Wacht niet tot de bui over is, maar dans in de regen! 🌦️

Mijn vorige blog sloot ik af met de nodige vraagtekens. Tja, het leven zit nu eenmaal vol aangename, maar ook onaangename verrassingen. Laat ik bij het begin beginnen…

Heb jij ooit pannenkoeken gebakken op een grote tafelgrill-bakplaat? Nou, ik kan je vertellen, dat is heel leuk om te doen, lekker om te eten en vooral heel gezellig! Het was dinsdagavond dat onze meiden op de camping waren aangekomen. Lynn, die rechtstreeks doorkwam vanuit Griekenland, hadden we opgepikt op het station van Breda en Nicky was met de auto naar Chaam afgereisd. Altijd fijn om een paar daagjes samen te zijn. Na een gezellig aperitiefje in het zonnetje, gingen we aan tafel onder de luifel van de caravan. We hebben echt heerlijk gekletst over van alles en nog wat, terwijl ieder zijn eigen pannenkoekjes op de plaat maakte, zowel zoet als hartig, dik en dun belegd.

Woensdag

Een nieuwe dag is een goed begin. Loesje

Woensdagochtend stonden we fris en fruitig op en hadden alle vier zin in de dag. Na – hoe kan het ook anders – een Brabants worstenbroodje en een bakske koffie, sprongen we in de auto voor een rondje ‘memory-lane’. De eerste stop was bij de Lourdesgrot in Meerseldreef. Wij branden daar elk jaar een kaarsje op de plek waar mijn lieve moedertje dat ook heel vaak voor mij heeft gedaan. Deze keer was het kaarsje niet alleen voor ons pap en ons mam, maar ook voor mijn kinderen en de jongste telg natuurlijk. Het mooie Mariapark straalt een bepaalde sereniteit uit en geeft hoop. En hoop doet leven! Helaas gebeuren er geen wonderen, want terwijl de meiden met mijn zus een wandeling door het park maakten, hupste ik gewoon nog op mijn ene been de kortste weg terug richting de uitgang. 😉 We bezochten de speeltuin van vroeger en wilden overheerlijke verse aardbeien uit de automaat halen, maar deze was al leeg verkocht. Jammer.

In our hearts you’ll always stay, you’re loved en missed every day.

Langs het oude huis van mams en Anton, reden we herinneringen ophalend richting ‘Gran Café de Boschwachter’, ons vaste terras in het Mastbos. Ook hier kwamen we veel, als we bij ons mam waren. We hebben er menig lunch en taartje gegeten. Vorig jaar kreeg ik trouwens precies op deze plek te horen dat ik was aangenomen als vrijwillige communicatiekracht bij de HandbikeBattle. Kortom een plek met good old memories.

Het zat tjokvol met ‘oude gebakjes’, maar we hadden geluk want er kwam net een tafeltje vrij. We bestelden een lekker kopje koffie en kozen er een gebakje bij om de verjaardag van mijn moeder alvast te vieren. Nietsvermoedend zaten we te klessebessen, toen Lynn ineens tegen mij zei dat ze het gevoel had, dat ze flauw ging vallen. Voor ik überhaupt kon reageren viel ze weg en haar lichaam schokte. Het was een soort epileptische aanval. Ik schrok me werkelijk kapot, want ik had dit niet eerder bij haar gezien. Wat the f*ck is dit nu weer? Manja en ik probeerden rustig te blijven (bizar dat het ook lukt op zo’n moment) en haar zoveel mogelijk te ondersteunen. Mijn zus was scherp en vroeg Nicky om de aanval te filmen. Op dat moment heel naar, maar achteraf gezien briljant, want nu hadden we goed in beeld wat er precies gebeurde. Godzijdank kwam ze weer bij, maar kort daarna kreeg ze weer een aanval. En nog één.

Bel 112!

De serveerster belde de ambulance en gaf de telefoon door aan mij. Geschrokken vertelde ik de centralist kort wat er met mijn dochter gebeurd was. Vervolgens vuurde ze allerlei vragen op mij af: ‘ademt ze?; is ze bij bewustzijn?; kan ze praten?; is ze verward?; heeft ze pijn?; kan ze bewegen?; is ze misselijk?’ Ik beantwoorde de vragen zo goed mogelijk, maar dacht alleen maar; schiet op alsjeblieft!

‘De ambulance is onderweg’, hoorde ik haar geruststellend zeggen. Ondertussen was er een dame naar ons toegekomen die zei verpleegkundige te zijn en vertelde hoe we het beste konden handelen. De hulpvaardige vrouw wilde Lynn haar benen op die van mij leggen, maar mijn zus was nog helder genoeg om te zeggen dat ze dat voorzichtig moest doen, omdat ik één been heb en bij een verkeerde belasting door het dak ga van de pijn. Na een paar minuten (of waren het seconden?) kwam Lynn weer bij en was ze goed aanspreekbaar. Ze had zelf geen idee wat haar precies was overkomen, alleen dat ze ‘out’ was gegaan. Uiteindelijk vertelde ze dat ze op vakantie in Griekenland, in het bijzijn van haar vriendinnen, ook was ‘flauwgevallen’, maar ja het was daar erg warm en ze had niet gegeten, dat overkomt de beste toch?

