Ik hoef geen inspirerende quote, ik wil koffie! 🙃

Heb je een beetje kunnen slapen, ondanks het onweer? Was heftig hè?! Nou, ik heb slechts een klein oogje dicht gedaan, want naast al het gedonder, ging mijn wekker om half vier af. In de ochtend of beter gezegd, midden in de nacht. 😬
Als het goed is, zijn wij (team HandbikeBattle) ‘as we speak’ onderweg naar Oostenrijk, als jij deze blog leest onder het genot van een kopje koffie. Of thee. Deze weken zijn wij als organisatie druk met de laatste voorbereidingen voor de Battle-week. De energieke battle-song ‘New religion‘ van Bebe Rexha & Faithless en een boodschap van ambassadeur Jetze Plat heb ik op de socials gedropt, de belangrijke info gedeeld op onze website en het persbericht geschreven en rondgestuurd. De Whatsapp groepen zijn aangemaakt voor zowel de teams als de individuele deelnemers, om de lijntjes kort te houden en is er een filmpje gemaakt voor in de lift van het hotel. Zo kunnen we belangrijke mededelingen direct onder de aandacht brengen.

Afgelopen jaar keek ik enorm uit naar mijn Oostenrijkse avontuur, al was ik ook behoorlijk gespannen.

Zou ik die berg kunnen overwinnen, of overwint de berg mij? Ik was één brok onzekerheid met een flinke dosis trainingsuren in de armen, wilskracht en doorzettingsvermogen. Nu staan de nieuwe en ervaren deelnemers te trappelen voor vertrek, waarschijnlijk met net zoveel adrenaline als ik vorig jaar. Donderdag einde middag hebben mijn roomy Sandra en ik, samen met familie en vrienden van de HelioHeroes, het team symbolisch uitgezwaaid. Niet met koffie, maar een lekker wijntje. Onder groot applaus reden zij door de gangen Heliomare uit. Tot ziens in Oostenrijk toppers!

Grappig dat ik het nu van de andere kant beleef, maar jeuken doet het wel. Het blijft een fantastische ervaring. Het is niet voor niks dat ik met regelmaat getraind heb met mijn fietsmaatje Bart, die voor de tweede keer meedoet. Ik word daar gewoon blij van. En fit! Dus ja, ook ik kijk er nu weer enorm naar uit en ben vooral heel benieuwd hoe het zal zijn in mijn rol als communicatietijger. De spanning zit hem natuurlijk in het feit dat ik mijn hoogzwangere schoondochter en zoonlief achterlaat, in de hoop dat mijn kleinzoon nog lekker even bij zijn mammie blijft om groot en sterk te groeien voordat hij gezond en wel op deze wereld komt. En oma klaarstaat om hem met open armen te ontvangen… 🩵

Inpakstress? Welnee!

Van vorig jaar weet ik nog dat ik een koffer vol schone en ongedragen kleding weer mee naar huis nam. Overdag liepen (of rolden) we in sportkleding en in de avond droegen we de paarse polo van de HelioHeroes. Elk team had zo zijn eigen herkenbare outfit, wat niet alleen praktisch was, maar ook zorgde voor een sterk teamgevoel. Al mijn leuke jurkjes en hippe schoen(en) heb ik niet eens gedragen. Met die ervaring in mijn achterhoofd vroeg ik mijn teamgenoten dit jaar wat hun advies was over wat je wel en vooral niet moet meenemen. Het antwoord was simpel: we dragen de hele week onze Battle-shirts, behalve op de Uniek Sporten / Fonds Gehandicaptensport feestavond, daar is het thema – hoe kan het ook anders – Oranje. Ik kan je vertellen, dat scheelde een hoop inpakstress.

Wel super fijn is dat mijn tijdelijke e-handbike in de bus van de organisatie paste en ik dus daar ook een rondje in de bergen kan gaan fietsen, als er tijd over is natuurlijk. Nu al zin in!

Wij zijn dus zaterdagochtend in alle vroegte vetrokken en kunnen als het verkeer meezit, Nederland zien voetballen op de Oostenrijkse TV. De teams arriveren op zondag aan het einde van de middag en dan gaat het feest beginnen. Wij zijn er klaar voor, so let’s go!

Nespresso

What else? Nou… heb je even?!

Ben jij eigenlijk een koffieleut? Nou, ik wel en daarom start ik elke dag met twee kopjes koffie. Het liefst buiten in de tuin, maar omdat het zonnetje niet altijd hoog aan de hemel staat, vaak ook gewoon binnen aan mijn eettafel. De ene keer met zoonlief die Sim komt uitlaten, de andere keer geplakt aan mijn laptop of telefoon. Een bakske koffie drinken vind ik gewoon ‘gezellig’. Daarom drink er na de twee om de dag te starten, nog een paar. Ik zit tenslotte zowat naast mijn Nespresso apparaatje en vind dat ik het soms, na het nodige schrijfwerk, gewoon verdien.

