Verrassing! Een extra vakantieblog, dus pak een bakkie koffie, ga er lekker bij zitten en geniet met ons mee.

Het mooiste van schrijven is dat je alles twee keer mag beleven. Bij leuke dingen zoals onze vakantie naar Tenerife, is dat dus dubbel dwars genieten. Zo duurt de vakantie niet slechts één week, maar in dit geval heb ik het lekker uitgesmeerd en levert het mij ruim twee extra weken ‘warmte’ op.☺️ En weet je wat zo fijn is? Dat mijn kinderen Tenerife inmiddels ook in hun hart hebben gesloten. Hoe mooi is dat?

Het leven is als een boek.
Sommige hoofdstukken zijn verdrietig,
andere zijn blij.
Maar als je de bladzijde nooit omslaat,
zul je nooit weten
wat het volgende hoofdstuk brengt.
#voorpositiviteit.nl

Goed, waar was ik gebleven? Oh ja, ik zou jullie meenemen in de verrassing voor onze tortelduifjes, de kabelbaan die recht voor onze neus dicht ging, het gezellig samenzijn met mijn vriendinnetjes en het bezoekje aan Masca. En last but not least; de plank-challenge. Maar daar willen de jongens vast niet aan herinnerd worden, haha. 😉

Vilaflor

Together is a great place to be. 💖

Lynn en ik hadden voor de vakantie al een plannetje bekokstoofd om de tortelduifjes en tevens aanstaande ouders op vakantie te verrassen. Nu wilden wij heel graag naar het dorpje Vilaflor. En weet je waarom? Omdat Sven daar vorig jaar september op zijn knie is gegaan om zijn grote liefde haar hand te vragen. Ze gaan trouwen! Hoe leuk zou het zijn, als wij hen precies op die plek in het zonnetje zouden zetten? Onderin de koffer hadden we wat spulletje meegesmokkeld, dus het was een kwestie van hun overtuigen om die dag via Vilaflor naar de Teide te gaan. Heel moeilijk was dat niet hoor, want we vroegen hen gewoon of ze ons wilden laten zien waar en hoe dat bijzondere moment eruit had gezien.

Don’t say no, no, no, no, no
Just say yeah, yeah, yeah, yeah, yeah!

Met twee auto’s gingen we op pad en omdat wij nog een flesje alcoholvrije bubbels wilden kopen, moesten we een smoes verzinnen om nog even langs de Mercadona (supermarkt) te rijden. Rick had dorst en wilde persé iets van ice tea kopen, ondanks dat onze koelkast vol stond. Ze trapten erin, want ze hadden geen flauw idee. Onze voorpret was groot. Onderweg blies Lynn onderuit gedoken wat ballonnen op en downloadde voor de zekerheid het nummer wat we wilden laten horen. Heel gek, maar ik was gewoon een beetje zenuwachtig. Toen we het steile paadje richting het kapelletje omhoog reden, namen we nog snel even ons plan door. We parkeerden de auto en terwijl Rick en ik meteen richting Sven en Joos gingen en al kletsend het plein opliepen, pakte Lynn de grote boodschappen tas uit de auto en volgde ons.

Zodra we met z’n allen bij het uitzichtpunt stonden en wij de tortelduifjes vroegen ‘het aanzoek’ nog eens lichtjes over te doen, zetten wij de muziek aan en klonk het nummer van Bruna Mars ‘Marry you’. Verbaasd keken ze op. Lynn rende op Joos af en deed haar een sjerp om ‘Bride to be’ en een sluiertje op, terwijl ik met vertraging hupsend op Sven af ging om hem een zwart strikje om te doen. Het koste wel wat moeite vanwege de trillende vingers, maar het lukte uiteindelijk wel. Ballonnen vlogen door de lucht…

It’s a beautiful night, we’re looking for something dumb to do
Hey, baby, I think I wanna marry you
Is it the look in your eyes, or is it this dancing juice?
Who cares, baby? I think I wanna marry you

Een geslaagde verrassing en een waardevolle herinnering rijker.

