I trust the flow of life!
De ene week zit ik vol verhalen en avonturen, de andere week lijkt alles zijn gangetje te gaan en vraag ik mij oprecht af, of ik überhaupt iets te vertellen heb. Het grappige is dat er altijd wel iets op mijn pad komt of in het oog springt wat aandacht vraagt. Zo viel mijn blik tijdens het aanmaken van dit bericht op het aantal blogs dat ik in de afgelopen zeven, bijna acht jaar heb geschreven. De teller loopt op. Mijn leeftijd ook… ☺️ Dit is nummer 888, spreek het Brabants uit en het klinkt meteen als keigezellig en keiveel! En juist omdat het zo’n bijzonder getal is met een mooie betekenis, deel ik deze graag met jullie;
Het getal 888 staat spiritueel bekend als een krachtig teken van overvloed, balans en het afronden van een belangrijke levensfase. Het symboliseert dat hard werk wordt beloond en nodigt het uit om oude, belemmerende overtuigingen los te laten en open te staan voor nieuwe kansen. Het wordt vaak gezien als een ‘engelengetal’, een teken dat je in een positieve flow zit en dat dingen de goede kant op bewegen.
Nou, dat klinkt toch als muziek in je oren?! En het klopt, er staan mooie nieuwe dingen
en uitdagingen op de planning. Het is al even lente, maar nu ook het zonnetje zich laat zien, stemt dat de mens vrolijk en positief. We kunnen er weer heerlijk op uit! Ook ik kan weer volop genieten van mijn tuin, heb sinds lang tijd weer op een sporthandbike gefietst en heb samen met dochterlief ook nog eens een kort reisje naar Zuid Spanje geboekt. Volgende week! ☺️ Tel daarbij de gezellige paaslunch met broer & zus bij op én een onverwacht bezoekje van mijn lieve vriendinnetje Sabine uit Tenerife en de wereld kleurt weer roze. Nee, het leven is zo slecht nog niet. Genoeg dingen om blij van te worden!
Diploma uitreiking
Uitreiking getuigschrift bachelor Verpleegkunde van het Honours Critical Care Programma Acute Zorg.
Donderdag 2 april waren we uitgenodigd voor de diploma-uitreiking van ons Lynn, vol goede zin maakten we ons klaar voor vertrek. Totdat we de rolstoel in de auto wilden zetten… en het wiel er spontaan uitviel. ‘Niet weer!’ riep ik geschrokken. Die ochtend was ik nog op de fiets naar 201FysioSport gegaan voor mijn routine training. Onderweg voelde ik al dat er iets niet klopte met het Loopwheel. Het ‘fladderde’ alle kanten op en ik hield mijn hart vast dat het wiel niet onder mijn kont en stoel vandaan zou schieten. Het scheelde niet veel. Mijn rechterwiel kwam steeds verder van mijn stoel af te staan. Ik had zo een doodsmak kunnen maken. Gelukkig gebeurde dat niet, maar ontspannen was het zeker niet.
Ik hield het wiel nauwlettend in de gaten.
Na de training vroeg ik mijn fysiotherapeut om even mee te kijken. Al snel werd duidelijk dat er iets mis was met de as. Ik heb zogeheten ‘quick-release’ wielen, die klik je vast met een as met een drukknop in het midden. Door die knop in te drukken, ontgrendel je het mechanisme en kun je het wiel er zo uithalen. Handig als het werkt, maar nu haperde het mechanisme en dat is gewoon levensgevaarlijk. Na wat gepuzzel wisselden we de wielen. Voor dat moment leek het opgelost en kon ik veilig naar huis.
Maar goed, die middag hadden we geen tijd om het uitgebreid uit te zoeken. We moesten door.
Dus vertrokken Frank, Lynn en ik samen naar de Hogeschool van Amsterdam. Sven kon er helaas niet bijzijn, want die moest gewoon werken. Tja, iemand moet het geld verdienen hè?! 😉 Een vriendin van Lynn, die volgend jaar afstudeert, wachtte ons bij de parkeerplaats op en ging gezellig met ons mee naar deze feestelijke bijeenkomst. Best bijzonder eigenlijk dat je als ouder pas op school komt als je kind al afgestudeerd is, maar het was toch leuk om te zien waar ze al die tijd (nou ja, met uitzondering van de vele stageweken) geploeterd heeft.
Haar groep verzamelde zich met familie en vrienden bij het auditorium op de eerste etage. Na een tijdje wachten werden we uitgenodigd om plaats te nemen in de collegezaal. Toen we allemaal een plekkie hadden gevonden, werden de afgestudeerden met een aankondiging en warm applaus binnen gehaald. En ja hoor… daar was ‘ie weer: zo’n typisch emo-momentje. Brok in mijn keel, tranen die achter mijn ogen prikten. Wat is dat toch? Als het om mijn bloedjes van kinderen gaat, ben ik meteen een softie, haha. Ach ja, kleine meisjes worden groot… weer een mijlpaal bereikt. De mentor opende de ceremonie met een mooi verhaal, vol leuke feitjes en persoonlijke momenten en wist ons meteen te boeien.
