Het mooiste uitzicht komt na de zwaarste klim.

En dat is echt zo! Afgelopen zomer heb ik meegedaan aan de HandbikeBattle en dat heeft mij veel gebracht. Niet alleen spierballen, maar ook innerlijke kracht. Ik heb mezelf overwonnen én overtroffen. Alle ballast die ik meezeulde van mij afgegooid. Letterlijk en figuurlijk. Iets gedaan wat ik voor onmogelijk hield. Het was een mooi traject en een hele bijzondere ervaring. Omdat ik iedereen die in zo’n zelfde situatie zit deze beleving gun, zet ik mijn communicatie skills nu achter de schermen in voor dit geweldige evenement.

Toegankelijkheid is de norm, ontoegankelijkheid de uitzondering.

Vanaf nu ben ik 100% ambassadeur van het Kaunertal in Oostenrijk. Niet omdat ik gevraagd ben, maar gewoon omdat ik het nogmaals heb mogen ervaren. Afgelopen weekend zijn we met de organisatie van de HandbikeBattle op werkbezoek geweest. Voor mij was alles nieuw, dus best een beetje spannend. Hoe lig ik in de groep die al jaren samenwerkt, wat gaan we doen en wat wordt er van mij verwacht. Een ding staat vast: toegankelijkheid staat hier hoog in het vaandel. Dit maakt dat je je echt welkom en gezien voelt. En als je het woord ‘HandbikeBattle’ laat vallen, gaan alle deuren open en zie je een glimlach verschijnen op de gezichten. Wij zijn niet alleen blij met de ontdekking van ‘onze berg’ in het Kaunertal, nee het Kaunertal is ook heel blij en dankbaar dat zij het podium mogen zijn voor de jaarlijks terugkerende handbikewedstrijd.

Kaunertal Oostenrijk

Het strijdtoneel van de HandbikeBattle.

‘Ils, ik pik je om 04.15 uur op, red je dat?’ appte Mechteld, één van de bedenkers van de handbikewedstrijd. Natuurlijk! Het is een kwestie van de wekker zetten en op tijd naar bed. Nou ben ik meestal een late vogel, maar omdat ik Sven de nacht daarvoor van Schiphol had gehaald, was ik moe genoeg om tijdig mijn mandje in te duiken. We zouden met vieren samen rijden, dus het verzoek was om niet teveel bagage mee te nemen. Hmmm… die vond ik lastig, want ja, ik neem al snel veel zooi met me mee. Rolstoel, krukken, twee (zit)kussens, een reiskoffertje en een rugtas. Oeps. Hoopte maar dat de anderen het met minder konden doen. We wisten dat het buiten winters was, maar binnen het hotel waarschijnlijk tropisch. Het advies luidde dan ook; ‘ zorg voor laagjes’, zodat je altijd makkelijk iets aan of uit kunt trekken. En dat resulteerde in… een overvolle koffer.

Toen ik midden in de nacht klaar stond voor vertrek, hoorde ik buiten stemmen en opende de deur.

Zonder dat ik er erg in had, stormde Sim langs mij heen naar buiten. Gek beest, als er ook maar iets te beleven valt, is hij van de partij. Ook midden in de nacht. Enthousiast begroette hij Mechteld die inmiddels gearriveerd was en voor de deur stond. Mijn spullen werden ingeladen en nadat we Sim twee keer moesten ‘verleiden’ om terug naar binnen te gaan, vertrokken we richting Utrecht. Bij Luc vond de autowissel plaats en werden alle spullen overgeheveld. Nadat we ook Abel hadden opgehaald, reden we – bepakt en bezakt – naar Oostenrijk. Rogier, Anja en Ed reisden ook samen en zaten ons op de hielen. Luciën was al op de plaats van bestemming. Met slechts drie plaspauzes (of waren het er vier?🤔 ) kwamen we na een kleine elf uur stijf en gebroken aan bij hotel Weisseespitze in het prachtige Kaunertal. Het hotel waar we ook in juni verbleven met het team van HelioHeroes.

Eine Weisse bitte!

