Don’t shoot what it looks like. Shoot what it feels like.

Margriet Magazine 

Bikini vibes.

Eerlijk zeggen…! Zou jij ooit in bikini (of voor de mannen onder ons in zwembroek) in een blad willen of durven staan? Nou, die vraag werd mij via via gesteld. Of ik er voor open stond om in bikini te shinen in de rubriek ’trots op mijn lijf’ van het welbekende damestijdschrift Margriet. Als je mij een jaar eerder had gevraagd had ik meteen gezegd ‘mij niet bellen’, maar ja, tijden veranderen en ik vind het ook belangrijk een soort statement te maken. Dat je er nog steeds toe doet, ook als je er anders uitziet omdat het leven je getekend heeft. Met een (on)zichtbare beperking, veel, weinig of geen haar of een kilootje meer of minder.

Het klinkt misschien zoetsappig, maar iedereen (of nou ja, bijna iedereen 😉) is mooi zoals hij of zij is, toch?

Het is niet zo dat als ze je vragen, dat je dan ook meteen ‘gekozen’ wordt voor de shoot, dat bepaalt de redactie samen met de hoofdredacteur. Ze benaderen meerdere mensen, zodat ze de keuze hebben om de rubriek zo divers mogelijk invulling te geven. Drie dagen na het eerste contact, kreeg ik een berichtje dat ze voor mij en een viertal andere dames hadden gekozen. Oeps…nu kon ik niet meer terug. Het interview werd ingepland en maand later mocht ik mijn cup- en broekmaat doorgeven.

Als we allemaal op Sylvie Meis zouden lijken….

‘De foto’s worden op het strand gemaakt met visagie en styling’, zag ik op de app verschijnen.

Kijk, daar werd ik meteen blij van. Dat heb ik al een paar keer mogen ervaren als eenbenige en dat vind ik echt leuk. Heerlijk als mensen je een beetje in de watten leggen, aan je plukken en je mooi maken. Oké, ik ga ervoor, maar… er is wel een ‘maar’, zei ik vastberaden. Mezelf blootgeven oké, maar tot een bepaalde hoogte. Ik kan namelijk geen bikinibroekje dragen, omdat de rechterkant ontbreekt. Zelf draag ik op het strand vaak een tennisrokje (ook niet super hip) en liet weten open te staan voor leuke suggesties. Ze beloofden dat het helemaal goed zou komen. Het was voor hen belangrijk dat ik mij er comfortabel bij zou voelen en daar had ik het volste vertrouwen in.

Zomers.

Er werden twee dagen in de agenda’s van de deelnemers ‘gereserveerd’, want de fotoshoot zou op het strand plaatsvinden en was toch wel afhankelijk van het weer. We hadden mazzel, want precies die dagen ( 1 en 2 mei) waren de weersvoorspelling zomers. Er kwam een go voor de vrijdag en er werd een ‘callsheet’ meegestuurd. Daar staat precies op hoe de dag verloopt. Hoe laat je op de locatie verwacht wordt, hoeveel tijd ze denken nodig te hebben, dat je zelf ook een setje mee moet nemen voor het geval dat en dat je zonder make-up moet verschijnen. Omdat het één van de eerste zomerse dagen was van het jaar, kregen we de tip met de trein te komen, omdat er grote drukte verwacht werd. Voor deze ’thuiswedstrijd’ stapte ik natuurlijk op de handbike. Muziekje aan en gaan.

Een tikkeltje gespannen.

Zenuwachtig was ik niet, licht gespannen zeker wel. Ik sta tenslotte niet dagelijks in bikini voor de camera. Ik heb de eerste zonnige dagen van het jaar altijd moeite een kort rokje of jurkje te dragen, omdat mijn ene been dan zo enorm zichtbaar is. Ik verschuil mij liever in een zwarte legging of maillot, (lekker veilig) zodat het niet teveel in het oog springt. Tenminste, dat denk ik dan. Daarbij had ik geen idee wat ik kon verwachten, maar eenmaal aangekomen bij Tent 6, werd ik hartelijk ontvangen door het team van Margriet en meteen op mijn gemak gesteld. Het eerste ‘model’ was al prachtig opgemaakt en had een hele mooie bikini aan en ging met het team van de fotograaf het strand op om te shooten. Blijkbaar deed ze het zo goed, want binnen no time waren ze al weer terug.

