Als ik de postcodeloterij zou winnen, wist ik het wel. Dan kocht ik een mooi appartementje op Tenerife (en huurde ik een diëtist in 🤭) om samen met mijn kinderen, familie en vriendinnen van te genieten. Gewoon, omdat het een heerlijk eiland is, waar ik elke keer weer thuiskom. Dat thuisgevoel, de stralende zon, de warmte, de palmbomen, het strand, de Pico del Teide die overal bovenuit stijgt, mijn vriendinnetjes daar en de heerlijke knoflookluchten uit de Spaanse keukens maken mij blij. Helemaal in het bijzijn van mijn kinderen en hun partners. Hoe gelukkig kan een mens zijn?! 💖

Tel je zegeningen en ontdek hoeveel moois je al hebt. 

Zondagochtend en de wekker ging in alle vroegte. Om 02.30 uur sprong ik uit mijn warme bedje en ondanks dat ik niet veel had geslapen, stond ik toch vrolijk op. Het was tijd om op vakantie te gaan. Yes!

Let’s go!

Snel dook ik de badkamer in die volledig was leeggehaald, omdat er een nieuwe vloer in zou komen. Nu hoor ik je denken ‘Hè, een nieuwe vloer? Je woont er net ‘ en dat klopt. Helaas bleken de vloerpanelen niet echt geschikt voor de badkamer. Bij het natte gedeelte ontstonden al snel gele vlekken, die met geen mogelijkheid weg te poetsen waren. Er is heel wat schrobwerk en schoonmaakmiddelen tegenaan gegooid, maar zonder resultaat. Er zat niets anders op dan aan de bel te trekken bij het woonprogramma. Het heeft even geduurd, maar in overleg met hen en de leverancier is besloten de panelen te vervangen voor antisliptegels. Een oplossing waar ik mij prima in kon vinden. Omdat het toilet in de badkamer zit en de klus een paar dagen tijd zou kosten, hebben we het in mijn vakantie gepland. Dan konden zij in alle rust aan slag en had ik er geen (over)last van. Ik zeg: win-win. ☺️

De laatste spulletjes stopte ik in mijn toilettas en wilde deze in de grote koffer doen, maar het codeslot zat er al op en die was ik natuurlijk kwijt. Duh! Gelukkig kwamen Sven en Joos me ophalen, dus vroeg ik of er nog een beetje ruimte in hun koffer was. Met wat duwen, schuiven en een beetje creatief inpakken kregen we de laatste spullen (en stiekem nog een paar vergeten kledingstukken 🤫) erin.
De verwarming ging een paar tandjes omlaag (niet te veel, want dat is niet goed voor de vloerverwarming), de lampen uit en de deur op slot. Let’s go!

Reizen per vliegtuig; om tijd te winnen, zit je je uren te vervelen. ✈️ Citatennet

We pikten Lynn en Rick op en reden door naar P3 bij Schiphol om de auto te parkeren. Met al onze spullen liepen we door de kou (-2 graden) richting de bus die ons naar de vertrekhal zou brengen. Grappig dat de chauffeur dezelfde was als afgelopen jaar en ook hij leek ons te herkennen. Hij gooide de plank uit, waardoor ik zonder problemen de bus in rolde. Waarom ze zo’n uitklapbare plank niet in alle treinen en bussen hebben, begrijp ik geen snars van? Dat is gewoon de oplossing en het kost bijna niks. Een plank, that’s it. Nou ja, deze tip bewaar ik voor later. We arriveerden bij de vertrekhal en wachtten tot de plank weer was opengeklapt, zodat ook ik kon ‘uitstappen’. Op naar de incheckbalie van Transavia.

De-icing. 🥶

We waren ruim op tijd en snel aan de beurt. Met een kleine zorg voor overbagage keken we naar de weegschaal waar onze koffers op stonden. Deze keer hadden we het netjes gedaan (we hadden natuurlijk wel 5kg extra geboekt) en hoefden we gelukkig niets bij te betalen. Vorig jaar kostte dat grapje negentig euro. En dat voor kleding die we niet eens gedragen hebben. 🙄 We dronken een koffietje bij de Starbucks en kochten een lekker luchtje, al vraag ik mij af of het echt wel goedkoper is dan bij de ICI Paris of Douglas. Bij de gate mochten Lynn en ik als één van de eersten instappen, gevolgd door de rest van de rollers, jonge gezinnen en passagiers. Alles verliep mooi volgens schema en net toen ik zei dat we zonder vertraging de lucht in zouden gaan, kregen we de mededeling dat het vliegtuig ijsvrij gemaakt moest worden (de-icing) om de luchtstroom niet te verstoren en motorschade door ijsblokken te voorkomen. En dat kost… tijd. Na een klein uurtje gingen we dan eindelijk ‘gesmolten’ de lucht in.

