Schud de wereld
Pluk het leven
Ga op avontuur
Niemand houdt je tegen
Lief Leven
Of het nu lag aan de ‘cold turkey’ (het in een keer stoppen met opiaten die geen positief effect bleken te hebben op de pijn), het overal alleen voor staan, het grijze grauwe weer, mijn rugklachten of de lege weekend-agenda, ik weet het niet. Het feit was wel dat ik de week na de controle in een klein dipje belandde. Dat klinkt misschien helemaal niet logisch na een goede uitslag, maar ja dat heb je dus niet echt voor het zeggen. Of beter gezegd; echt niet. Het komt zoals het komt en het gaat zoals gaat. Je moet er ‘gewoon’ even doorheen. Tanden op elkaar en door. Zelfs het relativeren en bagatelliseren, waar ik normaalgesproken heel bedreven in ben, ging me niet goed af. Het vooruitzicht op paar daagjes weg met dochterlief hield mij op de been. Het bleek achteraf het beste medicijn…
Tussendoortje
Take time to relax!
Soms moet je jezelf een beetje verwennen en werken aan een goede balans tussen lichaam en geest. Dat is voor ieder mens goed, werkt preventief, maar ook als je fysiek en/ of mentaal lichtelijk in de kreukels ligt. Daarom besloten Lynn en ik er een paar daagjes tussenuit te gaan. Een moeder dochter-uitje. We kozen voor de Veluwe in de omgeving van de Zwaluwhoeve, omdat we ook een dagje naar de sauna wilden. Dat is niet alleen heerlijk ontspannend, nee, het doet ook nog eens veel goeds voor je lichaam. De warmte stimuleert je bloedsomloop, het is goed voor je hart en bloedvaten, het helpt je spieren ontspannen en geeft je immuunsysteem een zetje. Alleen opladen, loslaten en ontspannen.
Daar knap je toch van op?
We kozen voor Hotel De Beyaerd in Hulshorst, zes minuten van de sauna vandaan. Met een volgepropte auto (rolstoel, handbike, twee saunatassen, twee hoteltassen en nog wat losse zooi) reden we vol de mist in bij Almere. Ik zag op de snelweg geen hand voor ogen, doodeng, terwijl wij thuis toch echt met een blauwe lucht vertrokken waren. Een paar weken daarvoor hadden wij dat ook al toen we een dagje Volendam deden. In Haarlem scheen het zonnetje, maar in het dorp bekend om zijn Palingsound niet. Daar was het koud en mistig. 🙄 We hebben er overigens wel een lekker visje gegeten! Gelukkig trok het nu in de buurt van Harderwijk iets op en konden we weer een beetje om ons heen kijken.
Plannen maken.
Na een warm ontvangst door de receptioniste, doken we eerst de gezellige bar in voor een lekker kopje koffie en om plannen te maken voor die middag. We besloten de eerste dag een ‘wandeling’ van een zeven tot acht kilometer te maken (tip van het receptie) door de groene omgeving en boekten voor het eind van de middag de sauna van het hotel. Klinkt goed hè?! Even voor de duidelijkheid, wandelen is voor mij fietsen met de handbike over een voetpad. Nou en dat hebben we geweten 🫣, maar goed daarover zo meer.
We hadden geluk, want onze kamer bleek al schoongemaakt te zijn. We kregen de sleutel, terwijl ons werd uitgelegd hoe we het beste met de auto naar de andere parkeerplaats konden rijden. Die lag namelijk dichter bij onze aangepaste kamer. Zo gezegd zo gedaan. Lynn (oftewel Pietje Pakezel) sleurde alle spullen uit de auto en bracht ze naar binnen, terwijl ik haar hupsend volgde. De kamer zag er prima uit en de sauna bleek bij ons om de hoek. Mooier kon het niet. We maakten ons klaar voor vertrek en gingen goedgemutst op pad. We hadden er zin in!