Sven kreeg van ons de fles bubbels om te poppen en knalde binnen no-time de kurk eraf en maakte er een ‘champagne-douche’ van. Gelukkig bleef er nog wat over om de glaasjes te vullen en werd er uitgebreid geproost op de liefde en de toekomst. Het was één roze bril! Uiteraard mocht een cadeautje voor de kleine … niet ontbreken. Het was een mooi moment, mijn moederhart stroomde over en de tranen prikten achter mijn ogen. Mijn zoon gaat ‘gewoon’ trouwen en wordt vader. Ik word dus officieel schoonmoeder en oma! De bruiloft wordt overigens in intieme kring gevierd. Geen toeters en bellen, wel veel liefde.

Trotse moeder!

Voordat we verder zouden rijden, spraken we af nog even een bakkie te doen in het dorp zelf. We vonden een leuk tentje op het dorpsplein en bestelden wat te drinken en wat kleins te eten. Het was werkelijk prachtig weer. De zon stond hoog aan de hemel en de lucht was helblauw. Rick, die nog altijd heel graag een keertje met de gondel de Teide op wilde, checkte de website voor een update van de kabelbaan. Tot grote blijdschap stond daar vermeld dat deze geopend was. Voorzichtig probeerde ik zijn enthousiasme ietwat te temperen, want het kan echt elk moment veranderen. Hé, en ik spreek uit ervaring. Hij was in staat zijn favoriete ‘croquetas’ te laten staan en meteen door naar boven te crossen, maar we dronken natuurlijk eerst rustig ons koffietje op. Zo’n vaart zou het niet lopen. Na een ijsje en een plaspauze, waren we klaar om naar het bergstation te tuffen.

Je gelooft het niet, maar…

We zagen de gondel naar de vulkaan in beweging toen we ‘Las Canadas’ binnen kwamen rijden. Ik was opgelucht, want ik gunde die jongen zo dat hij deze keer wel naar boven zou gaan. Het was niet zo druk en we parkeerden snel de auto. Vol goede moed liepen we naar de entree, waar de medewerkers ons al snel lieten weten dat er zojuist een technische storing was ontstaan en de kabelbaan gesloten werd. Recht voor onze neus. Och, wat was dat jammer. Rick was oprecht teleurgesteld. Toen ik vroeg of het zin had om te wachten, werd mij meteen verteld dat ik überhaupt niet naar boven mocht en hij knikte naar mijn ene been.

‘De todos modos tu no puedes subir’ zei hij een tikkeltje onvriendelijk.

Eigenlijk wist ik het wel, maar toch kwam het binnen. Mensen met een fysieke of motorische beperking mogen vanwege veiligheidsredenen (evacuatieprocedures) geen gebruik maken van de kabelbaan. Je moet in geval van nood steile paden kunnen afdalen. Tja, dat is met één been inderdaad wel een dingetje. Of niet, grote stappen snel thuis, haha. Ook zwangere vrouwen wordt overigens de toegang afgeraden. Joos en ik hadden dus sowieso aan de zijlijn gestaan. 🙄

We daalden af richting de kust. Tijdens een overheerlijke lunch in het voormalige vissersdorp Playa San Juan hebben Lynn en Rick alsnog tickets geboekt voor de kabelbaan voor de volgende dag. Een nieuwe poging met nieuwe kansen. Het liefst wilden ze een combi ticket: omhoog met de kabelbaan, terug lopen, maar daar moest je een vergunning voor aanvragen. En bergschoenen dragen, geen sneakers. Te veel gedoe. En toen ze hoorden dat het minimaal zes uur lopen was, krabbelden ze al snel terug. Het werd een retour met de gondel. Op hoop van zegen! 🤞🏼
In de avond had het aanstaande bruidspaar een ‘date-night’ en gingen wij samen met vriendin en oud collega Manja borrelen bij Mestizo Cafe Bar en eten bij Taberna Vasca in Los Cristianos. Echte aanraders!

