It doesn’t matter where you are going, it matters who are you going with. 💖

Vorige week heb ik je al een beetje meegenomen naar onze vakantiebestemming Nerja, in het zuiden van het zonnige Spanje. Echt een super leuke badplaats. Of ik het zou bestempelen als ‘rolstoelvriendelijk’ weet ik niet, want al staat er vaak dat iets toegankelijk is, het tegenovergestelde is vaak waar. Volgens mij is er geen roller of ambassadeur toegankelijkheid aan te pas gekomen om alles even te checken. Niet dat ik mij laat weerhouden om ergens te komen hoor, je kent me hè?! 😉 Maar ja, voor Lynn was het naast vakantievieren ook een beetje mantelzorgen…

 

Vamos a la playa

Playa de Burriana

Het was prachtig weer, dus besloten we ’te voet’ naar Playa de Burriana te gaan, een kleine 2,5 km verderop. Nou, dat hebben we geweten… Al rollend via Plaza España, Balcón de Europa en allerlei kleine straatjes gingen we vrolijk de goede kant op, totdat de brede, toegankelijke wandelboulevard ineens ophield. Voor ons verscheen een trapje naar het hoger gelegen trottoir. Hmmm… lastig. Hoe gingen we dit oplossen? Een Spanjaard die ons zag twijfelen, wees gelukkig naar een helling waar we met de rolstoel omhoog zouden kunnen. Alleen… je wilt niet weten hoe steil die was. We keken elkaar dan ook wat onzeker aan, waarop hij direct opstond en spontaan aanbood om ons te helpen. Lynn liet zich echter niet kennen, ging achter mij staan en duwde mij, terwijl ik flink aanzette op de hoepels om mee te werken, naar boven. De kanjer! We vervolgden onze route, maar doordat een weg was afgesloten, moesten we ook nog een behoorlijk stukje om. Niet erg als je ‘gewoon’ kunt lopen, maar rollend…

Niet te doen! 🥵

Het is maar goed dat ik wekelijks mijn spierballen train, want anders… We kwamen bij een wandelpad dat steil omhoog liep en bij het afdalen ronduit levensgevaarlijk bleek. Als zij me daar had losgelaten, was ik zonder twijfel keihard gecrasht. Zo steil was het, dat ik tijdens het remmen op de hoepels bijna door mijn handschoenen heen brandde. We moesten echt alle zeilen bijzetten om veilig beneden te komen. De lol was eerlijk gezegd even verdwenen en ik moest flink mijn best doen om de stemming erin te houden. 😬
Het uitzicht was er prachtig hoor, maar toen we eenmaal beneden bij het strand waren aangekomen, dacht ik alleen maar ‘dit nooit weer’. Ik houd zeker van een uitdaging, maar het moet wel leuk blijven. Na deze ervaring streken we neer op een zonnebedje en genoten we van een ontbijtje en vers kopje koffie op het strand. Al het gedoe van daarvoor, verdween als sneeuw voor de zon. Life is good!

Ayo Beach Bar.

Voor een lunchplek bekeken we de tips op Tripadvisor en kwamen uit bij ‘chiringuito Ayo’, die bekend staat om de lekkerste Paella, die bereid wordt in een gigantische paellapan boven het haardvuur. Het was echt zo’n typisch Spaanse tent met witte tafels en plastic stoelen, waar je met je voetje(s) in het zand zat. Ik hou ervan. We bestelden een Ayo salade en twee bordjes paella, die recht uit de pan kwamen en binnen no-time op tafel stonden. We hebben echt heerlijk gegeten! Het grappig was dat we die week met mijn vriendinneke Lonneke en haar man Greg (die sinds kort verhuisd zijn naar zuid Spanje) hadden afgesproken om samen ergens te lunchen en zonder het te weten, opperde ook zij deze toko. We hebben er dus niet één, maar twee keer gegeten.

Het weerzien met Lonneke – mijn fysio maatje – was echt super leuk.