Tenerife, here we come!

Natuurlijk, precies op het moment dat ik naar het toilet wilde, ging het signaal ‘riemen vast’ aan. Turbulentie. Het duurde even, maar gelukkig werd het ook weer rustiger en trok ik mijn schoen aan om vanaf rij 17 naar voren te hupsen. Overdwars, wat anders past het niet. Mensen keken mij aan en waar de ene een bemoedigend knikje gaf, kreeg ik van een ander een duimpje omhoog. Ik moet daar stiekem wel om lachen. In de pantry hield ik mij vast aan het keukenblok om de balans te bewaren en maakte een kletspraatje met de stewardess die mij herkende van een eerdere vlucht. Zou ze mij aan mijn gezicht herkend hebben? 😉

Tenerife

Rollers in overvloed.

Zodra we de Pico del Teide vanuit het vliegtuig zien, begint het bij mij te kriebelen. Prachtig! Het voelt toch altijd weer als thuiskomen. Terwijl Lynn en ik na de landing in het toestel bleven wachten op mijn rolstoel, ging de rest door naar de aankomsthal om de bagage op te pikken en de auto’s op te halen bij twee verschillende verhuurbedrijven. Niet zo’n goede zet achteraf gezien, maar dat wisten we toen nog niet.
Deze keer was ik trouwens niet de enige ‘roller’. Naast een paar ouderen die slecht ter been waren, stonden er ook enkele topsporters in de rij, tenminste, zo zagen ze eruit. Fit, sterk en gespierd. Een bijzonder gemengd gezelschap. Toen iedereen zijn of haar rolstoel had, mochten we in een lange rij achter de ♿-servicemedewerkers aan. Ontsnappen aan deze groep was geen optie. Zij hadden namelijk niet alleen de taak om iedereen veilig naar de aankomsthal te begeleiden, maar ook de sleutel van de lift waarmee we één verdieping omhoog moesten. Per keer konden er maar twee rolstoelen in. Ach ja, het is een kwestie van geduld… en een beetje overgave.

Gedoe.

In de tussentijd hadden Sven en Joos de koffers van de band geplukt en stonden ze al bij de balie van Cicar, het autoverhuurbedrijf waar we onze bolide moesten ophalen. Rick was in geen velden of wegen te bekennen. Hij was op zoek naar het verhuurbedrijf waar hij – weliswaar goedkoper – een tweede autootje had gehuurd. Nou dat hebben we geweten, want toen wij al lang en breed met koffers en autosleutel buiten stonden te wachten, had hij alle verhuurbedrijven in het hele complex gezien. Echter degene die hij zocht was onvindbaar. Nadat wij een tijdje wortel hadden geschoten (in het zonnetje!), besloten we met één auto alvast naar onze accommodatie te rijden. Lynn ging met haar lief achter de tweede auto aan. Tot grote frustratie, want toen ze eenmaal uitgevogeld hadden waar ze zich konden melden, bleek er een enorme lange rij te staan en… slechts één medewerker achter de balie. Deze man had niet alleen een contract af te sluiten en een sleutel te overhandigen, nee hij wilde de klanten ook extra verzekeringen aansmeren. Je voelt hem al, dat lokte de nodige discussies uit en dat vertraagde de boel enorm. En dan bedoel ik ENORM! 😤

Atlantic Homes, Costa Adeje.

Onze auto was weliswaar snel gevonden, maar had één minpuntje. De rolstoel kon niet in zijn geheel in de kofferbak, terwijl we toch dezelfde klasse hadden als vorig jaar. Gevalletje jammer, want dan is het ineens een soort bouwpakket. Eerst moest de hoedenplank eruit. Daarna haalden we een wiel en het spatbord eraf en legden het kussen opzij, zodat de rugleuning ingeklapt kon worden. Met een beetje duwen en passen lukte het uiteindelijk om de achterklep te sluiten. Binnen twintig minuten stonden we voor de deur van ons appartement en belde ik met de host. Niet veel later zag ik een vrouw op de parkeerplaats staan, die ons wel aan keek, maar totaal geen actie ondernam. In mijn beste Spaans vroeg ik of zij onze sleutel had, bleek ze amper Spaans te spreken. 🙄 Verder dus in het Engels, ach wij Nederlanders zijn van alle markten thuis, toch?