Takenlijst:
Word wakker
Zet koffie
Drink koffie
Zet meer koffie! ☕

Tja en toen bleek dat mooie fijne Nespresso machientje ineens niet meer goed te werken. Het water druppelde letterlijk mijn kopje in, waardoor het wel heel lang duurde, als ik visite had, om iedereen te voorzien van ‘het zwarte goud’. Ontkalken zou misschien helpen, dus dat heb ik gedaan, begeleid door een YouTube instructiefilmpje. Wel zo makkelijk. Toen kwam ik er dus achter dat het ding niet een paar druppels lekte, maar zo lek was als een mandje. Er kwam water uit gaten en spleten, waar het niet uit hoort te komen. Hmmm…  🤨 Ik besloot mijn bon op te zoeken, om te kijken of dit nog binnen de garantie zou vallen. Ik had geluk, want ja dat was het geval. Ik woon hier tenslotte nog net geen twee jaar en heb het in mijn eerste week op mijn nieuwe adres aangeschaft.

‘Nespresso goedemorgen!’

Tegenwoordig is het lastig om een klantenservice aan de lijn te krijgen, wat ik soms heel frustrerend vind. Ik ben misschien toch meer van de oude stempel, dan ik wil toegeven. Het zal de leeftijd zijn. Goed, uiteindelijk is het me gelukt om de betreffende afdeling aan de lijn te krijgen, maar het gesprek liep niet zo vlotjes als verwacht.

‘Heeft u een klantnummer?, Eh ja, maar die heb ik niet bij de hand. Kunt u mijn gegevens niet checken in het systeem, vroeg ik vriendelijk. Gelukkig, dat kon ze en zo had ze mijn gegevens in beeld. ‘Wij moeten een twee-stapsverificatie doen, om te kijken of u bent, wie u zegt dat u bent en dan heb ik een klantnummer nodig‘, hoorde ik de dame zeggen. ‘Ja zeg ik net, die weet ik niet te vinden, maar dat staat toch in het systeem?’ Na wat gesteggel en suggesties van mij kant, om mijn identiteit te controleren, zei ze doodleuk: ‘Sorry mevrouw, dan kan ik u niet verder helpen. U kunt beste een nieuw account aanmaken en dan terugbellen.’ Zij wenste mij een fijne dag. Ik haar niet. 🤭 Licht geïrriteerd hing ik op en begon met het aanmaken van een nieuw account. Begrijpen waarom deed ik niet. Nadat ik alle velden had ingevuld en er een klantnummer in beeld verscheen, belde ik terug en ging ik zoals eerder de wachtrij in.

‘Nespresso goedemorgen’, zei dezelfde stem als daarvoor.

Waar ik de draad weer op wilde pakken, liet zij hem liggen, want ik kon het verhaal opnieuw vertellen. Maar nu kwam ik goed beslagen ten ijs, want ik had een klantnummer! Ze ging meekijken en vroeg opnieuw wat er aan de hand was en of ik de vragen & antwoorden lijst op site wel goed bestudeerd had? Eh ja, maar een lekkage kan ik zelf niet oplossen. De dame was erg onvriendelijk, die zit duidelijk niet op de juiste plek daar. Ik zal je de details besparen, maar het was een stroef gesprek, waar ik geen voet aan de grond kreeg. ‘Ik zet u door met de technische dienst‘. En zo werd ik afgewimpeld en doorgezet, terwijl ik een afspraak wilde maken om het apparaat op te laten halen voor reparatie. Na enige tijd wachten kreeg ik een man aan de lijn. Ben je bijgepraat vroeg ik? Nee, dat was hij niet. Ik kon mijn onvrede over de gang van zaken niet onder stoelen of banken steken en ventileerde dan maar meteen ook, dat ik not amused was over de collega die mij geholpen had. ‘Ik heb de hele ochtend al gedoe met haar’ zei hij in vertrouwen, toen hij haar naam hoorde. Er bleek van alles mis te gaan daar. Nou, vertel mij wat!

Uiteindelijk werd er een afspraak ingepland voor het ophalen van mijn Nespresso apparaatje. Ik was tevreden. Dacht ik.

Die bewuste afgesproken ochtend heb ik braaf thuis zitten wachten, maar geen koffiemachine-koerier gezien. Aan het einde van de dag nog niemand, dus hing ik weer in de telefoon. ‘Nespresso, goedemiddag‘, zei de dame aan de andere kant van de lijn. Herkende ik nou haar stem en accent? 🤔 In het kort vertelde ik dat mijn apparaat niet was opgehaald en of zij de status voor mij had. ‘Wat is klantnummer? En uw postcode en huisnummer?‘, toen ik dat netjes had aangegeven zegt ze ‘Maar mevrouw, u heeft twee accounts, daar is het mis gegaan’. Ja duh, ik MOEST van uw collega een nieuw account aanmaken, anders kon zij mij niet verder helpen. Het stoom kwam uit mijn oren. Deze dame was gelukkig iets oplossingsgerichter, bood haar excuses aan en maakte een nieuwe afspraak. ‘Heeft u voor mij toevallig een vervangend apparaatje’, vroeg ik hoopvol, want hoe kom ik anders die dagen door? ‘Nee mevrouw, dat hebben we niet.‘ Kak!

