Oktober is voor mij altijd een maand met een dubbel gevoel. Een maand vol herinneringen: mooie, minder mooie en lifechanging momenten die mijn leven voorgoed hebben veranderd. Een maand waarin ik veel ben verloren, maar waarin ik óók veel heb gewonnen. Want hoe groot het verlies soms ook is, er komt vaak iets anders voor terug. Dus laten we vooral stilstaan bij wat er wél is. Bij de mooie momenten, de bijzondere mijlpalen en alles wat het leven de moeite waard maakt. Want er valt in deze blog genoeg te vieren, so let’s celebrate!

Whoop whoop

Welkom op mijn 900ste blog! 🎉

Ruim acht jaar en 900 blogs lang leg ik mijn leven vast op papier. Nou ja, online papier dan. Niet omdat het altijd zo bijzonder is, maar omdat ik heb ontdekt hoe helend en helpend schrijven kan zijn. En hoe juist het gewone bijzonder wordt als je er bewust naar kijkt.

Sinds september 2018 zit ik met grote regelmaat op mijn laptopje te tikken. Voorheen schreef ik altijd in mijn notities op mijn mobiel, maar naarmate ik vaker thuis dan in het ziekenhuis of revalidatiecentrum was en de verhalen steeds uitgebreider werden, ben ik er echt voor gaan zitten. Met een gemiddelde van 1.500 woorden per blog betekent dat inmiddels een kleine – hou je vast – 1,4 miljoen woorden. Dat is gewoon een boekenkast vol verhalen. 🤭
Mocht je er een paar gemist hebben… hier vind je al mijn blogs! 

Schrijven is meer dan mooie woorden op een pagina zetten. Wanneer je schrijft laat je een deel van je ziel aan de wereld zien.

Omgerekend naar tijd, zijn dit minimaal 2.500 uren aan schrijfwerk. Dat staat gelijk aan 104 dagen full time pennen of tikken. Het gaat om schrijven van de eerste versie; het herschrijven en aanvullen; het redigeren en aanscherpen; een passende titel bedenken; tussenkopjes, foto’s en quotes toevoegen. Afwisselend zittend, liggend en staand, want anders gaat mijn lijf prosteren. Ze zeggen ‘schrijven = schrappen’, maar dat laatste is niet mijn sterkste punt, maar dat hoef ik jullie niet te vertellen. Nou ja, ik zie het schrijven ook als hobby en een stukje zelfontwikkeling op communicatiegebied. Zo bleef en blijf ik toch een beetje bij de tijd.

Never a dull moment.

Niet alleen de grote gebeurtenissen kwamen aan bod, zoals de amputatie, revalidatie, kankercontroles, sportieve uitdagingen, de echtscheiding, het overlijden van mijn ouders en andere mensen die ik liefhad, de verhuizing naar mijn droompaleisje, het huwelijk van mijn zoon en de geboorte van mijn eerste kleinkind. Maar juist ook de kleine dingen van alledag: over de wereld van toegankelijkheid, die eigenlijk helemaal niet zo toegankelijk blijkt te zijn; de nodige ups & downs; de letterlijke hobbels in en om huis; het gedoe met mijn hulpmiddelen; nieuwe uitdagingen; een leuk uitje; een fijne vakantie, een lieve of juist stomme opmerking; familieaangelegenheden; een ongemakkelijke situatie; bijzondere ontmoetingen; het onbeperkt shoppen en de avonturen met mijn trouwe viervoeter Sim.

Dans met je angsten, drink je verdriet. Emoties blijven hangen, als je ze niet ziet.

Emoties kwamen deze jaren in alle kleuren voorbij: verdriet, angst, boosheid, onzekerheid, frustratie, maar ook trots, dankbaarheid, humor, blijheid, liefde en geluk. Over verlies én nieuwe dingen die daarvoor in de plaats kwamen, maar ook de leegte die het achterliet. Over momenten waarop ik dacht: hoe moet ik dit in hemelsnaam doen? En ja, dat dacht ik zeker toen ik hoorde dat ik mijn been zou verliezen, maar ook toen ik met de HandbikeBattle aan de voet van de berg in Oostenrijk stond. Om vervolgens te ontdekken dat ik meer kan dan ik dacht. De titel van mijn website is niet voor niks ‘Je bent sterker dan je denkt‘, want dat is echt zo. Dat geldt ook voor jou, hè!