Mijn voorgangster was een natuurtalent! Nu ik nog…

Aan alles werd gedacht, want zodra ik in de visagie-stoel plaatsnam, moest alles wat op de huid drukte (sokken, BH, tailleband, manchetten) en dus een afdruk kon achterlaten, los gemaakt worden. Ons lijf moest kreukelvrij zijn. Grappig hè?
Zelf gebruik ik niet zoveel make up, al zal ik niet vaak zonder mascara of lippenstift de deur uitgaan. De visagiste had een hele tafel vol liggen en heeft voor mijn gevoel ook alles gebruikt. Een smeerseltje hier, een poedertje daar, je kent het wel. Toch knap dat ze je zo weten op te maken, dat je eigenlijk niet ziet dat je dicht geplamuurd zit. Heel naturel, mooi!

Ook mijn haren werden in de krul gezet. Nu was toevallig de thuiskapper die week bij mij geweest, dus de uitgroei en grijze haren waren weggewerkt, maar mijn lokken waren net iets te kort om ze riant naar buiten te föhnen. Het was een fijn mens, waarbij ik tijdens ‘de visagie’ mijn verhaal in een notendop deelde en een heel mooi gesprek voerde. Daar bleek maar weer dat iedereen een bijzonder verhaal met zich meeneemt.

De styliste kwam aan met een setje in precies die kleur die ik de avond ervoor in mijn hoofd had. Toeval?

Aangezien mijn huid nog een beetje gebruind was van de Spaanse zon, zou deze bikini wel mooi kunnen uitpakken. Achter een barretje werd een stoel gezet, zodat ik mij zittend kon omkleden. Het setje paste en het was een schot in de roos. Ik voelde mij, nou ja, gewoon, mooi. De complimentjes vlogen om mijn oren en heel eerlijk, is dat best wel eens lekker. Resultaat: ik straalde! De fotografe had al een plekje uitgezocht waar ze wilde fotograferen. De styliste, visagiste en de redacteur die mij had geïnterviewd, liepen mee en toen ik eenmaal met mijn blote voetje in het zand stond, volgde ik als een waar model de aanwijzingen van de professionals. ‘Goed zo… kijk maar recht vooruit… en nu ín de camera. Heel mooi! Haal je hand eens door je haar… perfect zo!’ Na een klein half uurtje was het klaar.

It’s a wrap! Niets meer aan doen!

Helaas mag ik geen foto’s van the making off delen, totdat het blad verschenen is. Geen idee wat het resultaat is en welke foto ze uiteindelijk kiezen, maar 6 Juli ligt Margriet nr. 28 in de schappen en zullen we het weten!

Fotoshoot FGS

I’m not special, I’m just a limited edition.

En dit was niet de enige shoot deze maand. Voor het jaarverslag van Fonds Gehandicaptensport (FGS) werd ik geïnterviewd door parawatcher Robin Wubben. Waarom ze bij mij uitkwamen? Omdat het thema 50 jaar FGS was met de belangrijke pijlers van de Benefiet avond waaraan ik heb meegewerkt en de HandbikeBattle. Het was een heel fijn gesprek en het uitgewerkte verslag was indrukweekend. Ik vind het altijd knap dat mensen van een heel groot verhaal, de essentie weten te vangen. Het leuke was dat ook hier een fotoshoot onderdeel van was. Deze keer geen visagie en styling hoor, gewoon puur als mezelf in en rondom mijn huis. En laat ik nou net die ochtend een zomer sample-sale bezocht hebben in de Waardepolder. Resultaat: geslaagd! Nieuwe outfits in de pocket. Eh…kast!

Er zijn maar liefst zeven verschillende foto’s gemaakt en die heb ik allemaal in een andere outfit kunnen doen. Kwam dat even lekker uit! De fotografe stelde mij enorm op mijn gemak, nam alle tijd en vond het heel belangrijk dat ik tevreden was met het resultaat. Ook hier helaas nog geen beelden die ik mag delen, maar dat komt vast wel een keer. Glitter & glamour, ik kan er wel aan wennen!

Pijnpoli LUMC

‘Onze artsen bestrijden acute pijn, pijn na een operatie, pijn bij kanker en chronische pijn,

Maar helaas is het leven niet alleen maar glitter & glamour, want na al die leuke shoots, moest ik ook gewoon weer over tot de orde van de dag. Er stond een afspraak bij de pijnpoli gepland, om een soort blokkade te zetten in mijn onderrug tegen die verdomde rugpijn. Pijn is niet alleen heel vervelend, het belemmerd je fysiek en maakt je mentaal ook aan het wankelen. Geen idee wat ik van de behandeling kon verwachten en omdat er van alles aan de hand is met mijn onderrug (scoliose, osteoporose, oude breukjes in de wervels en zo), vond ik het best spannend. Lynn vroeg nog of ze mee moest gaan, maar stoer wimpelde ik dat af.

Komt wel goed schatje, zei ik zelfverzekerd.