Pincode Sim en Pukcode. 😤

De dame in kwestie liep met ons mee naar boven en ik kon met de lift. Hoera! Het appartement was schitterend. Ruim, nieuw, sfeervol, 3 slaapkamers, twee badkamers, een washok, een grote woonkamer en keuken en een balkon waar je u tegen zegt. Wij waren zeer content.

Het appje dat ik vanaf de airport gestuurd had naar mijn vriendinnetje Sabine was niet bezorgd. En omdat mijn telefoon sowieso een beetje kuren had, zette ik hem uit (stomste ooit!) en weer aan. Meestal gaat het dan goed, maar dat was nu absoluut niet het geval. Er werd gevraagd om de Sim-pincode, die ik een paar maanden eerder had aangepast. Wat was het ook al weer? Ik brak mijn hersens erover. Met een beetje hulp lukte het wel om deze te resetten, maar toen begon het apparaat te vragen om de Pukcode. Die had ik niet voor handen en daarom probeerde ik in te loggen bij mijn telefoonprovider om die code te achterhalen. Gingen ze verifiëren of ik, ik wel was en stuurde een code naar een voor mij totaal onbekend telefoonnummer. Hoe dan? Er zat niets anders op dan Nederlandse hulp in te schakelen en Frank te vragen bij mij thuis de codes op te zoeken. Ik zal je de ellende besparen, want nadat we die codes hadden ontvangen, duurde het nog een tijdje voordat alles het weer deed. Zucht.

Het stoom kwam uit mijn oren en niet alleen bij mij. Adem in, adem uit en door… !

Geloof me als ik zeg dat wij al twee uur in het appartement waren, voordat Lynn en Rick eindelijk, zij het ietwat sacherijnig (en met recht!), bij ons aankwamen. We hadden echt allemaal even een momentje nodig om bij te komen van al dit autohuur en telefoon-gedoe. En vergeet onze verstoorde nachtrust niet. Om half drie zakten we tevreden onderuit op het terras van ‘Restaurante Celso’ in la Caleta, gelegen direct aan het water. Ik slaakte een diepe zucht en voelde me meteen weer op en top. Helemaal toen er een vinootje en wat visjes op tafel kwamen. En brood met mojo. En croquetas. Van -2 naar 22 graden. Dat was genieten hoor.🌞

Kip in Adeje.

Een beetje rozig kwamen we terug in het appartement en was het tijd voor een relaxmomentje en een opfrisbeurt. Lang heeft dit niet geduurd, want we hadden plannen om Los Cristianos in te gaan. Opgehokt in één auto, met het bouwpakket van mijn rolstoel achterin, parkeerden we in de haven, op een prima gehandicaptenplekje. Elk nadeel heeft… Juist! Tja en daar is het toch makkelijker als je ‘gewoon’ kunt lopen, want het eerste beste weggetje wat wij insloegen had een dalingspercentage van circa 14%. Als ik me daar zou laten gaan, zou ik met een driedubbele flikflak ergens op een tafeltje van niets vermoedende gasten belanden. Rick werd mijn tegenwicht en zorgde ervoor dat ik veilig en heelhuids beneden kwam. We snoven heerlijke etensluchten op en keken naar de overvolle terrassen. Alsof we nog niets gegeten hadden, gingen we op zoek naar een Spaanse toko. Er waren er niet veel die onze goedkeuring konden wegdragen; te toeristisch, niet gezellig of geen lekkere menukaart.

Na kort beraad belde ik met één van de kiprestaurants in Adeje om te reserveren. Onverwacht hadden ze nog tafeltje vrij. Een kleine twintig minuten later, werden we (ik zou willen zeggen; vriendelijk ontvangen), maar het ontvangst in de TL verlichte ruimte was wat stug. De hele toko was leeg, maar…ons tafeltje was voorzien van een bordje ‘Reservado’. Hilarisch toch? Het was binnen bijna kouder dan buiten, dus besloten we te verhuizen naar het terras aan de gezellige hoofdstraat. Veel leuker als je het mij vraagt. De kip, salade en patat in al hun eenvoud, smaakten verrukkelijk en gingen erin als koek. En dat voor zeventig euro, inclusief drankjes. En… uiteindelijk toch een glimlach en een chupito (shotje) van onze serveerster. Die nacht hebben we echt heerlijk geslapen.