Bel 112 NU!

Ze kreeg een glaasje water aangeboden en het ergste leek voorbij, maar toen na een kwartier de vierde aanval kwam, was ik in alle staten. Totale paniek. OMG, wat was dit heftig. We riepen naar de serveerster, die erg met ons begaan was, dat ze opnieuw 112 moest bellen. Nu! Ik kreeg dezelfde dame aan de telefoon en zij beloofde dat de ambu elk moment kon arriveren. En ja hoor, eindelijk zagen we hem aankomen. Reed hij eerst nog een parkeerplaats op, terwijl we voor aan straat op het terras zaten. 🙄 Met de brancard kwamen de ambulanceverpleegkundigen het volle terras opgelopen en spraken Lynn aan, die gelukkig weer ‘op aarde’ was. Ze werd meegenomen om de eerste onderzoeken ter plaatse te verrichten. Aangezien Lynn volwassen is, mocht ik niet mee. Elke minuut wachten was er voor mij een te veel, maar het aangeboden kopje troost-koffie deed ons goed. Uiteindelijk kwam de verpleegkundige naar ons toe om tekst en uitleg te geven. Het hartfilmpje was goed, de andere onderzoeken ook, maar omdat ze het toch niet helemaal vertrouwde werd dochterlief meegenomen naar het ziekenhuis in Breda.

Nu mocht ik wel mee in de ambu. Manja en Nicky reden met mijn auto achter ons aan.

Het was trouwens niet ons eerste ritje samen in een ziekenauto. Lynn heeft ook een paar keer naast mij mogen zitten. Nu waren de rollen omgedraaid en dat voelde helemaal niet goed. Aangekomen bij het Amphia Ziekenhuis reden we de garage van de eerste hulp binnen. Het eerste wat Lynn zei toen ze de wagen werd uitgerold, was dat ze weer een aanval voelde aankomen en meteen daarna was het raak. Voor de vijfde keer. Mijn zorgen werden steeds groter, al was het wel fijn dat het verplegend personeel nu zag wat er gebeurde. Ze werd op een kamer gelegd waar de artsen klaar stonden om de overdracht van de ambulanceverpleegkundige aan te horen. Ze deed dat overigens heel goed en compleet. Lynn kon weer lachen en volgde het gesprek waar toch de nodige medische, voor mij onbekende thermen, voorbij kwamen. Er werd bloed geprikt en de nodige onderzoeken en testjes gedaan. Daarna werd ze opgehaald voor een CT-scan van haar hoofd.

Met mijn vingers gekruist, keek ik omhoog en vroeg het universum om hulp.

Niet veel later kwam ze terug en was het afwachten geblazen. Pas nadat de uitslag van de CT scan – die godzijdank geen tumor of andere gekke dingen liet zien – binnen was, belde zij met haar vader en broer. Je kunt je voorstellen, dat ook zij in shock waren. De artsen gingen in overleg en besloten haar op te nemen, om de volgende dag nog wat onderzoeken te doen. Manja en Nicky gingen terug naar de camping om Lynn haar koffertje en toilettas op te halen. Wij moesten wachten op een kamer die vrij zou komen. Ruim een uur later was het zover en werd dochterlief met een rolstoel naar boven gebracht. De mijne stond bij de caravan, dus ik mocht er op krukken achteraan. Ik moest nog een soort van rennen, want de betreffende medewerker van patiëntenvervoer had blijkbaar haast en weinig oog voor mijn beperking. Kreeg ze ook nog een kamer in de meest afgelegen hoek van het ziekenhuis… 🙄

Praatjes voor tien.

Lynn was weer gewoon ons Lynn en kreeg weer praatjes voor tien. Heerlijk! De dame uit de keuken kwam vragen wat ze wilde eten, want het was inmiddels etenstijd. Het werd nasi met saté, met als toetje tiramisu, helemaal niet zo verkeerd, toch? Nadat Manja en Nicky haar spulletjes hadden gebracht, wat verse aardbeien (ook in chocola!) en koek hadden meegenomen, werd het langzaam maar zeker tijd om te vertrekken. Dat voelde natuurlijk heel dubbel. Als bezorgde moeder wil je je kind niet alleen achter laten, maar ja, zij had gewoon haar rust ook nodig. Die avond ging er van alles door me heen…

Donderdag

Hi mam, ik ben wakker!

