Wees trots op wat je hebt bereikt, al heb je nog duizend dromen. Zorg dat je af en toe ook kijkt naar hoe ver je bent gekomen.

Om kwart over tien zou ze gebeld worden en speciaal voor dit moment hadden we afgesproken om als gezin samen te zijn. Mooi en heel fijn dat dit kan. De koffie met taart stonden klaar en stiekem waren de flessen bubbels en Celebrations al ingekocht. Sterker nog, het kaartje met de felicitaties was al geschreven. Het kon niet anders dan positief uitpakken. Toch was de spanning te snijden toen de klok het uur van de waarheid aangaf, maar het bleef stil. Verdacht stil. Na ruim een uur wachten, elkaar aankijkend, mopperend waarom ze maar niet belden, nam ze zelf de stap om contact te zoeken. Na verschillende berichtjes uitgewisseld te hebben, ging dan eindelijk haar telefoon…

‘Goed nieuws, je bent geslaagd Lynn, van harte gefeliciteerd!

Oké, nu ga ik even de trotse moeder uithangen hoor, want onze Lynn is geslaagd voor haar HBV-V Critical Care. Jihoe! Een opleiding gericht op de acute, hoog complexe zorg. In drieënhalf jaar tijd heeft ze heel veel medische kennis opgedaan (is een soort encyclopedie) en verschillende stages gelopen. Met excellente beoordelingen. Hoe kan het ook anders? Ik durf wel te zeggen dat ik iedereen die medische zorg nodig heeft, een Lynn aan het ziekbed gun, omdat zij als geen ander begrijpt waar zorg omdraait. Dat zit in haar en ze heeft wat dat betreft ook veel ‘ervaring’ meegekregen in mijn zorgjaren. Met een BIG-registratie op zak, gaat ze aan de slag bij haar laatste stageplek het Hartcentrum in het AMC en daar mogen ze in hun handjes knijpen met een topper zoals zij!
En ik? Ik ben zo trots als een pauw!

Gemis

Waar je ook bent, ik zou het niet weten. Niet in afstand of tijd te meten. Maar ik heb je bij me, diep in mij. Daarom ben je zo dichtbij. Toon Hermans

We zeggen het vaak, wat vliegt de tijd. En dat is echt zo. 7 Februari was de sterfdag van ons mam en 1 maart die van ons pap. We moeten ze alweer twee jaar missen. Vorig jaar hadden we met de hele familie mijn vader uitgestrooid, maar moeder stond nog steeds op de kast bij mijn broer thuis. Dat klinkt een beetje oneerbiedig misschien, maar dat was het zeker niet. We wisten alleen al die tijd niet, wat haar laatste bestemming moest zijn. En dan ineens komt toch die ingeving, die kloppend voelde voor ons alle drie. Twee jaar later. Zo besloten we met elkaar, dat de plek rondom de boom van pa, toch ook echt mams haar rustplaats moest worden. Op de begraafplaats de Lichtenberg in Bavel. Waar we haar leven hebben ‘gevierd’ en afscheid hebben genomen in het kapelletje. De plaats waar Anton, haar tweede man, begraven is en waar mijn pa dus, bij een mooie boom (waar een bankje bij staat), is uitgestrooid. Bijna in de achtertuin van het appartement waar ze woonde, voordat ze naar het verpleeghuis ging. Een betere passender plek was er simpelweg niet. Alle andere opties vielen in het niet. Dit moest het zijn. Het voelde goed.

Zonnebloemen: een symbool van liefde, loyaliteit en veerkracht. 🌻

Het zonnetje scheen en terwijl we de as uitstrooiden (dat is op één been trouwens ook wel een dingetje, voor je het weet val je met je neus in de…), luisterden we naar de nummers van Maaike Ouboter ‘Dat ik je mis‘ en ‘Lieve mama‘ van Edsillia Rombley. Bijzonder was dat het eerst windstil was en precies het moment dat we haar as gingen uitstrooien, de wind op kwam zetten. Ze ‘waaide’ letterlijk (deels) richting haar tweede liefde. (Oké en ook een beetje richting andere bezoekers… 😬) Bizar hè? En toch moest het zo zijn. Het klopte. We legden alle drie een mooie zonnebloem bij de boom. Links lag papa, rechts mama en we hebben met de laatste as van pa en ma een lijntje naar elkaar toe getrokken. Gescheiden en toch altijd met elkaar verbonden. Als trotse ouders. Zo was het in het leven, zo is het nu. De cirkel is rond.