Wandelen
Waar ik ben? Helemaal van ’t padje. En jij? Darum!
Bij één wandelroute was vermeld dat deze geschikt was voor rollers, bij de andere stond daar niks van bij. Wij kozen, hoe kan het ook anders, voor route twee. 🫣 Waarom? Geen idee. Het eerste stuk liep over en langs de weg, geen enkel probleem. Totdat ik iets hoorde knappen. Nee…niet nu. Ik herkende het geluid maar al te goed. Mijn rechter remkabel brak af. Voor de zoveelste keer. G*dgloeiende. 😤 Hier was ik niet blij mee, maar ja ik wilde er ook niet te lang bij stil blijven staan, gelukkig had ik er nog één. En door.
Er werd een lus gemaakt via een bospad en daar kwam ik ook, weliswaar hobbelend en met af en toe een klein zetje van Lynn, prima doorheen. Via een brug ‘liepen’ we over de snelweg en werden vervolgens het bos ingestuurd. Het was er prachtig, het zonnetje scheen en de herfstgeur kwam ons tegemoet. We genoten met volle teugen.
Linksom of rechtdoor?
Tja en toen stonden we voor de keuze; links via de duinen of het pad rechtdoor verder blijven volgen. We hebben serieus even getwijfeld, maar de duinen en de mooie heide lonkten. Het eerste gedeelte was er geen vuiltje aan de lucht. Ja, het werd steeds een beetje zanderiger en het pad verdween langzaam maar zeker, maar met een beetje duwen en trekken kwam ik er wel doorheen. Tot daar. Ineens stond ik vast in het mulle zand. Geen beweging meer in de rolstoel te krijgen. 😳 Hmmmm. Lynn ging op onderzoek uit, want het pad zou vast weer ergens opduiken. We hadden het mis. Geen pad te bekennen. Niet voor, achter of naast ons. Oeps! Terug was ook geen optie, want we waren stiekem toch verder dan gedacht. ‘Oké, is het een idee als ik op krukken ga lopen en jij de rolstoel met aankoppelbike vooruit duwt?’, stelde ik dochterlief voor. Het was geen ideale oplossing, maar een betere dan deze had ik niet.
Zeulen, zwoegen en zweten.
Het was eigenlijk helemaal niet zo grappig, maar we kregen gewoon de slappe lach van ellende. Hebben wij weer! Het kan ook nooit eens normaal. En dit was pas het begin. Waar een stukje verhard was sprong ik op de handbike, waar dat onmogelijk bleek, hupste ik verder en duwde Lynn het logge apparaat voor zich uit. We waren opgelucht dat we steeds dichterbij de bosrand kwamen, ervan uitgaand dat het daar allemaal wel goed zou komen. Niks was minder waar. Het smalle pad in het dicht beboste bos was weliswaar verhard, maar er lag hier en daar een dunne boom overheen, waardoor ik niet overal verder kon. Lynn moest de weg vrij maken en bomen wegslepen.
Obstakelrun.
We hadden al heel wat obstakels overwonnen, maar het venijn zat hem in de staart. Wat we toen nog niet wisten was dat er nog een heel stuk dwars door het bos ging, met steile heuvels en flinke afdalingen. Ook niet te doen met deze fiets. Daar ging ik dus, voetje voor… oh nee, hupsje voor hupsje, voorzichtig naar boven en beneden. Enorm gefocust (en dat ruim één kilometer lang), want door de vele bladeren zag ik de boomwortels niet en vallen was geen optie. Wij zouden hier nooit gevonden worden. Lynn deed een soort Hyrox met mijn hulpmiddelen, het arme kind. Twee militairen op de motor crosten ons door het bos voorbij en zwaaiden vriendelijk. Ze zullen zich ongetwijfeld afgevraagd hebben, wat een invalide vrouw daar in godsnaam aan het doen was en dat snap ik. Het was ook gestoord! 🙃 We waren al bijna twee uur onderweg. Maar… er was licht aan het eind van tunnel. Uiteindelijk zagen we een hek, auto’s en een parkeerplaats. Godzijdank, we hebben het overleefd!
