‘Mijn grootste ambitie is dat ik oppas oma van mijn kleinkinderen mag worden. Dat dit het was. Dat ik een groot offer heb gebracht en mijn portie heb gehad. Dat ik verder mag en kan. Ik hoop dat me dat is gegund‘, met deze woorden sloot ik één van mijn eerste interviews als kersverse eenbenige af voor het magazine Margriet.

Life is a collection of moments.

Het was een zomerse middag in november dat Sven en Joos bij mij zouden komen borrelen. In eerste instantie dacht ik dat we in de stad hadden afgesproken, maar na een belletje bleek het plan om ‘gewoon’ bij mij thuis langs te komen. Helemaal prima. Lynn was al bij mij en snelde nog even naar de supermarkt om wat lekkere hapjes te halen. Het was uitzonderlijk mooi weer, dus ik maakte de loungehoek klaar om lekker buiten te kunnen zitten. Eerlijk gezegd zat ik nog niet heel goed in mijn vel, omdat er nog een plekje op mijn long was gezien en de uitslag nog een paar dagen op zich liet wachten. Ik was ontzettend gespannen en mijn hoofd liep over met vreselijke doemscenario’s, dus ik kon wel wat afleiding gebruiken.

Grote avonturen beginnen klein.

Iets later dan gepland waren ze bij mij en schonken we wat lekkers in. Of het mij opviel dat ze niet aan de wijn gingen? Nope. Er ging geen belletje rinkelen. Zoonlief is een echte sportman en is altijd in training voor een Hyrox en Joos had gewoon dorst. Sven was die week met mij naar het ziekenhuis geweest en wist hoe ik ‘in de wedstrijd’ zat en ik praatte de meiden even bij. Ineens zei Joos dat ze een kleinigheidje hadden gekocht, om de eerste goede uitslag te vieren, liep naar binnen en kwam met een pakketje naar buiten. Er volgden wat uitpak-instructies die ik braaf opvolgde. Voorzichtig haalde ik het hartjespapier van de doos en deed de klep open. Mijn ogen registreerden de inhoud wel, maar mijn hersenen leken de boodschap niet meteen te kunnen vertalen. Zag ik het goed? Een rompertje, een slabbetje ‘I L💖ve oma’, een invulboek ‘Bij (opa &) Oma’ en…een positieve zwangerschapstest. HUH….ECHT? NIET! Ik kon het bijna niet geloven….mijn zoon wordt papa!
Zie hier: Filmpje!

Tranen stroomden over mijn wangen en niet alleen bij mij. De emotie zat hoog.

We waren allemaal enorm geëmotioneerd. Wat een bijzonder en mooi nieuws! Toch zat er op dat moment bij mij achter de tranen van geluk ook dikke tranen van angst en verdriet, want wat als ik een slechte uitslag zou krijgen? Zou ik het überhaupt halen om de baby geboren te zien worden? Geloof me, er schoot van alles door mijn koppie en probeerde dat zo mogelijk te parkeren. De vraag der vragen kwam al snel; ‘Enne…wanneer gaat het gebeuren?’ Het bleek nog heel pril te zijn, maar de reden dat ze het zo snel deelden, was – buiten het feit dat ze super blij en enthousiast waren – dat het ook consequenties had voor haar werk. Met een beetje rekenwerk kwamen we ergens uit in de zomer, maar voor de uitgerekende datum moesten we nog even geduld hebben tot de eerste echo op 9 december. We hebben die middag heerlijk zitten mijmeren over hoe de toekomst er met een kleine in de familie uit zou gaan zien.

Verwacht. Onverwacht. In verwachting.