Stom!

Dat paaltje? Nooit gezien!

Donderdagmiddag ben ik vaak een paar uurtjes te vinden bij het IPSO Huis Kennemerland in Santpoort-Noord. Zoals jullie weten help ik daar een beetje met de PR en Communicatie. Het fijne is dat ik daar voor de deur kan parkeren en niet ver hoef te hupsen met een zere rug en tas in de hand, wat overigens heel ‘onhandig’ is. Deze middag liep ik samen, na twee productieve uurtjes, met een collega naar buiten en stapte vrolijk in mijn auto die geparkeerd stond op de invalideparkeerplaats. Mijn collega gaf mij bij het wegrijden de ruimte om voor te gaan, dus startte ik snel de motor en wilde langzaam de straat opdraaien, maar hoorde ineens ‘Kkkrrrrrrrrrrrtt…..”

Een naar, schrapend geluid waarvan je meteen weet: dit gaat geld kosten. 😱

Mijn collega zag het gebeuren, zette haar auto aan de kant en kwam op mij aflopen. Geschrokken zat ik achter het stuur. Waar komt dat stomme k*t paaltje ineens vandaan? Ik had het totaal niet gezien. Mijn auto is hoog, het paaltje laag. Dat dus. Kak! En ik reed niet eens hard… ik reed ‘gewoon’ zachtjes weg. Nadat ik de schade had gezien, wist ik dat dit geen leuk verhaal zou worden. Niet alleen was de deur gedeukt, ook de dorpel was beschadigd. Nu ben ik goed verzekerd, over-verzekerd zelfs, maar ja dit was mijn tweede schade in één jaar tijd. Grrrr. 😖 De vorige keer had ik een andere auto ‘gekust’, wat een paar krassen opleverde bij de tegenpartij. Kosten bijna duizend euro. Niet normaal. Deze grap gaat dus sowieso geld kosten. Er was een keuze; of de schadevrije jaren zouden enorm terugvallen, waardoor de premie de komende vijf jaar aanzienlijk omhoog gaat, of ik moet de laatste schade terugbetalen aan mijn verzekering. Ik baal als een stekker, maar de laatste optie is ietsiepietsie voordeliger. Zo zonde van het geld wat ik veel liever anders had willen besteden, maar probeer mezelf te sussen door te zeggen ‘het is maar blikschade, meisje’. Precies dát zou mijn lieve moedertje namelijk ook gezegd hebben.

Is het ene gemaakt, gaat het andere stuk…

Het is a never ending story. Hulpmiddelen die stuk gaan. Gerepareerd worden…of toch niet. Zucht. Eindelijk kwamen ze dan de remkabels van mijn handbike vervangen. Twee man sterk van Kersten Hulpmiddelen Specialist. Laat ik voorop stellen dat ik de meeste monteurs erg vriendelijk vind en ze bij tijd en wijlen echt wel mijn helden zijn. Of anti-helden. 🙃 Waar de ene de kabels vernieuwde, nam de andere mijn rolstoel mee, omdat ook de remmen van mijn stoel problemen opleverden. Ze drukten op mijn band, waardoor rollen een gevecht was. Binnen een half uur waren de klussen geklaard, bedankte ik de heren en vertrokken ze naar de volgende pechvogel. Wat denk je? Ga ik met Simmy fietsen naar het tuincentrum voor een bosje bloemen, vallen beide remmen van de stoel constant tegen mijn band aan. G*dgloeinde! Wat nu weer? Het is moeilijk uitleggen, maar de remmen kon ik niet meer vastzetten. Lam.

Thuis meteen maar weer in de telefoon geklommen in de hoop dat de monteurs nog ergens in de buurt waren.

Helaas wat dat niet het geval. Er werd een nieuwe afspraak ingepland voor na een paar dagen. Monteur nummer drie kwam langs (de held die mij ooit op eerste Kerstdag geholpen heeft) en constateerde versleten trekremmen van de rolstoel. Deze zijn inmiddels besteld en daar wacht ik nu nog steeds op… 🙄

Cognitieve therapie

Niet geschoten is altijd mis of tegen beter weten in?