Na een warm welkom door het personeel, checkten we in en brachten we onze spullen naar de kamers. De meidenkamer was opgemaakt voor drie personen, maar nog altijd ruim genoeg. Het uitzicht was betoverend. Nu niet groen en kleurig, maar magisch wit. Echt prachtig. Niet veel later doken we het terras op, waar het zonnetje heerlijk scheen. We hadden ons nog maar net ingesmeerd en geproost met onze eerste Oostenrijkse rakkers, of de ‘collega’s’ kwamen het terras oplopen. Gezellig keuvelden we over de toch wel voorspoedig verlopen reis en genoten van het uitzicht op het dal en de omringende bergen. Toen het zonnetje achter de bergen was verdwenen, werd het frisser en zochten we binnen een plekje op. De vrolijke eigenaar van het hotel sloot aan en vijf minuten later tikten we met een gezamenlijk ‘prost!’ een glaasje snaps weg. Op een mooi en productief weekend!

Hotel Weisseespitze

Die pure lust am leben.

Na de borrel was er tijd om even op te frissen voor het diner. Rond half zeven schoven we aan tafel in de Jägerstube in het restaurant. Nou, die kilootjes die ik afgelopen jaar ben kwijtgeraakt door het vele trainen, zaten er nu in vier dagen weer volledig aan. Man, wat kun je daar lekker eten! ‘Een ontbijtbuffet als van een bergkoning, zoete verleidingen in de middag en een 5-gangenmenu, bereid door de chef-kok’, zo staat het op de site en zo was het ook. Wat een verwennerij! In de week van de HandbikeBattle is het avondeten iets aangepast natuurlijk, want het moet voor de teams wel betaalbaar blijven.

De wekker ging elke ochtend om 07.15 uur en om 07.30 uur lagen we met bijna het hele team in het heerlijke warme water van het buitenzwembad. Een infinity pool met een prachtig uitzicht. Daar kan ik wel aan wennen hoor! Wat een geweldige start van de dag. Aansluitend gingen de andere dames op de kamer douchen en ik bij het zwembad, waar de douche voorzien was van handgrepen én een zitje. Een kind kan de was de doen!
We hebben in het hotel de nodige overleggen gehad en gesprekken gevoerd met de eigenaren, omdat wij die bewuste week, het hele hotel afhuren. En dan nog passen niet alle deelnemende teams in één hotel.

Haus Renate

Op 1,6 km van het hotel ligt Haus Renate, waar ook een deel van de teams verblijft.

Zes van de tien appartementen in Haus Renate zijn volledig aangepast voor gasten met een beperking en rolstoelgebruikers. Met oog voor toegankelijkheid is dit voor de deelnemers ook een ideale accommodatie. Wij zijn de tweede en laatste dag een koffietje gaan drinken met de eigenaren. Super lieve mensen ook. Vrijdags scheen het zonnetje fel en was het smeren, smeren smeren om niet als een kreeft daar vandaan te komen. Grappig was trouwens dat je op de achtergrond de geluiden hoorde van de huispapegaai, die op zijn manier mee kletste. Het merendeel van de groep ging door naar een volgende afspraak, terwijl ik een rondleiding kreeg door het complex. Het is altijd handig om een beetje te weten, waar en hoe onze deelnemers gehuisvest worden. De laatste dag sneeuwde het een beetje, dus toen zaten binnen in de gemeenschappelijke ontbijtruimte voor een laatste bakkie Oostenrijks pleur. 😉

Kaunertal

Hoge bergen, grote momenten.

We hebben deze dagen hard ‘gewerkt’, want ja netwerken is ook werken, toch? 😉 We zijn bij het gemeentehuis in Feichten geweest voor de aanvraag van de evenementenvergunning. Ook spraken we met het VVV, dat de HandbikeBattle uitgebreid heeft opgenomen in hun brochure, om afspraken te maken over de communicatie rondom het event en de wegwerkzaamheden eind juni. Dat laatste was even schrikken, maar gelukkig later op een hele mooie manier opgelost. Daarnaast hebben we gesproken over het betrekken van schoolkinderen die de deelnemers elk jaar enthousiast komen aanmoedigen en nog wat andere praktische zaken. Bij de tolpoort overlegden we over het doorgaande verkeer, de ietwat aangepaste route, tijdelijke verkeersborden, verkeersregelaars, de afzetting bij de start, stroomvoorzieningen en het plaatsen van alle banners en spandoeken langs het parcours.