Zoals mijn zus laatst zei: ‘Het offer blijft onmenselijk, maar het is zeker levensreddend geweest’. En daar ben ik ontzettend dankbaar voor. Ja, ik heb mijn been geofferd om te overleven, maar ik heb er naast een overschot aan woorden 😉, heel veel andere mooie dingen voor teruggekregen. Weet je, het leven op één been is zo slecht nog niet.
Niemand weet wat de toekomst brengt, maar ik hoop op nog heel veel mooie celebrations!

1 oktober 

Als het leven je laat struikelen, maak er dan een salto van!

Je kunt tegenslag een plek geven
Je kunt het ook een mooie plek geven
Je kunt je situatie accepteren
maar je kunt hem ook omarmen
Je kunt je wonden verbergen
Of er trots op zijn
Ze genezen beter in de zon
En je er zeker nooit voor schamen ✨
Marc de Hond

Vandaag vier ik mijn 8ste verjaardag als eenbenige! Dat betekent dat ik deze dag even terug ga in de tijd. Terug naar 1 oktober 2018, de dag waar alles veranderde. Het lijkt zo ver weg en soms ook nog zo dichtbij. Het waren pittige jaren van vallen en opstaan. Het zit echt niet altijd mee, maar ook niet altijd tegen en zie waar ik nu sta. Vorig jaar schreef ik een blog over mijn ‘7de’ verjaardag en alle fases waar ik doorheen ben gegaan. Nu zijn we weer een jaartje verder en is er weer het één en ander veranderd. Nu ben ik ook nog eens een eenbenige oma die enorm geniet van haar eerste kleinzoon Liam. Wat een mooi manneke is dat. Hij groeit als kool en zijn lach doet mij smelten. Tja, en dan kan ik alleen maar trots zijn, toch?

Trek iets positiefs aan, dat past altijd.

Deze dag heb ik mezelf een bezoekje aan de Geisha sale cadeau gedaan. Sterker nog het was ’tasjes-sale’, de sales der sales of hoe je dat dan ook mag noemen. Het betekent dat je een plastic tas bij de ingang krijgt en deze helemaal vol mag stouwen. De enige voorwaarde is dat je wel de handvatten nog vast moet kunnen houden. En dit alles voor het luttele bedrag van €30. Er was geen paskamer of spiegel, dus alles ging ‘op goed geluk’.

Langzaam rolde ik langs de dozen die in rijen waren uitgestald en waar andere koopjesjagers dingen uithaalden en ergens anders weer dropten. Geordend was het zeker niet, eerder één grote chaos. Het was grabbelen en graaien op zoek naar de pareltjes. ‘Must haves’ heb ik niet gevonden, maar ‘nice to have’, genoeg! Je wordt er namelijk lelijk hebberig van. Ook ik. Met enig schaamrood op mijn kaken moet ik zeggen dat mijn tasje zat volgepropt met 5 rokken, 1 jurk, 2 dezelfde truien (één voor mij en één voor dochterlief), 1 jasje, 1 blouse, 1 hemdje en 1 T-shirt. Nu opnieuw ruimte maken in mijn overvolle kledingkasten…  🙃

Onbeperkt beperkt.

In de avond gingen Lynn en ik gezellig een hapje eten bij Heinde Haarlem, waar je onbeperkt kunt tafelen voor een vaste prijs. De beperking hier zit hem in het feit dat je ogen groter zijn dan je buik. Het is namelijk allemaal even lekker, maar ja vol is vol. We hadden nog een cadeaubon liggen, dus ook dit was een cadeautje van de dag. We hebben gezellig gekletst, heerlijk (veel te veel) gegeten en gedronken én gingen bijna als laatsten de deur uit. Met een bolle buik sprongen we op de fiets terug naar huis. Dat verliep niet helemaal soepel, omdat die hele buurt in Schalkwijk open ligt en er niet goed aangegeven stond hoe we moesten fietsen. Na wat gemopper zijn we uiteindelijk uit het doolhof gekomen en hebben dan stiekem toch wat extra calorietjes verbrand…😜

Hoera!