De plank challenge.

En de avond was nog niet voorbij, want onderweg terug naar het appartement zat ik stoer te vertellen dat ik elke dag een paar minuutjes ‘plank’ en daagde mijn schoonzoon uit het tegen mij op te nemen in een soort wedstrijdje. Nou zijn er echt wel dingen die ik niet kan, maar planken kan ik als de beste. Deze uitdaging durfde ik wel aan. Voor de gelegenheid trok ik snel mijn sport-outfit aan, want ik wilde natuurlijk wel een beetje indruk maken. Kom maar op! Op het balkon gingen we tegenover elkaar staan, Lynn hield de tijd bij met de stopwatch en legde het ‘bewijs’ vast. Ik zal het kort houden, want Rick gaf het na 2 minuten en 37 seconden op, wat ongetraind een hele prestatie is. Met een beetje coaching en aanmoediging hield ik mezelf 7 minuten staande. Als een plank. Daarna stortte ik in, maar…ik had het gewonnen! In the pocket!

Wist je trouwens dat eén minuut planken per dag niet alleen je core versterkt, maar ook je buik, rug en bekken? Het helpt je houding en stabiliteit te verbeteren en door het activeren van de diep liggende spieren kun je rugklachten verminderen. Tegelijkertijd train je ook je schouders, armen en benen (been) en naar zeggen geef je je stofwisseling ook nog eens een kleine boost. Een simpele oefening met verrassend veel effect. Goed voor mijn rugklachten ook. Mooi toch?

PR.

De laatste avond heb ik Sven, onze grote sportman, ook uitgedaagd. Die gast is één brok spier, oersterk en super fit. Maar hij deed mee. Ik wil niet lullig doen, maar volgens mij begon zijn lichaam al vrij snel te trillen. Zijn streven was de tijd van Rick te overtreffen en dat is gelukt. Ik bleef, onder toeziend oog van de jongelui, als een plank staan. Bij de zeven minuten wilde ik stoppen, maar werd uitgedaagd ‘nog even vol te houden’. Met trillende spieren en een hoop support heb ik mijn record verbroken. Mijn nieuwe PR staat nu op tien minuten. En dat voor een vrouw van 56 met één been. Nou mannen, eat your heart out! 😜

Amigas para siempre.

De volgende dag waren Lynn en Rick al vroeg in de veren om naar de vulkaan te gaan. Deze dag moest het gaan gebeuren. En ja hoor, rond twaalf uur ontvingen we een foto vanaf de top. Zo blij voor hun! Sven en Joos gingen samen op pad en zo had ik lekker de tijd om af te spreken met mijn vriendinnen. Manja en Sabine pikten mij op bij het appartement om vervolgens neer te strijken bij de beachbar in de haven van Los Cristianos. Daar hebben we de hele dag vertoefd. We gingen van de koffie naar de lunch, van de lunch naar de borrel en van de borrel weer terug naar de koffie. Zoals vanouds en heel gezellig. Niets veranderd. Op een paar rimpels na dan. Heerlijk! Eigenlijk was het de bedoeling dat oud collega Wilma en haar man José, net als afgelopen jaar en het jaar daarvoor, ook aan zouden schuiven voor een drankje, maar helaas liep dat anders. Lieve Wilma, als je dit leest; een hele dikke knuffel voor jou! Ik denk aan je en hoop dat we een volgende keer weer mogen proosten op het leven. Keep up the spirit guapa!

’s Avonds schoven we met z’n allen aan bij Rincón de Arroz, het restaurant van Juan – Manja’s hubby – en genoten we van verschillende smaakvolle paella’s. Ook met zwarte rijst. Muy rico! Tevreden en met bolle buikjes doken we daarna ons bed in.

De keren dat ik in het bergdorp Masca ben geweest, zijn niet te tellen. En toch blijft het een plek waar ik geen genoeg van krijg. Zó mooi.

