Een van mijn mooiste dromen
is oud te worden met z’n twee
Dat die maar uit mag komen
ik heb je lief ook na de AOW

Ik heb je lief,
wat moet ik zonder jou
’t Zijn vier hele kleine woordjes
en al maakt je dat een beetje bang
Ik heb je lief, vier jaargetijden lang
Ik heb je lief, ‘k heb je lief
mijn hele leven lang.
#pauldeleeuw

Er zijn mensen die uitgerekend op de mooiste dag van hun leven, in het huwelijksbootje treden. 🥰

De zon stond al vroeg hoog aan de hemel en de temperatuur liep langzaam op. Het was 3 maart en een echte lentedag. Heerlijk voor het aanstaande bruidspaar en voor ons natuurlijk. De hele ochtend liep ik een beetje rond als een kip zonder kop. Toch ietwat gespannen. Niet gek, want mijn bloedeigen zoon stond op het punt om te trouwen. Dat maak je niet heel vaak mee zal ik maar zeggen. En omdat mijn outfit nog niet helemaal compleet was, had ik lichte stress. Tot op het laatste moment heb ik gezocht naar een passende schoen en iets van een jasje voor bij mijn lange jurk, maar het enige wat ik kon vinden, was paar knappe grote goudkleurige oorbellen. Nou ja, dat was in elk geval iets wat op mijn lijstje stond. Er zat niets anders op dan het los te laten en mijn ‘oude’ enkellaarsje aan te doen. Beter voor mijn pijnlijke voetje ook.

Waar wij vrouwen ons allemaal druk om kunnen maken hè…?  Achteraf gezien was dat natuurlijk nergens voor nodig, want het ging helemaal niet om mijn looks. Het stralende middelpunt van deze onvergetelijke dag was het liefdevolle bruidspaar. En die schoen… die heeft niemand gezien.

Het leven is de liefde waard. Loesje

Voor de zoveelste keer nam ik mijn speech door. Ik heb er lang aan geschreven, geschrapt en herschreven, voordat ik uiteindelijk tevreden was. Van tranentrekkers houdt zoonlief niet, dus daar hield ik rekening mee. Niet te zwaar, niet te licht, gewoon van alles een beetje. Nu kon ik er een punt achter zetten. Ondertussen werd het aanstaande bruidspaar verrast met een ontbijtje aan huis op het begin van deze grote dag en hupste ik nog snel even de winkel in om het ‘bruidsboeketje’ op te halen. Rond twaalf uur kwam de auto voorrijden met de tortelduifjes erin en sprong de zus van Joos, deze dag bestempelt als assistent van de bruid (al was ze liever bruidsmeisje genoemd 😄), uit de auto om het boeketje van mij aan te nemen. En al was ik heel nieuwsgierig, ik heb (bewust) geen glimp van het bruidspaar opgevangen hoor. Ik bleef netjes in de voortuin, achter de bosjes, staan. Zij reden door naar Elswout voor de bruidsreportage, waar wij in het jaar 2000 ook hele mooie trouwfoto’s hebben laten maken. Het is en blijft de perfecte locatie daarvoor.

Say yes to the dress.

Tegen enen was het dan toch echt tijd: jurk aan, sieraden om, oorbellen in, make-up op en mijn lokken in de krul. Tevreden keek ik in de spiegel, niks meer aan doen. Dit moest het zijn. Op mijn handbike ging ik richting Frank, want we hadden als ouders van de bruidegom afgesproken om samen naar het stadshuis te fietsen. Eerlijk gezegd voelde ik mij lichtelijk ‘overdressed’ en wat ongemakkelijk zo op straat, maar niemand die raar op keek. De glitter en glamour viel waarschijnlijk allemaal wel mee. Mijn bike heb ik voor de deur nog snel even ‘afgestoft’ want dat ding zag eruit… aiai. 🤭 Aangekomen bij het stadshuis zagen we het bruidspaar al staan. Wow! Sven in een stijlvol blauw op maat gemaakt pak en Josefien in een prachtig crèmekleurig broekpak. Haar groeiende buik duidelijk zichtbaar. En… met een kleurig boeketje. Ze zagen er werkelijk stralend, gelukkig en heel mooi uit!

Wat is hij mooi
En wat staat de tijd hem goed
Ik knipper m’n ogen en zie hoe zijn hart
Nu voorgoed van een ander is
Maar waar hij ook mag zijn
In gedachte is hij hier bij mij
In mijn ogen blijft hij altijd klein
#marcoborsato

A wedding is an event, but a marriage is a lifetime.