Geluk zit in het zonnetje. 🌞

En we gaan nog even door met de ‘celebrations’. Wist je trouwens dat ik nog nooit mijn verjaardagsfeestje heb overgeslagen. Eh trouwens, dat is niet helemaal waar. Mijn 49ste verjaardag heb ik niet gevierd, want toen lag ik als een zielig hoopje mens met hoge koorts en één been in het LUMC. Geen taart, geen bubbels, wel heel veel kaarten en cadeaus, maar daar heb ik weinig van meegekregen. Mijn 50ste verjaardag heb ik dat overigens goedgemaakt hoor, dat heb ik dubbel zo hard gevierd. Dansend op één been!

Naast mijn achtste verjaardag als eenbenige, vierde ik woensdag 7 oktober ook mijn 57ste levensjaar. En wat was het een mooie dag zeg! Ik werd wakker gezongen door Lynn, die voor de gelegenheid bij mij was blijven slapen en werd verwend met een heerlijk ontbijt op bed en een prachtige bos rode rozen. De felicitaties druppelden binnen op de app, maar de mooiste was natuurlijk het filmpje van mijn schoondochter met kleinzoon Liam, die heel enthousiast met zijn armpjes zwaaide toen zij lang zal ze leven zong. Te schattig! De zon (mijn favoriete gast) stond hoog aan de hemel en van herfst was absoluut geen sprake. (Dat is nu wel anders…) Het was een heerlijke nazomerse dag. Het was in mijn achtertuin zelfs zo warm dat ik bijna uit mijn feestelijke jurk zweette. Visite kwam en ging en we proostten menig keer op ‘het leven’.

Tapas, natuurlijk!

In de avond had ik een tafeltje gereserveerd bij Aldea, een Spaanse tapasbar in de stad, waar ik samen met Lynn naar toe fietste. Joos, Sven en de kleine Liam zaten al aan tafel toen wij binnen kwamen. De drempel was te hoog voor de rolstoel, dus ging ik op krukken naar binnen, terwijl de rolstoel in het halletje werd gezet. Nadat we ook hier samen geproost hadden, kreeg ik een heel leuk cadeau van de kinderen, namelijk een paar hippe stoere winterlaarzen. Helemaal mijn smaak! Zelf vind ik het altijd moeilijk om schoenen te kopen, omdat ik er maar eentje van draag. Nu hoefde ik daar niet over na te denken en alleen maar heel blij te zijn met dit originele cadeau. Misschien past mijn prothese Leggy de rechter laars wel en kan ik toch van de linker en rechter genieten, maar dan moet zij eerst weer ’tot leven gewekt worden’ en daar wordt nu hard aan gewerkt!

Resumé

Het leven is als een prachtig boek waarvan je elke bladzijde moet omdraaien zonder te weten wat er komen gaat.

Als ik één ding heb geleerd in ruim acht jaar en 900 blogs, dan is het wel dat het leven zich niet laat regisseren. Het neemt je mee langs hoogte- en dieptepunten, langs winst en verlies, langs verdriet en blijdschap. Je kunt niet altijd kiezen hoe je pad loopt en wat je overkomt, maar deels wel hoe je ermee omgaat. En vaak ontdek je pas achteraf hoe krachtig je bent. Door te schrijven heb ik geleerd om terug te kijken zonder erin te blijven hangen, om stil te staan bij wat pijn doet en het een plekje te geven én om te zien hoeveel moois er óók is. Om te relativeren en anderen te inspireren. Want het leven hoeft niet perfect te zijn om bijzonder te zijn. Juist in de kleine momenten, het onverwachte en de mensen die op je pad komen, schuilt vaak het grootste geluk.
Dus proost ik op alles wat achter me ligt, op alles wat ik heb overwonnen en op alles wat nog komen gaat. Op herinneringen die blijven, nieuwe avonturen die wachten en de kunst om te blijven genieten, ook als het leven anders loopt dan verwacht. 💖

Vier het leven, want uiteindelijk gaat het niet om hoeveel dagen je hebt, maar om hoeveel leven je in die dagen stopt! En daarom vier ik mijn verjaardag dit weekend ‘gewoon’ nog een keer…🥳

Spreuk van de week

Hoe ouder ik word, hoe meer
ik besef dat de dingen in
het leven die niets kosten,
het meest aardevol zijn.
#voorpositiviteit