Of ik het aan had zien komen? Ja, een beetje wel. Ze hadden beiden rammelende eierstokken en zaadleiders en een enorme roze bril voor kleine kinderen. Bij mij duurde het wel een paar daagjes voordat ik aan het geluk kon toegeven. Pas toen ik de uitslag van mijn longen had gekregen – en deze godzijdank negatief (dus positief) bleek te zijn – durfde ik het gevoel toe te laten. De ochtend nadat ik weer hoop op een toekomst had, werd ik wakker en appte Sven: ‘IK WORD ‘GEWOON’ OMA!!! Yes!! 🥰

Zwanger!
Bam, die kwam binnen.
Recht in mijn hart.
Mijn zoon wordt papa.
Mijn schoondochter mama.
Ik word oma!
Enorm verrast, intens blij.
Er is een kleintje op komst,
Een mini Svenny of mini Joosje,
De zwangerschap is het begin van een bijzondere reis,
op weg naar het ouderschap.
De kleine nog goed verborgen, maar nu al zo aanwezig.
Worden het blauwe of roze muisjes?
Binnenkort zullen we het weten.
Ondertussen gebeurt er veel.
In stilte groeit het allereerste begin:
een kloppend hartje,
belangrijke organen ontstaan,
van embryo naar foetus,
beweging, groei,
leren horen, proeven,
zelfs het ademen wordt al geoefend.
Het buikje groeit gestaag,
en met elke dag onze nieuwsgierigheid.
Wie ben jij?
In juli mogen we jou verwelkomen.
En weet dat je de liefste ouders krijgt.
Die alles voor je overhebben.
Onvoorwaardelijk van je zullen houden.
Neem je tijd, lief kleintje,
om te groeien,
om te worden wie jij bent.
Wij kijken uit naar jouw komst,
met open armen en een overdosis aan liefde. 💖

Wat vliegt de tijd dan hè? Ik kan mij nog herinneren als de dag van gisteren dat ik zwanger was van het mooiste en liefste mannetje van de hele wereld. Ruim 25 jaar geleden. Een zwangerschap en alles wat daarbij hoort, vergeet je nooit. Heerlijk om in gedachte terug te gaan naar die bijzondere periode die mijn leven heel veel rijker heeft gemaakt.

We zijn alweer een tijdje verder, de aanstaande moeder heeft vaak groen gezien van misselijkheid, maar het gaat elke dag een stukje beter. Het buikje groeit mooi en inmiddels weten we wanneer we de kleine ongeveer mogen verwelkomen; July it is! Ik kan niet wachten! En terugkomend op mijn uitgesproken wens om ‘oppas oma’ te mogen worden, doe ik een oproep aan rollende moeders en oma’s om vooral de handige tips met mij te delen. Ik bereid mij graag voor als een dolblije rol-oma in spé!

Medische molen

Ouderdom komt met gebreken…

Straks ben ik een relatief jonge oma, maar mijn lijf past aardig bij het beeld wat we vroeger van een omaatje hadden. Krom en krakkemikkig. Met stok. Oud (dat valt dus mee) en grijs (ja mijn kruin staat vol met grijze haren). En tienduizend leesbrillen. De breinaalden ontbreken, haha.👵🏼
Als je nu mooie en leuke verhalen verwacht van de laatste twee weken, moet ik je teleurstellen. Ik ben alleen maar druk geweest met medische afspraken. De eerste afspraak voor mijn pijnlijke onderrug was in het Spaarne Gasthuis bij de orthopedisch rug-specialist. Mijn hoop was gevestigd op deze man, hij zou vast raad weten met een rug zoals die van mij.

Je hoeft echt niet geleerd te hebben, om te zien wat er aan de hand is.

Natuurlijk moest er vooraf weer een nieuwe röntgenfoto gemaakt worden, dus bezocht ik voor de zoveelste keer de afdeling Radiologie. Op beeld zag je een overduidelijke scoliose en twee oud breukjes van de wervels. In gesprek met de arts in opleiding (AIOS) kon ik weliswaar mijn verhaal en klachten delen, een oplossing had hij niet. De specialist werd erbij gehaald. Voor artsen ben ik een ‘interessant object’, want de hoge amputatie en constructie van het geplaatste kniebot is iets wat ze zelden tot nooit tegenkomen. Als er tien mensen rond hupsen met hetzelfde als ik, is het veel. Er volgde een goed en duidelijk gesprek, aan de ene kant staan de wervels ‘open’, aan de andere kant zijn ze meer ‘gesloten’ waardoor er mogelijk zenuwen bekneld raken. Helaas kwam ook deze arts dus niet verder dan; pijnbestrijding, trainen bij de fysio en terug naar Heliomare om mijn zithouding te verbeteren. Een operatie werd uitgesloten. Te complex en daarmee verleggen we het probleem. Stiekem was ik hier al bang voor, maar toch hoopte ik op een concrete en snelle oplossing. Eén pilletje of een kleine ingreep die zou leiden tot een pijnvrij en soepel bestaan. Een utopie…