Zo vertrok ik op tijd naar Leiden, parkeerde mijn auto – na tien minuten wachten op een plekje op de overvolle invalideparkeerplaats 🙄 –  haalde mijn rolstoel uit de auto en rolde de centrale hal van het LUMC binnen. Nadat ik was aangemeld moest ik ‘Route 170’ volgen. Bij de receptie werd verzocht een kaartje in te vullen met contactgegevens van degene die zij na de behandeling konden bellen. ‘Eh, ik ben alleen‘, zei ik wat onzeker kijkend. Oké, in dat geval mocht ik het kaartje teruggeven en plaatsnemen bij de roze banken. Het viel me op dat iedereen die gehaald werd, begeleid werd door een verpleegkundige in OK kleding. Hmmm, vreemd. Toen mijn naam genoemd werd, rolde ik richting de klapdeur achter een aardige verpleegkundige aan en kwam in een zaal voor dagbehandelingen.

Er stond een bed voor mij klaar met zo’n blauw OK-kleed. Slik.

Een beetje overrompeld vroeg ik wat de bedoeling was. Ik dacht een prik te halen en weer meteen naar huis te kunnen, maar zo ging het niet. De vraag was überhaupt of ik geholpen kon worden, omdat ik niemand had die mij naar huis kon rijden. Eerlijk gezegd had ik het liefst rechtsomkeer gemaakt, maar besloot Lynn even te peilen of ze eventueel met de trein naar Leiden kon komen. Even later kwamen de artsen overleggen en vertelden dat als ik langer zou blijven om ‘bij te komen’ ik misschien wel zelf naar huis kon rijden. En zo appte ik Lynn ‘denk dat het niet nodig is hoor!’.

In mijn blauwe outfit werd ik met bed en al naar een OK ruimte gereden.

De spanning liep op. Het zag er best heel serieus uit allemaal. ‘Naam en geboortedatum?‘ Op alle beeldschermen zag ik het beeld van mijn vergroeide wervelkolom. Duidelijk was dat ik niet goed voorbereid was. Was ik onvoldoende geïnformeerd of heb ik de brief over de behandeling niet goed gelezen? Ach, het zal beiden zijn geweest, wat maakt het uit. Ik lag daar nu en hoopte dat ze mij konden helpen. Al snel werd duidelijk dat ze niet alleen het SI gewricht zouden behandelen, maar besloten over te gaan tot een ruggenprik met o.a. verdoving- en ontstekingsremmers. Oef, doodeng. Ik ben altijd bang dat zoiets misgaat. Heb daar namelijk slechte ervaringen mee tijdens de eerste grote operatie. Toen hadden ze met een epiduraal het verkeerde been verdoofd.  Bij de aanraking van de arts aan mijn rechter (geamputeerde) kant, schoot de kramp erin en schokte mijn hele lijf. Heel naar. We moesten wachten totdat de aanval voorbij was, voordat de verdoving om te kunnen behandelen, ingespoten werd.

Mijn rug werd ontsmet, er werd een blauw kleed overheen gelegd.

In mijn hoofd moest ik alle zeilen bijzetten om een fantoomkramp te onderdrukken, want stel je voor, dat die naald door een soort spasme op een verkeerde plek zou belanden. Je hoort het al, ik was niet blij, zelfs een beetje bang en super gespannen. Lang duurde het gelukkig niet, dus toen de cocktail toegediend was, mocht ik weer overrollen naar het gewone bed. Ik slaakte een diepe zucht. Het was voorbij. Terug op de zaal brak ik, toen de verpleegkundige kwam vragen of het goed was gegaan. Tranen rolden over mijn wangen en ik verontschuldigde mij voor deze emotionele uitbarsting. Toen Lynn belde, had ze snel door dat ik niet helemaal lekker ging. ‘Mam, ik kan binnen 25 minuten bij je zijn als ik nu de trein pak‘. ‘Ja fijn‘, zei ik zachtjes.

Bloedprikken.

Het was fijn dat Lynn er was en haar dikke knuffel deed me goed. De endocrinoloog had voor volgende week een bloedonderzoek gepland, maar omdat ik er nu toch was, heb ik deze op de afdeling weten te verzetten. Zo zaten we even later bij de bloedafname en mocht een student (met toestemming hoor) mij prikken. Volgens dochterlief deed hij het goed, haha. Na een bak koffie gingen we langzaam weer naar huis. Het was een ‘laten we zeggen’ enerverende dag.

Gelukkig schijnt nu het zonnetje weer. Fijne pinksterdagen allemaal! 🌞

Spreuk van de week

Wat heerlijk.
Je staat op het punt
om één van de fijnste periodes
van je leven
in te gaan.
Geniet er lekker van.
Het goede komt jou toe. 🤗
#voorpositiviteit