We hebben uitgebreid gekletst, lekker gegeten, gedronken en gelachen. Zo kreeg ons Lynn halverwege de lunch ineens een briefje van een ober. Ze opende het papiertje, waarop geschreven stond hoe mooi en leuk ze wel niet was. Afzender; unknown. Vijf minuten later kreeg ze een groot glas Sangria aangeboden. Hiermee viel de stille aanbidder door de mand. Het was de barman.😁  Toen we eenmaal buiten wat foto’s met elkaar aan het maken waren, kreeg Lynn een tweede briefje in haar hand geduwd van een collega serveerster met… zijn telefoonnummer erop. Wij kwamen niet meer bij van het lachen. Het was net de kleuterschool. Hoe volwassen hij ook was, naar haar toe stappen durfde hij blijkbaar niet. We hebben bij het weggaan heel hard gezwaaid en hij zwaaide vrolijk terug, waarschijnlijk in de hoop op een mooi vervolg. Nou, ik kan je vertellen dat we niet nog een keertje daar zijn geweest om een hapje te eten. Lynn had haar buikje er wel vol van. 😉

¿Puede enviarme un taxi? Llevo una silla de ruedas manual.

Na een heerlijke stranddag bestelde Lynn een Uber terug. We hoefden niet lang te wachten, maar… de rolstoel was een dingetje. Hebben we heel dat ding uit elkaar gehaald, paste die niet in de kofferbak. We hadden mazzel, dat de man ons goed gezind was en het vastframe op de achterbank knalde. De rest van de spullen en de twee Loopwheels gingen wel achterin. Binnen vijf minuten waren we terug bij het hotel. Huh? Zijn we zo dichtbij? Wij hadden in de ochtend een heuse wereldreis gemaakt. Nou ja, gemak dient de mens, dus vanaf die dag namen we gewoon lekker een taxi, het was tenslotte vakantie. Of het altijd goed ging? Nope. We hebben regelmatig de hele stoel ontleed, om tot de conclusie te komen dat hij toch niet in de taxi paste. Ondanks dat ik duidelijk had aangegeven een rolstoel mee te nemen. Tja en vervolgens lieten ze ons dan met ‘het bouwpakket van de rolstoel’ achter en riepen een collega op met een grotere auto. Moesten we alleen wel ‘un momento’ wachten…

Tja, het was af en toe een gehannes, maar dan kom je wel ergens! 😉

Zo bedachten we op een ochtend dat we het er toch op wilden wagen om op Playa Calahonda te komen. Een klein, charmant strandje gelegen onder het Balcón de Europa in het centrum van Nerja. Op 450 meter, loopafstand dus. Tijdens ons ontbijt op het plein bedachten we een plannetje, hoe daar te komen met de rolstoel. Eigenlijk was het strandje slechts bereikbaar via een grote trap. Dat was voor ons geen doen. We wilden proberen om via het hotel te gaan, die aan het eind van het ‘Balcon’ lag. Zij hadden vast een lift, waarmee we een verdieping lager konden komen. Zo gezegd, zo gedaan. Op het terras sprak ik in mijn beste Spaans de schoonmaakster aan met de vraag of er een lift was. Een lift was er zeker, maar zij durfde geen antwoord te geven op de vraag of we daar gebruik van mochten maken en verwees ons door naar de receptie.

‘Buenas! Nos gustaría mucho ir a Playa Calahonda, pero como estoy en silla de ruedas, no es posible. ¿Podemos usar el ascensor?

De receptionist keek ons even aarzelend aan en zei eigenlijk vrij snel dat het akkoord was. Yes! Hij opende de toegang tot de hotelkamers en de lift. Blij gingen we naar beneden, waar we uit kwamen bij een privéstrandje van het hotel. Even twijfelden we of we hier niet stiekem zouden blijven hangen, wel zo makkelijk, maar nee, de uitdaging riep. Ik stapte uit de rolstoel, om de hoge drempel naar het wandelpad met krukken te doen, terwijl Lynn de rolstoel achter zich aantrok. Daarna ging zij eerst de route verkennen. Nee, wij zijn niet voor één gat te vangen! 😜 Het zou gaan om twee grote trappen van een tree of vijf, zes en vanaf daar zou het vlak en dus rolstoeltoegankelijk zijn. Voorzichtig sprong ik tree voor tree naar boven en sleepte Lynn ondertussen de rolstoel de trappen op.