Achteraf gezien was dit een hilarisch avontuur wat we nooit meer zullen vergeten, maar er had zoveel mis kunnen gaan… Vol van wat er gebeurd was, deelden we bij terugkomst ons verhaal aan iedereen die het wilde horen. We bestelden niet alleen een lekker drankje in de bar, maar ook een bittergarnituur en taco’s. Zo, dit hadden we dubbel en dwars verdiend! En het saunabezoekje daarna… dat was goddelijk!
Fietsen
‘Zullen we de 60 km route pakken, die is heel mooi…’
Zestig kilometer? Eerder hadden we een route gevonden van veertig kilometer en dat leek mij een prima plan. Toch wilde ik me niet laten kennen, dus zei ‘ja hoor, dat kan!’ We hadden tenslotte beiden een fiets met ondersteuning. Moest dan wel mijn oplader niet vergeten, want mijn bike heeft een actieradius van ongeveer vijfenveertig kilometer. En die ene remkabel moest heel blijven. Na een heerlijk ontbijt in de serre van het hotel, haalden we de huurfiets op en gingen wederom met goede zin op pad. Zo fietsen we door de bossen en duinen (hier was wel een pad…duh) richting Harderwijk. Prachtig, maar koud, niet normaal. 🥶 Daar hadden we totaal geen rekening mee gehouden. Dus na een heerlijk kopje warme gemberthee op de Grote Markt van Harderwijk, gingen we op zoek naar warme sjaals en met succes.
Ken je de mop van het pontje? Die ging niet… 😯
Daarna stapten we weer op de fiets en reden via Hierden, Bloemkampen naar het pontje, om daar de oversteek te maken. Ondanks de warme sjaals kwamen we verkleumd aan bij de opstapplaats. Het was er verdacht stil en ik kreeg een déjà vu. In 2024 was ik met vriendin Lonneke een paar daagjes in Nijmegen, waar we ook het pontje misten, omdat we simpelweg een half uur te laat waren. Zo stom, totaal niet aan gedacht om dat vooraf even te checken. De regenbui en lege accu maakten het drama toentertijd compleet. Nu stond Lynn voor het bord met het tijdschema en bevestigde mijn voorgevoel. In de wintermaanden vaart dat ding helemaal niet.
Grrrrrrrr…. dat hadden we zelf toch wel kunnen bedenken? Niet dus. Noem ons ‘blond’.
We hielden de moed erin en vroegen Googlemaps om de kortste route naar Elburg. Het was nog dertien kilometer door de weilanden, het was f*cking koud, mijn accu was bijna leeg en er leek geen eind aan de weg te komen. We lachten als een boer met kiespijn, bleven ‘optimistisch’ (wat moet je anders?) en wisten uiteindelijk het vestingstadje te bereiken. Bij het eerste beste café gingen we bevroren naar binnen en voordat ik ‘goedemiddag’ zei, had ik de vraag al gesteld of ze mijn accu konden opladen. Toen de lampjes van de oplader brandden was ik pas gerustgesteld. Tijd een voor een kopje warme soep!
Een beetje opgewarmd en bijgetrokken van de kou hebben we een rondje door het dorp gedaan, terwijl de accu nog even aan de oplader mocht blijven liggen. Elke minuut was er tenslotte één. We konden niet te lang blijven, want we moesten ook nog voor het donker terug zijn bij het hotel. Lang verhaal kort; we waren om half elf vertrokken en net vóór het donker weer terug bij af. Zucht! Het welverdiende speciaal biertje smaakte heerlijk en ook de sauna heeft ons die avond veel goeds gedaan. OMG! Wat een dag! 😅
Filmpje zien? Kijk hier!