Bahia Beach; disfruta con nosotros!

Tijdens een lekker ontbijtje bespraken we onze plannen voor die dag. We hadden allemaal wel zin om te chillen, het was tenslotte vakantie. Sven en Joos waren afgelopen september al verschillende keren bij Bahia Beach in El Palm-Mar geweest en wilde hun favoriete plekje graag met ons delen. Leuk, want ik kende het totaal niet. Niets was teveel gezegd. Wat een prachtige locatie aan het water met een hoop luxe en comfort. Goed, je moet voor een 2-persoons loungebed wel minimaal €100 daar besteden, maar dan heb je ook wat. Een matras van wel 30 cm dik, een ober die reageert op een druk op de knop en een uitzicht waar je geen genoeg van kunt krijgen. Wie wil dat nu niet?  Mijn vriendin Sabine, waar ik jaren mee heb samengewerkt en daar mijn bestie was, sloot gezellig aan voor de lunch. Zwarte paella. Heerlijk, je moet alleen niet je tanden bloot lachen…

Flipper Uno. 🐬

In mijn jaren op Tenerife heb ik samengewerkt met Jennifer van de Flipper Uno, een vierentwintig meter lange motorzeiljacht in de stijl van een piratenschip. Vorig jaar en al de keren ervoor hebben we enorm genoten van de boottocht en vervelen doet het nooit. Super leuk dat er ook deze week weer een plekje voor ons was. Naast een reistabletje tegen zeeziekte (je weet immers nooit) deden we nog een klein hapje om niet met een lege maag de zee op te gaan. We vonden in de haven een vrij tafeltje in hetzelfde visrestaurant als vorig jaar. Het was kort, maar smaakvol. Ach, als je trek hebt smaakt alles.
Helaas heb ik door onverwachte omstandigheden mijn oud collega niet kunnen zien, maar hoop dat we snel een keertje kunnen afspreken en bijkletsen. Jen, vanaf Holanda un beso muy grande para ti.💖

Dol-fijn!

De zee was onstuimig, met enorme hoge golven. OMG. 😱 De boot slingerde van links naar rechts en ik moest me constant vasthouden om niet overboord te vliegen. Gelukkig deden de pilletjes hun werk, geen centje pijn. Het leek wel een kermisattractie. En het werd nóg mooier toen we de pilot whales om de boot zagen zwemmen. Grote, donkergekleurde dolfijnachtigen die wel 3,5 tot 7,5 meter lang kunnen worden. Je herkent ze aan hun bolle kop en lange borstvinnen. Ze leven in hechte groepen, eten vooral inktvis en kunnen diep de oceaan in duiken. Overal om me heen klonken kreten van opwinding en terecht, want het is en blijft iets heel bijzonders om deze dieren in het wild te zien. Kortom: ga je naar Tenerife, zet deze excursie dan zeker op je verlanglijstje! Zie hier het filmpje van de Flipper Uno!

Deze dag hebben we afgetopt bij ons vertrouwde adresje; Meson Castilliano, waar nog altijd dezelfde obers werken en wij keer op keer heerlijk genieten van de smaakvolle tapas, carne y (alcoholvrije)vino.

De vakantie is nog niet voorbij hoor, maar het blog al wel vol. Volgende keer (deel 2) vertel ik jullie alles over de verrassing die wij hadden voor onze tortelduifjes in Vilaflor, de kabelbaan die recht voor onze neus dicht ging vanwege een technische storing, het gezellig samenzijn met mijn vriendinnetjes en het bezoekje aan Masca, Playa San Juan en Coqueluche (bij oud reiscollega’s vast wel bekend als de hippiebar waar wij op de zondagen nog al eens te vinden waren..😜). Oh ja, laat ik de plank-challenge niet vergeten… Hasta pronto!

Spreuk van de week

Maak er vandaag een heerlijke dag van.
Ga lekker naar buiten.
Verwonder je over de natuur.
Beweeg en wees dankbaar voor alles wat je kunt doen.
Fijne dag!
#voorpositiviteit