Het zweet stond op haar voorhoofd, maar er was geen voorbijganger die überhaupt aanbod om het arme kind een handje te helpen.

Ze verklaarden ons waarschijnlijk voor ‘knettergek’ toen ze ons bezig zagen en geef ze eens ongelijk. Maar het was het meer dan waard, want het was een prachtige boulevard langs rotsen met blauwe wateren. Aangekomen op het strand, parkeerden we de rolstoel naast de boten en zochten een lekker plekje. In het zand, want er was geen strandbed te huur. En ook geen parasol. We hebben het een paar uurtjes volgehouden, maar ondanks een frisse duik, werd het ons toch te heet. Tja en toen moesten we dat hele stuk ook nog terug… Springend, rollend en sjorrend aan de rolstoel. Trap op, trap af en via de lift van het hotel weer naar boven. Puf puf…  🥵

Frigiliana

De favoriet van de vele witte dorpjes die Andalusië rijk is.

In de middag gingen we met de taxi naar het dorpje Frigiliana, De chauffeur waarschuwde mij al, dat het met de rolstoel eigenlijk een onmogelijke opgave zou zijn, maar dat had ik natuurlijk al gelezen. Het oude centrum is namelijk een doolhof van smalle, steile straatjes, geplaveid met kleine keien in mozaïekvormen. Niet echt rolstoelvriendelijk, laat staan toegankelijk. Toch wilde ik het met eigen ogen zien. We hadden mazzel dat het niet heel erg druk was, waardoor we zelfs een ritje met het treintje konden maken, door het nieuwere gedeelte van het dorp. Je weet wel, zo’n treintje voor oude van dagen en kinderen. De ‘machinist’ gooide zelfs mijn rolstoel op een bankje, zodat ik deze niet onbeheerd achter hoefde te laten. Lief. Het was een leuk ritje en zo had ik toch iets van het dorp gezien zonder moeite te doen.

Prachtige witte huizen met blauwe of groene kozijnen wisselen elkaar af, versierd met bloempotten vol geraniums, bougainville en cactussen.

Het eerste stukje naar het oude centrum deed ik op krukken, want rollend zou het nog pittiger zijn. Op het hoekje zat een leuk barretje, waar ik besloot even te blijven hangen, zodat Lynn het dorp kon verkennen en zou kunnen kijken waar ik wel of niet zou kunnen komen. Het zag er wel een beetje sneu uit, maar ik genoot van het zonnetje en hoopte nog iets van het idyllische plaatsje te kunnen zien. Lynn kwam terug en vertelde meteen dat het voor mij geen doen was. Te hoog, te steil, te veel trappen. Heel jammer, maar ik legde mij erbij neer. Was stiekem best een beetje trots op mezelf, omdat ik eigenwijs ben en eigenlijk altijd de uitdaging wel aanga. Deze keer koos ik eieren voor mijn geld. En een wijntje met tapas! 😉

Malaga

Met het OV en rolstoel naar Malaga Stad.

Vaak huren we een auto op vakantie, deze keer deden we het anders. We gingen met de bus naar Malaga. Geen gedoe met GoogleMaps, parkeren en drukte op de weg. Wel met… de rolstoel. Zucht. We hadden namelijk een kaartje gekocht voor een rechtstreekse buslijn naar Malaga en aangegeven dat ik de rolstoel mee zou nemen. Toen we met een bulk toeristen stonden te wachten, werden wij uit de rij gepikt, omdat mijn stoel ingeladen moest worden. De chauffeur sjouwde samen met Lynn dat ding de bus in en kwamen vijf minuten later weer met de rolstoel naar buiten. Hij schreeuwde een beetje dat we de volgende bus moesten nemen, omdat er in zijn bus geen riemen bleken te zitten om de stoel vast te zetten. Alsof wij daar schuld aan hadden. 🙄

Oké, wij stapten dus bij de volgende bus is, die via verschillende dorpjes naar het eindstation Malaga stad zou gaan.