Zit Advies Team (ZAT)

Een paar dagen later zat ik met het multidisciplinair team van Heliomare (revalidatiearts, ergotherapeut, fysiotherapeut, de revalidatietechnicus en een AIOS) om de tafel. Kort vertelde ik wat er aan de hand was, dat de pijn in mijn rug soms niet te doen is en ik het gevoel heb constant scheef te zitten of staan, ondanks alle pogingen en verhogingen om dat tegen te gaan. Er werd van alles uit de kast getrokken om tot een betere zit te komen. Ook kreeg ik de nodige tips mee om de rug wat soepeler te maken; zoals rek- & strekoefeningen, buikliggen, rust en eventueel dry-needling of een blokkade laten zetten bij de pijnpoli. Geef mij de opdracht elke dag een uur te zwemmen of keihard te trainen en ik doe het, graag zelfs, maar met deze verschillende kleine tools, zonder te weten of het überhaupt iets doet, heb ik gewoon wat moeite. Het is iets van de lange adem. Maar… wat moet, moet!

Doorpassen.

Na deze afspraak die overigens in maart een vervolg krijgt, appte ik een teamlid van de organisatie van de HandbikeBattle die werkzaam is in Heliomare, omdat ik wat kleding zou doorpassen. Twee vliegen in één klap. We doken een personeelskleedkamer in waar ik snel een T-shirt, vest en jasje paste. Donkerblauw met lichtblauwe opdruk ‘Organisatie HandbikeBattle’. Cool hè? De maat was prima en dus kon ik de bestelling doorgeven. Ook dat komt steeds dichterbij. Leuk! Alle teams en individuele deelnemers zijn alweer gestart met de KNWU Fondo trainingen en het ophalen van donaties om hun avontuur mogelijk te maken. Ondanks dat ik druk ben met de communicatietaken, wat heel leuk is, merk ik ook dat ik het mis geen onderdeel te zijn van team Helioheroes. Nou ja, wie weet kan ik nog een keertje meetrainen. Gewoon om lekker buiten te fietsen en er een klein beetje bij te horen.

Help ik ben gekrompen!

De volgende afspraak was bij de endocrinoloog in het LUMC om een plan van aanpak te maken voor mijn osteoporose. Eerst werd er bloed geprikt, daarna werd ik vrij snel opgeroepen voor het consult. Deze arts nam ruim de tijd om heel mijn medische geschiedenis door te nemen, de uitslagen te bespreken en de röntgenfoto’s en CT-scans verder toe te lichten. ‘Weet je wat je lengte is‘, vroeg ze. Nu staat er in mijn paspoort dat ik 1.78 ben, maar ik had een flauw vermoeden dat dit niet meer het geval was. Lynn was altijd iets kleiner dan mij, maar de laatste jaren leek dat te veranderen. ‘Zullen we je even meten?‘ Ja, want ik ben heel benieuwd wat mijn nieuwe lengte is, zei ik direct. Veel zou het niet kunnen zijn toch, ze hebben tenslotte alleen een been geamputeerd, geen extra centimeters. Schrik niet, maar ik ben dus 3 centimeter gekrompen. OMG! 😱

Tijdens het gesprek kwamen de verschillende behandelplannen op tafel en hebben we uiteindelijk gekozen voor een infuus met zoledroninezuur om botafbraak te remmen, de botten te versterken en het risico op breuken te verkleinen. Het wachten is nu op een oproep.
Voor de cognitieve therapie om de fantoompijn- en krampen te verminderen, waar in eerste instantie een wachtlijst was van circa 6 maanden, heb ik inmiddels ook een oproep gekregen. Half februari is de intake in het expertise centrum in Woerden. Kortom; mijn agenda is aardig gevuld.

Stom!

De beste reclame wordt gemaakt door tevreden klanten. De slechtste reclame… (vul zelf maar in)

‘Onlangs is door Kersten Hulpmiddelen een Vervoermiddel gerepareerd. Wilt u een korte online vragenlijst invullen over onze dienstverlening?’