Natuurlijk was er tussen alle bedrijven ook tijd om wat leuke dingen te doen.

Zo gingen we zaterdags met de bus van de hoteleigenaar – ‘nimm den Bus ruhig mit, ich stell ihn dir bereit und lass den Schlüssel stecken‘ – (zo makkelijk gaat dat hier, haha) de Kaunertaler Gletscherstrasse naar boven. Het weer was totaal omgeslagen, het was wit, witter witst en het sneeuwde ook nog. Degene die helemaal achterin het busje zaten, zagen na een paar bochten ook spierwit. Lag het aan de bochten of de rijstijl van de chauffeur? Ik zal geen namen noemen, maar de terugweg zat er toch echt iemand anders achter het stuur.😄
Meters hoge sneeuw vormden een rand langs de weg. Indrukwekkend! Helemaal boven in de sneeuw hebben we na de lunch een teamfoto gemaakt.

Wist je trouwens dat je daar prima kan zit-skiën? Bij ons in het hotel zat een groep van Stichting Wintersport Gehandicapten. Zij waren super enthousiast, al is menigeen niet zonder kleerscheuren daar vandaan gekomen. Dus als ik al twijfelde…mij niet bellen! 🙃

Heb ik dit gefietst? Hoe dan?

De HandbikeBattle is ontstaan als revalidatieproject met een einddoel, maar groeide uit tot een levens veranderende ervaring waarin sport, verwerking en persoonlijke groei samenkomen.

Zelf heb ik de hele route ‘herbeleefd’. Jemig, ben ik dat stuk helemaal naar boven gefietst? Op armkracht? Ik kan het nog niet geloven. Het lijkt een onmogelijke opgave, maar ik weet inmiddels dat het toch echt mogelijk is en (bijna) alle deelnemers de finish halen. Al weten ze dat nu zelf misschien nog niet. Het feit dat ze meedoen is al een heel ding. Het behalen van de top een enorme prestatie. Kanjers zijn het, die meegedaan hebben en (ooit) mee gaan doen. Allemaal!

Einde van de middag, nadat Mechteld en ik een kaarsje (voor ons pap en mams) gebrand hadden in het kerkje naast het hotel, wilden een paar teamleden gaan wandelen. ‘Ils, ga je mee?‘ Tja, dat wilde ik wel, maar ja lopen kan ik natuurlijk niet en ik wil zeker geen ‘blok aan het been’ zijn. ‘Geen zorgen, je kunt gewoon rollend mee en op plekken waar het moeilijk wordt, helpen we je een handje’. Super fijn om te horen en dus sloot ik met plezier aan. Zo kreeg ik soms letterlijk een duwtje in de rug of werd ik door de sneeuw heen getrokken. Mijn vriendinnen, de Oostenrijkse koeien, liepen deze keer niet vrij rond, maar stonden naast ons hotel op stal. Net als de Schotse Hooglanders. Het blijven prachtige beesten met een (ogenschijnlijk) hoog knuffel gehalte. In juni als we terugkomen, lopen ze weer lekker door het natuurgebied.

Na vier intensieve dagen zat het werkweekend erop. Een deel van de groep vertrok al op zondag, wij bleven nog tot maandag voor de laatste afspraken. Ik kijk nu al uit naar juni en voel ik me dankbaar dat ik deel mag uitmaken van deze hechte HandbikeBattle-familie. Want dat is het! 💚

Spinningmarathon

Kom in beweging en steun de HandbikeBattle!

‘Hi Ils, alles goed? Heb weer een vraagje aan je...’
Fonds Gehandicaptensport (FGS) gaat bij een groot aantal sportclubs een spinningmarathon houden op de dag van de battle, om geld op te halen voor dit mooie evenement. Dit doen zij samen met Clubplanner, een partner van hun. Op 26 maart stond er een presentatie op de agenda en de vraag was of ik daar mijn verhaal wilde delen als deelneemster aan de HandbikeBattle en nu teamlid van de organisatie. Heel lang hoefde ik daar niet over na te denken. Natuurlijk doe ik dat, alles voor het goede doel! Een kennismakingsgesprek met de organisator en invulling van ons aandeel in het programma volgde nadat we terug waren uit het Kaunertal.