Heb goed geslapen, wel een kwartiertje geleden een aanval gehad, maar kon op tijd op de bel drukken en lag gelukkig al op bed.

Zus zette mij, deze keer met rolstoel, af bij de entree van het ziekenhuis. Ik sjeesde keihard door de gangen, omdat ik op de kamer wilde zijn, voordat Lynn terug zou komen van de MRI. Met succes. We zaten gezellig wat te kletsen toen de volgende arts de kamer binnen kwam. Hij kwam een EEG (hersenfilmpje) maken, dat de elektrische activiteit van de hersenen meet. Lynn kreeg een heel charmant elastisch mutsje (soort badmuts 😜) op met sensoren en werden er elektroden met speciale gel op haar hoofd geplakt. (Gelukkig hebben we de foto’s nog, haha.) Wij mochten stil toekijken hoe er verschillende prikkels werden gegeven om te zien hoe de hersenen reageren op het open/dicht doen van de ogen, plotseling geluid en flitslichten.

Fijn verrassing!

Zo, nu waren alle onderzoeken gedaan en was het wachten op de uitslag. Plotseling ging de deur open en kwamen Frank (met spoed teruggevlogen vanuit zijn vakantiebestemming), Sven, Joos en de kleine Liam binnen. Dat maakte echt heel veel goed. Wat fijn om in zo’n situatie met het gezin te kunnen zijn. Het deed Lynn zichtbaar goed en haar kleine neefje is natuurlijk het beste medicijn. Eigenlijk was het daarna vooral gezellig en juist omdat alle onderzoeken erop zaten, was de grootste stress geweken.

Time will tell.

De neuroloog zou tegen half drie met de uitslag komen, maar natuurlijk liet zij op zich wachten, zoals een echte arts betaamt. Ondertussen werden er voor de hele delegatie drie klapstoelen aan het voeteneind van het bed gezet. Manja en Joos trokken zich met de kleine man terug, zodat wij dit gesprek met het gezin konden voeren. De neuroloog was duidelijk en nam de tijd om alles goed uit te leggen. Het goede nieuws was dat er geen afwijkingen zijn gevonden, ook geen epilepsie (thank God!), maar dat die aanvallen voortkomen uit miscommunicatie tussen de hersenen en het lichaam. Noem het kortsluiting. Zonder alle ins & outs hier te delen, is er wel een diagnose gesteld. Opluchting overheerste, maar er was ook bezorgheid.

Ontslag.

Met een hoofd vol vraagtekens, hoe het nu verder zal gaan, verlieten wij het ziekenhuis. Gezondheid lijkt soms zo vanzelfsprekend, maar het is alles behalve dat. Om dit hele gebeuren door te praten en een plekje te geven stelde ik voor om dat op de camping te doen. Is toch een stuk ontspannener dan het grote steriele ziekenhuis. En zo eindigde deze nachtmerrie, toch nog met een fijn samenzijn. We hebben in het zonnetje op de camping bijgepraat, een drankje gedaan en pizza gegeten. Toen we Frank, Sven, Joos en mijn knappe kleinzoon naar de auto hadden gebracht, liepen we nog even langs de snackbar op het park voor een lekker verfrissend ijsje. Dat hadden we wel verdiend na dit heftige avontuur.

Vrijdag

Na regen komt zonneschijn.

Op de vraag of Lynn naar huis wilde, wat ik misschien verwacht had, was ze overduidelijk. ‘Wat moet ik thuis? Dan zit ik alleen maar te piekeren. Ik kan beter hier blijven en nog een beetje genieten van het Brabantse land. En als het dan weer gebeurt zijn jullie in de buurt.’ En daar had ze een heel goed punt. Ze is duidelijk een kind van haar moeder, want ook zij kan dansen in de regen. En hoe! 💖

We hebben deze rollercoaster in het Brabantse afgesloten met een bezoekje aan Riet, een drankje in onze favoriete herberg ‘In den Bockenreyder‘, vlakbè de venne en midde in de bosse van Esbeek. En als klap op de vuurpijl, hebben we op mama haar verjaardag nog Sushi gegeten bij Nagoya in Ulvenhout. Zo hebben we toch een positieve draai kunnen geven aan deze spannende dagen. En volgend jaar? Doen we het gewoon nog een keertje over!

Korte impressie van ons weekje Brabant zien? Kijk hier!

Spreuk van de week

Ik beloof, ik laat de lichten aan
Dan voelt het donker niet zo zwaar
Ik hoop dat je jezelf weet terug te vinden
Ik geloof dat soms de dingen gaan
Zoals ze in de sterren staan
Misschien moet al het mooie nog beginnen
Ik laat een lichtje branden
Ik laat een lichtje branden voor jou
Ik laat een lichtje branden
Ik laat een lichtje branden voor jou 🕯️
Suzan & Freek