Echt, het stoom kwam uit mijn oren, toen ik een servicemail ontving over een ‘uitgevoerde reparatie’ die alles behalve uitgevoerd is. Mijn remkabel is nog altijd niet gefikst. Sterker nog, de reparatie staat al vanaf 26 november open. Dat is toch niet meer leuk? Voor de zoveelste keer belde ik met Kersten Hulpmiddelen: ‘Wat is uw naam? Geboortedatum? Mevrouw van Hooijdonk? Ik zoek het dossier er even bij.’ Nou en wat denk je? De remkabel stond in ‘backorder’ bij de leverancier. Mijn broek zakte af en echt aardig kon ik niet meer zijn. ‘Als het deze week niet is opgelost, dien ik een klacht in‘, zei ik gefrustreerd. De medewerkster toonde alle begrip, maar ja daar koop ik niks voor. Ze beloofde me voor vrijdag terug te bellen en dat heeft ze wonderwel gedaan. Maandag zou de monteur kunnen komen. Maar ja dan zit ik met mijn ene billeke lekker op het strand.. De afspraak staat nu meteen na de vakantie ingepland. Maar de vraag is…. zal de monteur dan de juiste materialen bij zich hebben?

G*dgloeiende!

Oh ja en nog wat… Afgelopen week had ik een afspraak in de stad aan het Spaarne met een fotograaf van HRLM Stadsglossy.  Ik was nog maar net bij mij de straat uit of mijn accu leek het op te geven. Heel even overwoog ik om terug te gaan om de oplader te halen, maar ik was (zoals gewoonlijk) wat aan de late kant, dus besloot het rode lichtje van de accu te negeren. Op hoop van zegen. De accu negeerde mij echter niet, want deze strafte mij enorm af door totaal uit te vallen. Een zwart scherm. Geen greintje ondersteuning meer, grrr. Ploeterend fietste ik door naar de stad, waar ik bezweet en puffend aankwam. Maar ja… ik moest na het maken van een foto en een kop koffie ook nog terug. Dat was een partij pittig! Alle straten leken ‘hellend’. Natuurlijk kwam ik thuis, want hé ik heb de berg in Oostenrijk ook genaild, dus is Haarlem in vergelijking natuurlijk peanuts. Appel eitje. Maar wel met de tong op mijn schoenen… 😅

Tenerife

Ont-Spanje!

We hebben er lang naar uit gekeken, maar eindelijk is het dan zover. Dit weekend vliegen we – Sven & Joos, Lynn & Rick en ik – naar mijn oude vertrouwde eiland Tenerife, voor een heerlijke ontspannen vakantie. Vorig jaar was het zo goed bevalen, dat we op herhaling gaan. Een mooie traditie voor de januari maand als je het mij vraagt en als we deze voortzetten, hebben we volgend jaar er een kleintje bij. Hoe leuk is dat!

La vida es un regalo, vive cada dia con alegria! ☺️

Ik kan niet wachten om weer gezellig bij te kletsen met mijn amigas, te genieten van de Spaanse sol, vino y tapas. Maar eerst heb ik nog een paar wasjes te draaien en een koffer in te pakken. Dat was nog een dingetje want de grootste koffer zat – bij gebrek aan kastruimte – bomvol met van alles en nog wat. Niet te tillen. Allemaal spullen die ik nu niet gebruik, zelfs niet mis, maar in die tijd van verhuizing niet weg wilde gooien. Tja en waar laat ik die zooi? Ontspullen is ook een kunst. Anyway, die koffer moest leeg (met dank aan Lynn), dus kan ik mijn  zomerse outfits, zonnebrand, strandspullen en een flinke dosis positive vibes gaan inpakken. Wij gaan nieuwe herinneringen maken en mooie verhalen schrijven, want… grote avonturen beginnen klein.

Tenerife, here we come!
Hasta luego baby ✈️

Spreuk van de week

Geluk is vaak niet het resultaat
van wat we nemen en krijgen.
Geluk is veel meer het resultaat
van wat we geven en betekenen.
#voorpositiviteit.nl