Lichte paniek, een hele week of langer zonder koffie. Hoe overleef ik dat?

Deze keer ging het wel goed met de afspraak en kwam een nette jongeman aan de deur om mijn ‘lekke’ machientje op te halen. Daar zat ik dan zonder koffie. Met een kop thee. Ook lekker hoor, maar niet hetzelfde. Bij een rondje navragen bleek Sven mijn held, nog een reserve apparaatje te hebben staan. De kleinste Nespresso machine die er is, maar hé; hij zet dezelfde koffie! Ik heb dus maar een paar dagen zonder gezeten. De ontwenningsverschijnselen kon ik meteen weer de kop in drukken. Inmiddels is mijn eigen apparaat weer netjes hersteld en terug gebracht. Heerlijk!

Life begins after coffee. 😀

Het meest bijzondere vind ik wel, dat je doodgegooid wordt met enquêtes over de service of een product, zo ook in dit geval. Bij elk contactmoment, kreeg ik die vraag, waarop ik volmondig ‘ja’ zei. Vraag me niet hoe het kan, maar de enquête heb ik nooit ontvangen… De doos! 🤨

Prothese

Mijn prothese Leggy wordt van stal gehaald.

Hoe lang het geleden is dat ik met mijn prothese heb gelopen, durf ik bijna niet te zeggen. Lang. Heel lang, terwijl ik indertijd mijn arts, die voorspeld had dat mijn kunstbeen in de hoek van de kamer zou eindigen, het tegendeel wilde bewijzen. Hij heeft gelijk gekregen. Leggy staat al een hele tijd werkeloos in de hoek van mijn slaapkamer. Zo zonde en wat zou ik graag weer eens lopen. Die vraag krijg ik trouwens ook regelmatig. Waarom ik geen prothese draag. Waarop ik altijd een soort gevoel krijg dat ik verdedigend moet uitleggen, waarom het been voor mij niet werkt, hoe graag ik het ook zou willen. De prothese draag ik met een korset, heeft een mechanische heup, een elektrische knie en een flexibele enkel. Het dragen doet pijn, omdat het been precies drukt op de amputatie plek en het trekt mij leeg aan energie. Daarbij moet ik alsnog met twee krukken lopen. Maar… ook hier geldt, tijden veranderen en de ontwikkelingen hieromtrent gaan door.

Lopen met mijn prothese als onderdeel van mijn fysio-training, daar zie ik wel wat in.

Nu kwam mijn fysio met het idee, om Leggy weer eens van stal te halen, om als onderdeel aan mijn fysiotraining toe te voegen. Dus voordat ik aan de slag ga met gewichten, buik- en evenwichtsoefeningen, kleine stukjes in de oefenzaal te lopen. Eigenlijk in de hoop dat het ook een positief effect heeft op de pijn in mijn onderrug. Het is de moeite van het proberen waard, dus stuurde ik een appje naar mijn prothesemaker van Livit in Heliomare. Die belde dus binnen no time terug, hoorde mijn verhaal aan en maakte een afspraak om langs te komen. Over service gesproken. Zo kan het dus ook. Het korset is door het stilstaan natuurlijk helemaal vervormd en verhard. Een week later reed ik met Leggy op de bijrijdersstoel naar Wijk aan Zee. Onder het genot van, jawel, een bakkie koffie, hebben we het nodige besproken.

Ergens in juli gaan we aan de slag met het maken van een nieuw korset, middels een gipsafdruk en zal mijn been klaar gemaakt worden voor de eerste stapjes na jaren. De 5 km zal ik nooit meer lopen, maar in het beste en mooiste geval zou er misschien als oma, toch een piepklein rondje met de kinderwagen inzitten. Dat zou toch fantastisch zijn?

Oostenrijk, here we come!

Goed, wij gaan nu heerlijk genieten van alles wat de HandbikeBattle brengt in het prachtige Kaunertal in Oostenrijk. Je kunt ons volgen via:
📍 Website: www.handbikebattle.nl
📍 Facebook: www.facebook.nl/HandbikeBattle
📍 Instagram: www.instagram.com/HandbikeBattle/
📍 Livestream finish: https://live.handbikebattle.nl/
Let op: de livestream is afhankelijk van de wifi-verbinding op de berg.

Bis bald! Tschüss!!

Spreuk van de week

Onthoud dat je van
onschatbare waarde bent.
Simpelweg omdat jij jij bent.
Koester en vier jezelf. 💖
#voorpositiviteit.nl