderbuik hield zich gelukkig zich koest. Want hoe ga ik de strijd aan met een rug die steeds meer lijkt op die van een krakkemikkig oud omaatje? Hallo, ik ben ‘pas’ 57 (wel oma, jihoe! 🥰) en heb een overvloed aan levenslust. Ik wil pijnvrij kunnen leven, springen en dansen!

De wachtkamer

Het was ‘gezellig’ druk in de wachtruimte van het dependance gebouw van het LUMC waar de afdeling Orthopedie al ruim drie jaar gehuisvest is. Tegen de tijd dat zij terug kunnen naar het gerenoveerde hoofdgebouw, hoop ik daar niet meer te hoeven komen. Via de aanmeldzuil liet ik weten dat ik er was, maar omdat er iets in mijn gegevens niet klopte en ik op de button ‘wijzigen’ had gedrukt, werd ik uit het systeem geknald. ‘Uw registratie is mislukt’. Oftewel, ga terug naar start. Gelukkig zat er een aardige dame achter de balie, waar ik mij kon legitimeren. Wat mij dan altijd verbaast is dat we het vaak hebben over de ‘privacywetgeving’, maar in het ziekenhuis al mijn persoonsgegevens op het beeldscherm verschijnen, dat naar de wachtrij toe gedraaid staat. Open en bloot. Werkelijk iedereen kan het lezen… schiet mij maar lek!

Een wachtkamer is de enige plek waar een tijdschrift uit 2012 nog als ‘groot nieuws’ wordt beschouwd.

We zijn alweer acht jaar aan controles verder! Nog twee jaar te gaan. 🤞🏼 Als je alle minuten die ik in een wachtkamer heb doorgebracht bij elkaar op zou tellen, zou je achterover vallen. Geloof me, dat zijn er genoeg voor een hele mooie verre reis. Ik herinner me trouwens nog goed de eerste keer dat ik plaatsnam in de wachtkamer van de afdeling Orthopedie. Er kwam een patiënt binnen met een half been in een rolstoel. Daar durfde ik amper naar te kijken. Dat was mijn grootste nachtmerrie… Nu kom ik zelf rollend binnen en zie soms mensen met dezelfde angst naar mij kijken.

Zij hebben mij nooit ‘compleet’ gezien. Met twee stevige sterke benen. Links en rechts. Hockeybenen. Mijn volwaardige onderbouw, het chassis van mijn lijf, mijn draagconstructie en mijn kilometervreters. Ruim 48 jaar nam ik mijn gezondheid en valide leven voor lief. Zorgeloos en onbevangen. Dat is enorm veranderd. Niets is meer vanzelfsprekend. Nu beleef ik elke dag als een soort ‘obstacle run’. Maar hé, ik houd wel van een uitdaging en ben er nog! Helaas heeft dat bij een aantal van mijn lotgenoten anders uitgepakt en daar ben ik mij terdege van bewust.

Als het lang duurt, wacht ik nog wel even. 🙃

Ook deze keer liep het wachten uit. What is new? Zus haalde twee bekers cappuccino uit de automaat verderop in de hal, maar de koffie is er in de loop der jaren niet beter op geworden. Wat een bocht!
We raakten aan de praat met een ouder stel, dat naast ons plaatsnam. De man vertelde heel dankbaar te zijn voor wat Dr. Dijkstra (ook mijn behandeld arts van 2014 tot 2022) voor hem en hun betekend heeft. Dat was mooi om te horen en ook heel herkenbaar. Helaas heeft ‘onze’ arts na een zwaar ongeval zijn werk moeten opgeven. Een groot verlies voor het LUMC en al zijn (toekomstige) patiënten.

‘Mevrouw van Hooijdonk?’ Eindelijk werd ik opgeroepen. ‘U heeft zich nog niet aangemeld?’, vroeg de verpleegkundige die mij kwam halen. Jawel hoor, zei ik enthousiast, maar wat bleek, ik had me bij een tweede balie (tien stappen verder) nogmaals moeten melden. Hoezo? Snappen deden ze het zelf ook niet, maar beleid is beleid. Pas nadat ik mij voor de tweede keer had aangemeld (stom!), mocht ik verder naar de röntgenafdeling. Er werden foto’s van mijn heup/ bekken gemaakt en longfoto’s. Daarna mocht ik opnieuw plaatsnemen in… de wachtkamer. 🙄

‘Hoe vind jij dat ik eruit zie?’

Mijn registratienummer verscheen een uur na de afgesproken tijd op het onleesbare beeldscherm. We mochten door naar kamer negen, waar Dr. Broekhuis ons hartelijk ontving. Na een kort praatje, pakte hij de röntgenbeelden erbij en wist mij al snel gerust te stellen. Er waren geen recidieven of verdachte plekjes te zien. In the pocket! Dat is één. Nu verder naar mijn fysieke gesteldheid. Hij controleerde het amputatiegebied en littekens op verdachte verdikkingen of knobbels en ook dat was in orde. Super fijn. Ik slaakte een zucht van opluchting. Toch kon ik het niet laten de vraag te stellen, die mij toch al een tijdje bezig houdt. ‘Hoe vind jij eigenlijk dat ik eruit zie?’, vroeg ik de arts ietwat onzeker. En dan bedoelde ik mijn toegetakelde derrière…

Je bent mooi zoals je bent.