Dagje Zwaluwhoeve
Lang leve de bikini-dag
Na een tweede goede nachtrust en een heerlijk ontbijt checkten we tevreden uit. Lynn zeulde alle spullen weer naar de auto en volgepropt reden we naar het saunacomplex. Het was best druk bij het aanmelden en wij kozen ‘natuurlijk’ voor de verkeerde rij. 🙄 Daar stond een stel dat niet wist dat het badkleding-dag was en dat was best ‘lullig’, om maar in bloottermen te spreken. Deze mensen vroegen de nodige tijd en aandacht van de baliemedewerker en geduld van ons.
Vallen en opstaan.
Het was lang geleden dat ik in dit wellnessresort ben geweest. Sterker nog, dit was mijn eerste ervaring hier met de rolstoel. Het is een prachtig en gezellig complex, met een mooie tuin en echt heel veel verschillende sauna’s stoom- en zwembaden. Ook waren er verschillende opgietingen (een saunaritueel waarbij de saunameester water of ijs met etherische oliën op de hete kachel giet en met een handdoek of waaier de warme, geurige stoom door de sauna verspreidt), waar wij bij aanhaakten.
Steeds rolde ik van deur naar deur en ging dan op krukken de sauna in. Het is en blijft uitkijken geblazen, want nat is glad en soms levensgevaarlijk. In het Turks stoombad gleed mijn kruk onder mij uit, waardoor ik echt bijna gestrekt ging. Ik schrok me rot! Gelukkig viel ik deels tegen de muur terwijl mijn kruk op de grond kletterde. Door de nevel kon gelukkig niemand zien wat er precies gebeurde, maar horen wel. Met een beetje hulp werd ik van de grond geplukt en veilig in mijn stoel gezet. Oef…
Groepssessie met beleving.
We hadden bij binnenkomst een heerlijk extraatje bijgeboekt: het Sakura-ritueel. Dat konden we, na alle inspanningen van de afgelopen dagen, wel gebruiken. Dit gebeuren vond op de eerste etage plaats, waar we via een ijzeren trap buitenom konden komen. Deze keer nam ik de tijd, want voorzichtigheid was geboden. Wilde niet nog een keer ter aarde storten. Een gewaarschuwd mens telt immers voor twee. Met ongeveer veertien personen, werden we ontvangen door twee dames in een wellnessruimte met luxe bedden. We trokken onze badjas uit en kozen een plekje naast elkaar. Lynn hielp mij met de handdoek over mij heen te leggen. Toen één van de ritueelbegeleiders mijn voet(en) kwam afdekken, zei ze:
‘Je mag je benen wel naast elkaar leggen…’ 😳
Lachend antwoordde ik; ‘dat wil ik wel, maar ik heb er maar één‘. De dame in kwestie schrok zich de tandjes en bood wel duizend keer met rode konen haar excuses aan. En ik? Ik kwam niet meer bij. Arme vrouw. 😄 Het ritueel was verder heerlijk en ontspannen. Met fijne geuren, een verzorgend gezichts- en haarmasker en de zachte trillingen van klankschalen, konden we alle spanning even loslaten.
We kijken terug op een paar heerlijke dagen. Dat zouden we eigenlijk veel vaker moeten doen! We zijn in ieder geval weer een paar hilarische avonturen rijker. En denk je dat de avonturen hiermee ophouden? Echt niet! Het leven is tenslotte één groot avontuur. Al zijn de avonturen die ik in mijn volgende blog beschrijf een stuk minder leuk. De as van mijn rolstoel is ‘kapot’ en meegenomen door Kersten Hulpmiddelen, ik ‘zit’ nu dus zonder en alsof dat nog niet genoeg is, deed ook de vloerverwarming het niet. Dat dus. Gedoe!
Maar ach, het leven is toch een stuk leuker als je lacht, dus dat doen we dan maar! 😉
Spreuk van de week
Adventure
Begins at the
End of the
Roads you
Know 😌

Lachen is het beste medicijn. Wat een avonturen weer!