De uitdaging zit ’m vooral in de weg ernaartoe. Met één auto begonnen we aan de smalle slingerende bergweg. Eerst omhoog, daarna dalend naar beneden. Grote blokken langs de rand moeten voorkomen dat je spontaan het ravijn in rijdt, maar het blijft een kunst om er zonder kleerscheuren doorheen te komen. We zagen en hoorden zelfs een auto letterlijk zijn complete zijkant openhalen bij het passeren van een tegenligger. Oef.
Het dorp zelf is klein, het aantal bezoekers te groot en parkeerplekken schaars. Terwijl Sven en Joos een paar kilometer verderop een creatief plekje in de berm vonden, droegen Rick en Lynn mij over het steile wandelpad naar beneden, richting het dorpspleintje. Dat is uitkijken geblazen, want als één van hen struikelt, liggen we met z’n drieën languit op de keien. En dat zou niet echt grappig zijn…
De kinderen wandelden door het plaatsje en genoten van de prachtige uitzichten. Ik bleef veilig op het plein, waar ook genoeg te zien was hoor. De muzikant van vorig jaar zat er trouwens weer. Gezellig, al had hij in de tussentijd best een paar zanglesjes kunnen nemen.

Playa Coqueluche.

Op aanraden van mijn vriendin, die later aanschoof voor een vinootje op het strand, zijn we die middag naar Playa Coqueluche gereden. Ooit was daar een strandbar waar we in ons vorig leven heel wat zondagmiddagen geborreld hebben en de zon hebben zien zakken in de zee. Nu was er iets nieuws, het strand bleek een landingsbaan voor paragliders. En waar die route precies liep, kwamen we pas achter toen ze recht boven onze strandbedjes naar beneden kwamen. We moesten soms zelfs dekking zoeken.😬 Maar…het was wel leuk!

Vamos a la playa!

Ons laatste avondmaal was natuurlijk bij Mesón Castelliano, waar we ons nog één keer tegoed deden aan heerlijke tapas en carne. En Manja was erbij!

Op de dag van vertrek pakten we de laatste zonnestralen mee op het strand van Playa del Duque. Lynn en Rick waren ons al voorgegaan, dus we gingen op zoek naar hun plekje. Dat heb ik geweten, want we moesten de auto verderop parkeren, waardoor ik een flink stuk op krukken over het strand en door het mulle zand moest buffelen. Iedere keer als een hoge golf het strand op rolde, tilde Sven mij snel op om geen nat voetje te halen. Hilarisch. Ingesmeerd en liggend op het strandbedje was het puur genieten. Het was daar gewoon 26 graden, hè?!

We sloten de vakantie af met – hoe kan het ook anders – een lunch bij Bahía Beach Club in Palm-Mar, waar speciaal voor de zondag live muziek was geregeld. Een leuke afsluiter zo vlak voor vertrek.
Alleen ging het omkleden (van strand- naar winter outfit) in het invalidetoilet iets minder soepel: ik kreeg de deur keihard tegen het litteken op mijn rug. Niet zachtjes ook. De pijn schoot door mijn rug en rechterbeen (dat er dus niet meer is) en de tranen sprongen in mijn ogen. Net nu mijn fysiek een beetje beter ging. Gelukkig trok de pijn na een tijdje ook weer weg. 🙏🏼

De vakantie is nu echt voorbij. Misschien snap je nu waarom ik, als ik ooit de Postcode Loterij win, niet alleen een appartement wil kopen, maar ook een diëtiste erbij neem. Ik denk dat ik gerust drie kilo ben aangekomen…
En ondertussen is er de afgelopen weken alweer van alles gebeurd. What’s new? Gedoe met de handbike, een ongezien paaltje (stom!), een intake voor cognitieve therapie en we hebben mijn moeder haar laatste rustplek gegeven. Kortom: weer genoeg te vertellen. Tot over twee weken!

Spreuk van de week

Het is heerlijk om bij mensen
te zijn met een goede energie
en om mee te gaan in deze
goede vibe. Maak je keuzes
in waar en met wie je wilt zijn.
#voorpositiviteit