Zijn antwoord was kort en duidelijk; ‘Mooi!’ Ik viel bijna van mijn stoel. ‘Mooi? Hoe kun je dit mooi vinden? Ik vind het verschrikkelijk’, zei ik enigszins van mijn stuk gebracht. ‘Er is geen enkele amputatie en al helemaal geen hemipelvectomie die perfect is’, antwoordde hij. De arts herinnerde mij aan de grote wond, die ontstaan was nadat de huidflap was afgestorven. Zelfs hij vroeg zich toen af of het nog wel goed zou komen. Na lange tijd van herstel met de vacuümpomp, is er een huidtransplantatie gedaan en daarna ben ik nog tig keer geopereerd. Wetende wat daar allemaal gebeurd is, is dit (volgens de arts) een mooi, rustig en gesloten litteken. Met een flupje hier en daar, diepe groeven en een bot wat uitsteekt. Mooier kunnen we het niet maken. Hij keek heel tevreden. Oké…dan heb ik stiekem toch nog wat werk te doen aan het hoofdstuk ‘Acceptatie’….😯 En dat heeft natuurlijk alles te maken met het feit dat ik mezelf ooit weer op de datingmarkt wil begeven.

Ontpijnen.

En door. In een notendop vertelde ik de arts dat het echt niet goed gaat met mijn onderrug en van alles doe en gedaan heb om hier verbetering in te krijgen. Ik slik zelfs al, naast de pillen tegen zenuwpijn, een heel aantal weken zware pijnstillers (opiaten), zonder het gewenste resultaat. Ja, ik slaap er goed op, maar daar blijft het wel bij. Er zijn mensen die verslaafd zijn aan deze troep (snap ik helemaal niks van) en er wordt zelfs in gehandeld op de zwarte markt, maar met mij doet het niks. Nada. Noppes. Nul. Hoe dan? Ze zouden in de hersenen en het zenuwstelsel de pijn moeten verminderen, maar bij mij werkt het niet. Als dit al niet werkt, wat moet ik dan?

Als ik kon toveren, dan hocus pocus-te ik je morgen beter.

In de hoop dat mijn arts de ultieme oplossing uit zijn hoge hoed zou toveren, gebeurde dat niet. Het blijft ‘work in progress’ om iets vinden wat mij helpt. Met een flinke scoliose, gebroken en verzakte wervels, osteoporose en slechts één bil zal dat een enorme zoektocht blijven. Opereren willen ze niet, omdat dat teveel risico’s mee zich mee brengt en het resultaat onbekend is. Dat wordt dus, naast alle fysio-behandelingen en trainingen, massages, try outs met de pijnpoli, het dragen van een TENS, het lopen met prothese en het slikken van pijnstillers, het alternatieve circuit verkennen. Het is een traject van de lange adem, als het uiteindelijk maar ergens toe leidt. Op naar beter! 🙏🏼

Bodemdrift

De verleiding van nog een beetje.

Toch denk ik dat ik stop met de medicatie, want hoe lang moet ik dat blijven proberen? En als het aan mij ligt, stop ik ‘cold turkey’. Misschien heel eigenwijs en niet verstandig, maar ik denk dat het wel kan. Ik ben gelukkig niet zo gevoelig voor verslavende trekjes. Nou ja, behalve cafeïne dan. Een dag zonder koffie is tenslotte een dag niet geleefd. 😜

Ook heb ik geen last van ‘bodemdrift’ hoor. Het woord van 2025! 😄 Een zak chips gaat bij mij nooit in één keer leeg. Nou ja…, met uitzondering van een bioscoopbezoekje, waar ik zonder er erg in te hebben, een hele zak Sensations weet leeg te knagen. Oh ja, en dikke plakken speculaas, die gaan ook op…heerlijk! 🙃 Een fles wijn kan gerust na een of twee glaasjes een paar dagen blijven staan. Een hele reep chocolade achter elkaar? Aan mij niet besteed. Ik knabbel altijd als een konijn aan een stukje chocola of bonbon en laat de rest gerust liggen. Morgen weer een dag.

Ach ja, we hebben allemaal zo onze zwaktes.

De een kan niet van chocolade afblijven, de ander heeft een onweerstaanbare behoefte aan zoutjes of dropjes en weer een ander kan moeilijk stoppen met iets wat eigenlijk helemaal niet goed voor hem of haar is. Denk aan roken, drugs en alcohol, maar dus ook het gebruik van medicijnen kan verslavend werken. Je begint ermee omdat het helpt (of je hoopt dat het helpt), maar ongemerkt kan het middel steeds meer invloed krijgen. Waar ligt dan de grens tussen nodig hebben en niet meer zonder kunnen? Zeg het maar…

Herkenbaar?

Toch heb ik zo mijn eigen vorm van bodemdrift hoor. Want als er na het eten nog een klein restje in de pan zit, wordt het ineens een ander verhaal. Te weinig om te bewaren en zonde om weg te gooien. Dus eet ik het toch maar op. Ook al heb ik eigenlijk al genoeg gehad. Niet omdat ik nog trek heb, maar omdat de pan nu eenmaal leeg moet. Of het nu gaat om dat laatste restje uit de pan of een medicijn waarvan je steeds iets meer nodig denkt te hebben: soms is het goed om jezelf af te vragen of je iets neemt omdat je het écht nodig hebt, of omdat je er inmiddels aan gewend bent geraakt.

Goed even terug naar waar we waren; de controle. Acht jaar verder… en nog steeds voelt iedere goede uitslag als een cadeautje. Natuurlijk blijft de onzekerheid ergens op de achtergrond aanwezig, maar ik wil vooral vooruitkijken. Naar alles wat ik nog wil beleven, ontdekken en ondernemen. Met een lijf dat me soms flink uitdaagt, maar met een hoofd vol plannen en een hart vol levenslust.

Spreuk van de week

Vandaag maak ik me
niet druk over dingen waar
ik geen invloed op heb.
En morgen weer niet.
#voorpositiviteit.nl