Daar zat ik dan, in de wachtkamer van HSK in Woerden, of all places. Het werd mij meteen duidelijk, wat oncontroleerbare bewegingen zijn. Er zat een jonge dame die constant met haar hoofd schudde en met haar armen (voorzien van een soort box handschoenen) in het luchtledige sloeg. Heftig hoor. Je wil niet kijken, maar toch doe je het. Andersom was dat overigens hetzelfde. Zelf zat ik daar, op advies van mijn arts, voor de pijnlijke krampen van mijn ‘jumping stump’.

Cognitieve therapie kan helpen bij oncontroleerbare bewegingen, zoals tics en functionele neurologische stoornissen (FNS). Het gaat niet om het onderdrukken met wilskracht, maar om anders leren omgaan met de drang of klachten. Daardoor kunnen de bewegingen vaak verminderen.

Eerlijk gezegd had ik al de nodige vraagtekens of ik hier op het juiste adres zou zijn, maar nu viel eigenlijk wel het kwartje. ‘Mevrouw Hooijdonk‘, riep een therapeut de wachtkamer inkijkend. ‘Van Hooijdonk‘ verbeterde ik haar. Ik vind het toch altijd een beetje stom als iemand je naam niet goed heeft. Via het koffieapparaat liepen we naar haar behandelkamer, waar ze meteen vroeg of het oké was of er een therapeut in opleiding mocht aansluiten. Daar sta ik altijd voor open, want ze moeten het toch ergens leren. Na een korte kennismaking liet ik weten dat ik twijfels had of dit de juiste behandeling voor mij was. Veel ervaring met fantoompijn- en krampen hebben ze niet, maar we besloten de intake wel volledig te doorlopen. Aan de pijn konden ze niets doen, daar was deze therapie niet voor. Misschien konden ze wel de intensiviteit van de krampen verminderen.

‘Ben je ooit wel eens bij de psycholoog geweest?’, vroeg de therapeut, toen ik zat te snotteren.

Als je je ziektejaren en bijhorende pijnklachten onder de loep neemt, met al het verlies dat geweest is, is het niet gek om een traantje weg te pinken. Eigenlijk was ik een beetje beledigd, toen ze mij vroeg of ik wel eens een psycholoog in de hand had genomen. Natuurlijk! Ik heb jarenlang bij de psych op de bank gezeten om alles een plekje te kunnen geven. Het hele verhaal opnieuw delen, riep gewoon emoties op. Of zit er toch nog onverwerkt trauma? 🤔 Anyway, uiteindelijk heb ik mijn tranen gedroogd en hebben we, na een open en eerlijk gesprek, besloten dat ik de tijd neem om te onderzoeken of deze therapie echt bij mij past. Ook zij had daar namelijk haar twijfels over. Een kramp is geen tic of stoornis. Ze kunnen sleutelen aan de ‘software’ van de mens, niet aan de ‘hardware’ en daar valt mijn klacht onder. De behandeling gaat voor nu in de koelkast. Eerst maar eens de pijlen richten op de behandeling voor de osteoporose en rugklachten, kijken wat dat doet met mijn lijf.

Als je ineens na lange tijd
weer moet huilen om hetgeen
je overkomen is, dan is dat oké.
Verdriet mag er zijn.
#voorpositiviteit (dit komt uit de Zorgkalender, toeval?)

Trouwen

Liefde is…

Dinsdag 3 maart trouwt onze Sven met zijn grote liefde Joos. Ondanks dat het in hele kleine kring gevierd wordt, had ik toch een beetje stress deze week. Want ja, wat doe je aan? Er was redelijk last minute een dresscode afgegeven, dus toen bleek al snel dat ik genoodzaakt was te gaan shoppen. Hè bah, wat vervelend. 🤥 Samen met Lynn rolde ik van winkel naar winkel, om dan gelukkig toch de jurk te vinden, die passend was binnen het ‘kleding-protocol’. Ik was blij! Maar we zijn er nog niet, want nu moet ik nog een bijpassende schoen (en dat is lastig passen met die vreselijk opgezette ontstoken wintertenen van mij. Au!) en een jasje of sjaal. Dus…ik ga de stad weer in. Ik heb nog twee dagen…  Wish me luck! ☺️

Spreuk van de week

Durf te dromen
want de mooiste
avonturen beginnen
met een droom.
#voorpositiviteit