Met knallende koppijn stond ik dag op.

Oef, het was lang geleden dat ik me zo beroerd voelde. Niet echt een lekkere timing. Snel maar wat paracetamol genomen en terug mijn bed ingedoken. Nadat ik de fysio had afgezegd (en dat doe ik niet zomaar) heb ik het even rustig aan gedaan. Gelukkig had dat effect want de hoofdpijn zakte iets. Ik trok mijn wedstrijdshirt aan (wel zo leuk voor de herkenning) en vertrok richting De Landgoederij in Bunnik. Daar werd ik hartelijk ontvangen door de dames van Fonds Gehandicaptensport en dronken we samen een kopje koffie. Alle gasten van fitnesscentra uit heel Nederland zaten nog in verschillende workshops. Net voordat wij aan de beurt waren, kregen we een headset op. Altijd gedoe met die draadjes en mijn haar, haha. We namen plaats op de eerste rij, vlakbij de ‘ramp’ (hellingbaan) die speciaal voor mij was neergelegd. Ook dat hoort bij toegankelijkheid. Check!

Geraakt.

Debbie van FGS nam het publiek mee in waar zij als organisatie voor staan en wat zij doen; sport mogelijk maken voor iedereen. Daarna werd mijn filmpje gestart dat gemaakt was voor het Benefiet Gala. Wat er precies gebeurde weet ik niet, maar ik kreeg een enorme brok in mijn keel en de tranen schoten in mijn ogen. Onverwacht, want ik had dit filmpje natuurlijk al verschillende keren gezien. Precies op dat moment werd ik gevraagd het podium op te komen. Duh! 🙄 Ietwat onzeker hupste ik over de hellingbaan het podium op. Ook bij de eerste vraag was ik nog wat aangeslagen, maar probeerde het zo snel mogelijk de kop in te drukken. Ik stond daar juist om kracht uit te stralen en te laten zien wat er allemaal nog mogelijk is met een beperking.

Bij de vragen hoe ik mij voelde toen ik aan de start stond van de HandbikeBattle en wat mijn zwaarste moment was, schoot ik weer vol. Dat was zonder twijfel in de bocht van de Helioeroes, waar ik mijn kinderen, broer en zus zag staan. Poeh, de tranen daar kwamen uit mijn tenen. Ik vertelde dat de finish voor mij een kantelpunt was; pure ontlading en het gevoel dat ik alles aankan. De HandbikeBattle heeft mij meer gebracht dan alleen een sportprestatie; ik heb letterlijk mijn ballast achtergelaten en vond groei, kracht en geloof in mezelf.
Geen idee hoe het verhaal is overgekomen, maar ik hoop natuurlijk dat het iets toegevoegd heeft en de gasten massaal gaan deelnemen aan de spinningmarathon.

Wil jij meedoen of een team vormen, schrijf je dan hier in!

Eén taak, een doel: geld ophalen voor FGS en de HandbikeBattle.

Door samen fysieke uitdagingen aan te gaan, laten we zien wat er mogelijk is. Dat geeft mensen kracht en vertrouwen, ook buiten de sport. Het heeft mij enorm geholpen en dat gun ik iedereen die uit een soortgelijke situatie komt. Als dank voor ons verhaal kregen we van de organisatie een hazelnootboompje cadeau, dat symbool staat voor kennis, wijsheid en inspiratie. De hazelnootboom staat bekend als de wijze boom: alle wijsheid zit als het ware in een notendop. Hij moedigt je aan om op zoek te gaan naar informatie en inspiratie. In de kern van de hazelnoot wordt al het goede bewaard. Nou en die ga ik dus een mooi plekje geven in mijn tuin. Mooi toch?

Even wat anders

HRLM Stadsglossy.

Spreuk van de week

Growth begins
outside your
comfort
zone.