We waren ruim op tijd, dus moesten nog even voor de poort wachten. Dat was helemaal niet erg, want de warmte van de zon deed ons goed. Iedereen zag er sjiek en feestelijk uit. Niet veel later kwam onze oude buurman aanlopen, hij begroette ons vriendelijk en zei met een grote lach ‘ik ga mijn Toga even aandoen’ en liep door de poort naar binnen. Nu wisten we wel dat hij bij de gemeente werkte, maar niet dat hij ook BABS (Buitengewoon Ambtenaar van de Burgerlijke Stand) was. Zou het? En ja hoor, eenmaal binnen was het meteen duidelijk. De outfit liet niks te wensen over. Onze vroegere buurman zou het huwelijk voltrekken. Grappig hè?! We werden uitgenodigd om in de kleine zaal ‘de Librije’ plaats te nemen. De rolstoel liet ik in de hal staan, want de drempel was te hoog en daarbij wilde ik helemaal niet in dat ding zitten. Nee, ik nam plaats op één van de statige houten met rood beklede stoelen, dichtbij Sven en Joos. Zij zaten voor de tafel hand in hand tegenover de BABS, de getuigen, waaronder ons Lynn, zaten links van hen.

‘Ja, dat beloof ik’.

Er was bewust gekozen voor een korte plechtigheid zonder tierelantijntjes. Gewoon recht door zee, dus de BABS kwam na een warm welkom en een kort praatje over de wettelijke regels en plichten van het huwelijk al snel to the point. Met een brok in mijn keel, luisterde ik naar de trouwgelofte en de tranen rolden over mijn wangen toen beiden elkaar het ja-woord gaven. Tranen van geluk en tranen van verdriet, want het voelde ook een beetje dubbel. Frank (mijn ex) zat rechts naast mij en ooit hebben wij ook zo gezeten en elkaar eeuwige trouw beloofd. En dan blijft het verdrietig dat het zo anders gelopen is dan verwacht en gehoopt.
Maar kijkend naar het verliefde jonge stel, liep mijn moederhart over. Wat mooi en bijzonder dat zij hun enorme liefde voor elkaar bezegelen met een huwelijk. Helemaal nu er een kleintje op komst is. Na het ja-woord, het uitwisselen van de ringen en het tekenen van de akte door hen en de getuigen, werden de woorden ‘Dan verklaar ik jullie hierbij tot man en vrouw‘ uitgesproken en viel de klap met de houten hamer. Het huwelijk was voltrokken, ze zijn…getrouwd!

En weer kwamen er tranen, helemaal toen ik het gelukkige stel mocht feliciteren. Ik weet niet waar ze vandaan kwamen, maar er was niet tegenaan te vechten. Nou ja, emoties mogen er zijn op zo’n dag als deze, dus ik liet het maar even gaan. Met een zakdoek in de hand, gaf ik ze een stevige knuffel en wenste hen alle liefde en geluk toe. Als ouder hoop je tenslotte maar één ding: dat je kind gelukkig is. En deze dag was het niet alleen zichtbaar, maar ook voelbaar in elke vezel van ons lijf. Geen twijfel mogelijk. Wat een geluk!

Liefde is…

Verbondenheid en geborgenheid.
Kiezen voor elkaar, in goede en slechte tijden.
Zorgdragen, elkaar ruimte geven en samen groeien.
Liefde is… veiligheid én avontuur.
Jezelf kunnen zijn in alle eerlijkheid en kwetsbaarheid.
Tederheid, passie en intimiteit (en we weten allemaal wat daarvan komt 😉).
Liefde is samenzijn en thuiskomen.
Alles is liefde en liefde is alles.

Toen het bruidspaar naar buiten liep werden ze overvallen door twee tantes en een nicht van Joos die naast de gillende felicitaties ook (niet verder vertellen hoor!) rijst over het koppel heen gooide. Iets wat tegenwoordig eigenlijk helemaal niet meer mag, maar er stiekem wel een beetje bij hoort, toch? Rijst staat volgens de oosterse traditie voor vruchtbaarheid en geluk. Wie wil dat nou niet? De ambtenaar van de gemeente die het op moest vegen, zal minder blij geweest zijn, maar dat mocht onze pret niet drukken. Wij gunnen ze, zoals ze zeggen ‘een fortuinlijk leven met genoeg brood op de plank en veel kinderen’. 🥰

In de binnentuin en op de trap van het stadhuis aan de Grote Markt werden de bekende familiefoto’s gemaakt. De zon was hier helaas achter het gebouw verdwenen, dus het was blauwbekkend en met kippenvel lachend naar het vogeltje tegelijk. Nadat het officiële gedeelte helemaal klaar was, was het tijd voor (alcoholvrije) bubbels op het terras bij Van Beinum!