De moderne verpleegkunde begint bij Florence Nightingale.
Tijdens de Krimoorlog zag zij dat hygiëne, structuur en aandacht écht het verschil maken. Ze legde daarmee de basis voor een vak dat draait om kennis, zorg en verantwoordelijkheid. Ook in Nederland groeide het beroep door. De ‘verpleegster’ werd een verpleegkundige: een zelfstandige professional. Met de start van de eerste HBO-V-opleiding in 1972 kreeg het vak meer verdieping en werd klinisch redeneren steeds belangrijker. Sinds 1993 is de titel beschermd via het BIG-register. Daarmee is de verpleegkunde uitgegroeid tot een professioneel en onmisbaar beroep binnen de gezondheidszorg. Waarvan akte!
‘Dat beloof ik’.
Daarna was het tijd om de eed af te leggen. Het is weliswaar geen formaliteit, maar een bewuste keuze om je werk met hart, hoofd en verantwoordelijkheid te doen. Alle afgestudeerden werden verzocht te gaan staan en de mentor las de eed voor:
Ik beloof dat ik mijn beroep als verpleegkundige zo goed mogelijk zal uitoefenen.
Ik stel het belang van de zorgvrager centraal en eerbiedig zijn of haar opvattingen.
Ik respecteer de waardigheid en autonomie van de zorgvrager.
Ik ga zorgvuldig om met vertrouwelijke informatie.
Ik zal mijn kennis en vaardigheden op peil houden en zo nodig verbeteren.
Ik ken mijn grenzen en vraag hulp waar nodig.
Ik werk samen met collega’s en andere zorgverleners in het belang van de zorgvrager.
Ik maak geen misbruik van mijn positie.
Ik draag bij aan de kwaliteit van de zorg en de ontwikkeling van het beroep.
‘Dat beloof ik‘, zei Lynn plechtig toen haar naam genoemd werd.
De eed is een belofte om zorgzaam, deskundig en integer te handelen, juist
omdat verpleegkundigen zo’n enorme impact hebben op het leven van anderen. En dat weten we allemaal. Eén voor één werden de ‘kersverse’ verpleegkundigen naar voren geroepen. Voor iedereen was er een persoonlijk woord. Het getuigschrift en het zorgspeldje werden uitgereikt, gevolgd door felicitaties en een luid applaus. Kippenvel… en een enorm trots gevoel. Weer een tijdperk afgesloten. Na een alcoholvrije borrel en afsluiting, hebben we dit heugelijke feit gevierd met een etentje bij Restaurant Parck. Nu gaat het ‘grote mensen leven’ echt beginnen. Al vermoed ik dat ze af en toe nog weleens terug zal verlangen naar haar studententijd. Dat heb ik zelf ook nog regelmatig. Want stiekem… was dat toch een hele mooie tijd!
Hulpmiddelen
Erger je niet, verwonder je slechts…
Niet dat alles in blog 888 in de flow mee op rolletjes verloopt hè?! Was dat maar waar. Keep on dreaming. Zo zat ik Goede Vrijdag de hele ochtend in de wacht, omdat Kersten Hulpmiddelen eindelijk de tweede rem op mijn rolstoel zou komen plaatsen. De monteur had de vorige keer (ruim twee weken geleden) niet twee, zoals besteld en afgesproken, maar slechts één knijprem bij zich. Ik hoor het hem nog zeggen; ‘Oh, ik heb er maar één in de bus liggen‘. Wat een pannenkoek! En omdat er ook nog een rem afbrak, kreeg ik twee verschillende. Lekker handig… Goed, nu was ik de hele ochtend thuisgebleven omdat ze tussen 09.00 en 12.00 uur konden komen. Tegen half één nog niemand gezien en je kent me, ik had echt nog wel wat dingen buiten de deur te doen. Ik bellen, wat denk je? Zeggen ze dat hij in de middag stond ingepland. G*dgloeiende! Nou, je snapt wel dat ik op dat moment ietwat sacherijnig reageerde.
The story of my life.
Het is iedere keer wat en soms om moedeloos van te worden, maar ja ik ben er (net al velen) van afhankelijk. Adem in, adem uit en door. ‘Oké, de nieuwe tijd werd tussen 13.00 en 16.00 uur, maar ik moest de hond uitlaten, eigenlijk een sporthandbike ophalen bij de werkplaats en naar een kaasproeverij…’ De servicemedewerker beloofde dat hij een half uur van te voren zou bellen. Snel ging ik met Sim uit en wachtte daarna opnieuw geduldig af. Om half vier had ik nog steeds geen belletje gehad, dus klom ikzelf maar weer in de telefoon.
‘Ik moet nu echt weg, ik zet de rolstoel wel in de voortuin’, zei ik tegen de dame die ik voor de zoveelste keer aan de lijn had.
Kort schreef ik op een briefje welke rem vervangen moest worden en of ze ook mijn wielen even wilden controleren en plakte dat op de zitting. Ondertussen haalde Sandra met hulphond Lize mij op voor de kaasproeverij bij ‘L Amuse in IJmuiden, wat al het gedoe gelukkig deed vergeten. Even lekker stoom afblazen, klagen, mopperen en daarna alles loslaten en genieten van verschillende smaakcombinaties. Geloof me, de kaasjes en bijhorende drankjes waren echt verrukkelijk! Het was een Social Deal actie en een absolute aanrader!