Ach, zo hadden we toch nog een beetje sightseeing. Malaga zelf vonden we echt super leuk. Heel toegankelijk, gezellig, vol terrasjes en winkels. We zijn even het Alcazaba (middeleeuws fort) in geweest, via de ínvalide-ingang), maar eenmaal boven bleek het eigenlijk niet toegankelijk voor rollers door drempels, kasseien, steile paden en trappen. Nou ja, we have been there, done that! De middag hebben we uitgebreid geshopt, like girls do ☺️ en lekker geluncht bij tapasbar La Tasquita. Met al mijn ‘gelul’ had ik al snel nieuwe vrienden gemaakt. Het personeel genoot zichtbaar van onze positieve energie, wat niet alleen een fotootje opleverde, maar ook een extra ‘shotje’. Salud!

Blij, blut en met volle tassen gingen we terug naar het busstation. We hadden net ons kaartje afgerekend, reed de bus voor onze neus weg…
Nou ja, dan maar terug de stad in om een ijsje te eten. Bij poging twee stonden we netjes in de rij om in te stappen, toen de chauffeur mij en de rolstoel zag en ons chagrijnig naar een andere bus stuurde. In die bus mochten we dan wel mee, maar moesten we zelf de rolstoel (snel) in het bagageruim zetten. Dat ging door de druk niet heel makkelijk, maar gelukkig kreeg Lynn deze keer wel hulp van een aardige jongeman. Ze bestaan wel hoor, hulpvaardige mensen. Ze zitten alleen niet achter het stuur van een ‘Alsa bus’.

Paniek

Oh nee, waar is mijn Iphone? 😱

Je gelooft het niet, maar ik presteerde het op de dag van vertrek voor lichte paniek te zorgen. De taxichauffeur die ons bij het strand afzette, accepteerde geen pinbetaling, waardoor ik diep in mijn buidel moest graven om wat harde euro’s te vinden. Daarna stapte ik uit en werd de rolstoel uit de kofferbak gehaald. Blij gingen we het strand op voor de laatste zonne-uurtjes. Lynn haalde koffie, terwijl de man van de zonnebedjes bij mij kwam om af te rekenen. Voor niks gaat de zon tenslotte op. Ik opende mijn tasje en wilde mijn IPhone pakken, maar hoe ik ook graaide (en zo groot is ie niet) geen telefoon. Mijn hartslag ging licht omhoog en ik vroeg de goede man even geduld te hebben, omdat ik mijn telefoon niet kon vinden. Hij zou later terugkomen.

Ondertussen haalde ik alle tassen overhoop, maar zonder resultaat. Kak!

Toen Lynn met twee heerlijke cappucinos aankwam zetten, was ik in alle staten. De koffie moest even wachten en Lynn liep meteen terug naar de plek waar we uitgestapt waren. Helaas, geen telefoon. Gelukkig hebben wij beiden ‘Zoek mijn Iphone’ gedeeld, zodat we op haar mobiel konden zien waar de mijne zich bevond. Aangezien het taxinummer in mijn telefoon stond, kon ik ook niet bellen. Wel belden we mijn nummer in de hoop dat de chauffeur het zou horen, maar geen gehoor. Snel belde ik de receptie van het hotel en legde kort uit wat er gebeurd was en vroeg of zij de taxicentrale kon bellen, met de vraag mijn telefoon naar Playa de Burriana te brengen. Ondertussen reed onze taxi met mijn mobiel rondjes door Nerja. Nou, uiteindelijk zagen we de taxi onze kant op komen, dus snelde Lynn weer naar de weg. En ja hoor, daar was mijn IPhone. Godzijdank! Zonder dat ding ben ik nergens. Jij ook niet waarschijnlijk. Wat een stress op die laatste dag. En koude koffie… 🤨