En als je denkt dat het klaar was met het gejank, dan heb je het mis.

Hier lazen de kersverse echtgenoten elkaar namelijk ook nog een persoonlijke brief voor. Nou, dan weet je het wel… Zo mooi. Woorden vol liefde, waardering en respect voor elkaar. Eerlijk, kwetsbaar en recht uit het hart. Op dat moment hield niemand het meer echt droog, de tissues kwamen weer op tafel. Er werd volop geproost, op het leven en op de liefde! Met als gevolg dat ik na al die bubbels toch een keertje naar het toilet moest. Weet je waar die was? Precies. Boven. 🙄 Twee grote trappen omhoog, je verzin het niet. En het grappige (en mooie) was, dat Frank als ondersteuning met mij meeging. Dacht hij eindelijk helemaal af te zijn van een vrouw met zoveel gedoe, moest hij toch aan de bak… 🤭

Deze geweldige dag werd afgesloten met een dinertje bij Brick in de Vijfhoek, waar we gezamenlijk naar toe wandelden. Nou ja, ik rolde natuurlijk. Daar aangekomen werden we uitgenodigd plaats te nemen aan onze tafel. Boven. 🙄 En aangezien het toilet beneden is, ging ik eerst maar weer even een plasje plegen, voordat ik tree voor tree voorzichtig naar boven zou springen. Eenmaal aan tafel en voorzien van een goed glas wijn opende de vader van Josefien het woord en sprak het liefdespaar toe. Daar kwamen ook de cadeaus. Toen was het mijn beurt om te speechen en zonder alles prijs te geven, hier een kleine passage daaruit.

Een overtuigende ‘Ja!’
Een klein woordje met een enorme betekenis.
Voor nu en voor de toekomst.
Vandaag op 3-3 om 3 uur is jullie geluk bezegeld met een ring.
En wat voor één!
Er begint een nieuw hoofdstuk.
Niet alleen als Mr & Mrs, maar strakjes ook als paps & mams.
Wat alles nog waardevoller en rijker maakt.
Weet dat het leven en de liefde zeker niet vanzelfsprekend zijn.
Ook wij hebben heel wat voor onze kiezen gekregen en verdriet gekend,
maar hebben samen de schouders eronder gezet.
Met positiviteit, veerkracht en levenslust.
Houd dat vast.
De liefde, het samenzijn, de grote en kleine geluksmomenten.
Pluk ze… elke dag!

In september ging Sven op zijn knie voor zijn grote liefde bij het kappelletje van Vilaflor op mijn (en inmiddels ons) geliefde eiland Tenerife. Precies op die plek hebben we hen de afgelopen vakantie verrast met toeters en bellen. Van de foto die we daar van hen gemaakt hebben, had ik een tegeltje laten maken en, naast een mooie reischeque van ons gezin, cadeau gegeven. Als aandenken aan die bijzondere locatie en het onvergetelijke moment. De rest van de avond hebben we heerlijk uitgebreid getafeld en gesmuld van al het lekkers wat ons voorgeschoteld werd.

Met jou wil ik dansen, over de wolken en de maan. Niet zomaar dansen, maar als man en vrouw voortaan.

Zo kijk je er maanden naar uit en dan ineens is het voorbij. Deze dag is snel gegaan, maar wat hebben we genoten met z’n allen. Het was een dag met een gouden randje en een knal rood liefdes hart. Klein en intiem. Deze dag gaat te boek als de mooiste dag van hun leven en als start voor een toekomst samen. Ik gun en wens dit mooie koppel een leven vol liefde, warmte, vertrouwen, humor en de kracht om elkaar altijd vast te houden, ook wanneer het moeilijk wordt.

Lieve Sven & Joos, ik ben enorm trots op jullie! 😘

Spreuk van de week

Ik sloot mijn speech af met de woorden die bij mijn moeder op haar trouwkaart stonden.

Zoals een bloem
de zon nodig heeft
om bloem te worden,
Zo heeft een mens
de liefde nodig
om mens te worden. 💖