Sim meets Lize… 🔥
Na afloop van de proeverij (de rolstoel was gefikst en door Lynn eerder binnen gezet) wilden San en ik onze labradors voor het eerst bij mij thuis kennis laten maken. Een blonde teef met een zwarte reu. Een knap setje samen. Toch was het één grote chaos toen ze elkaar zagen. Ik had Sim in de tuin gedaan, maar toen hij de blonde schone door het raam zag, werd hij foxwild en stormde door een kier naar binnen. Ze begonnen gelijk te spelen (in mijn huiskamer) ramde een vaas om en beukten zowel Sandra als mij bijna tegen de vlakte. OMG! Twee ongeleide lompe projectielen… Nou ja, zij hadden lol, de tuin werd gratis en voor niks omgespit en wij zochten snel een veilig plekje om niet onderuit te gaan. Ik kan je vertellen, Sim is verliefd en heeft de hele avond geslapen als een roosje! 😁
Ook dat nog… 🙄
En als je denkt dat het nu wel even klaar is met al dat gedoe, heb ik een nieuwtje voor je, want dat is het nooit. Zo reed ik in het Paasweekend ook nog een lekke band… Natuurlijk.😤 Uiteindelijk heb ik een paar dagen gehobbeld met de fiets, voordat ik Kersten kon bellen. Maar….een rolstoel moeten ze binnen x aantal uren fixen, dus de monteur stond diezelfde dag om 11.00 uur voor de deur. Nieuw bandje erop en klaar. Zo kan het ook. De held!
Als klap op de vuurpijl heb ik trouwens ook nog een sterretje in de ruit van mijn auto. Zucht. Na een belletje met Carglass werd er niet alleen een afspraak gemaakt, maar kreeg ik ook meteen een keuzemenu erbij. ‘Wij raden u aan om meteen nieuwe ruitenwissers te laten plaatsen en kunnen wij het glas van een coating voorzien om het beter te beschermen, dit tegen een speciale prijs..‘. Blablabla, ik word gek van al die keuzes, laat mij met rust! Ik wil gewoon dat alles werkt en ik niet van het kastje naar de muur, de garage of de werkplaats wordt gestuurd voor al het gedoe aan hulp- en vervoersmiddelen. Ik ga met gierende banden terug naar mijn positieve flow!
HandbikeBattle
’t Mannetje Fietstechniek.
De fiets waar ik eerder over vertelde, heb ik de zaterdagochtend uiteindelijk pas opgehaald bij ’t Mannetje. Omdat ik het biken met mijn fietsmaatje (de bikkel die dit jaar opnieuw met de HelioHeroes de berg op zal knallen) zo miste, ben ik op zoek gegaan naar een leenfiets. Niet om weer volledig in training te gaan, want dat trekt mijn lijf niet, maar om soms mee te kunnen fietsen voor de lol. Met ondersteuning wel te verstaan. Magret die ik ken van Heliomare, het Boek Overwinnen en de HandbikeBattle had een e-sportbike beschikbaar, super tof. Wel moest de fiets nog rijklaar gemaakt worden, want hij had een tijd stil gestaan. Vandaar dat ik hem had weggebracht voor een check en reparatie. De kosten zijn natuurlijk nooit leuk, maar de service daar is echt heel goed. Heerlijk van die handige kerels, die nergens hun hand voor omdraaien en altijd vriendelijk zijn en met je meedenken. Daar zouden veel mensen wat van kunnen leren.
Waar ik had verwacht dat ik lachend voorop zou fietsen met Bart in mijn kielzog, had ik het mis. De handbike heeft dan weliswaar ondersteuning, dat wil niet zeggen dat je niks hoeft te doen. Mijn armen verzuurden al bij Brouwerskolkje en op de Zeeweg ging mijn hartslag toch echt omhoog. Het was en is wennen, want het rijdt heel anders dan mijn vorige fiets, maar op terugrit door de duinen was het ook puur genieten. Op naar nog vele mooie tochtjes!
Trainingsdag, zaterdag 11 april.
Als jullie dit blog lezen, zit ik al lang en breed op de Nedereindse Berg in Utrecht waar we samen met de onze hoofdpartner Uniek Sporten | Fonds Gehandicaptensport een trainingsdag organiseren voor alle deelnemende revalidatiecentra en individuele deelnemers van de HandbikeBattle 2026. Vorig jaar was ik te gast als deelnemer (en vond het parcours best pittig), dit jaar zit ik in de organisatie van dit side-event en mag ik toekijken. Hoe leuk is dat? Het zonnetje is besteld, we hebben een mooi en vol programma en ik heb er zin in.
So…let’s go with the flow and enjoy the weekend! 🌞
Spreuk van de week
Doe iets geks,
denk iets moois,
zeg iets liefs,
dan heeft elke
dag iets positiefs! 💖
#tegeltje.nl