Deze gast leek verdomd veel op…

Op de luchthaven had ik, naast Danny de Munk (de echte), een look-a-like van Tim Hofman gespot. En wat bleek? Die gast kwam naast mij in het vliegtuig zitten. Op het moment dat onze blikken elkaar kruisten zag ik dat het geen look-a-like was, maar de enige echte. Grappig.
Lynn zat bij het raam en ik in het midden en ja toen moesten wij dus plassen… Zachtjes tikte ik Tim op zijn schouder, met de vraag of wij er ‘even’ langs mochten. Vriendelijk stond hij op en maakte ruimte, zodat wij konden passeren. Net voordat ik weer wilde gaan zitten, zegt hij ‘Wat heb jij gedaan?‘ en keek vragend naar mijn krukken. Grappend zei ik ‘nou, heb je even?‘ en dat mondde uit in een heel mooi en bijzonder open gesprek. En een wijntje. Het allermooiste was nog wel dat hij mij maar liefst acht jaar jonger schatte, mijn dag kon niet meer stuk! ☺️ En de tijd…die vloog letterlijk voorbij. Voor we het wisten landden we op Schiphol Airport.
Home sweet home!

Tips.

Oké hier nog wat leuke tips in Nerja, mocht je ooit die kant op gaan;
Hotel La Puerta de Nerja, super ligging, mooi, fijn en schoon hotel;
Restaurant 34 beetje luxe, maar heel gezellig en je kunt buiten zitten met een geweldig uitzicht;
Restaurant Jamoneria, voor de heerlijkste kaasjes en hammetjes;
La Tasquita, heerlijke tapastent in Malaga;
Frigiliana, super leuk dorpje. Als je kunt lopen…;
Malaga stad, om lekker te shoppen!
Boek: Een leven op wielen van Claudia Stinne (ik heb dat boek gekregen van FGS en het verhaal raakt vanaf de eerste bladzijde).

Wil je even meegenieten van onze vakantiekiekjes, klik dan hier. De muziek moet je er zelf even bij bedenken.

Koningsdag

Verstopping.

En van de vakantie hobbelden we door naar Koningsdag. Deze dag begon iets anders dan verwacht, namelijk met een verstopping van het toilet. Heb ik weer! 🙄 Bij het doorspoelen liep de hele pot vol water, maar stopte godzijdank net op het randje. Wat nu? Een wc-ontstopper had ik niet, dus ik snelde op de fiets naar de Karwei even verderop. Ik had dat ding al in mijn handen, toen ik besloot toch even advies te vragen. Een medewerker wist mij te vertellen, dat zo’n plopper totaal niet werkt en dat ik iets anders moest gebruiken en gaf mij een doos van HG met twee flesjes erin. Ik rekende netjes af en ging thuis de gebruiksaanwijzing lezen om aan de slag te gaan. Wat denk je? Is dat middel bedoeld voor de keuken! Helemaal niet voor een verstopte WC. Grrrrr. Ik vertrouwde die man volledig op zijn kennis, daarom had ik mijn leesbril niet opgezet om mee te lezen. Suf! Met een fijne hulplijn kwam het gelukkig toch nog goed, waardoor ik in de middag toch nog kon proosten op onze ‘Lex’.

In mijn volgende blog (anders loopt deze ook nog over, als hij dat al niet doet 😬) vertel ik je alles over mijn bezoek aan een ‘zomer sample-sale’ (ben enorm geslaagd, oeps!🤭), de pijnpoli (iets minder leuk) én niet één, maar twee fotoshoots, waarvan er eentje wel heel spannend was. Oh ja, en mijn remkabel is ook weer eens afgebroken… 🙄 Houdoe!

Spreuk van de week

Soms zijn we zo bezig met
het leven van morgen dat
we vergeten vandaag
de dag te plukken.
Geniet vandaag!
#voorpositiviteit